one happy dot

Ενας φτωχός άνθρωπος...

2011-11-18T13:00:00.001+02:00

Είδα έναν άνθρωπο στο μετρό.
Φορούσε ενα μπλε σκούρο παντελόνι με λεκέδες.
Φορούσε ενα μπλέ μάλλινο με σκόνη στο στήθος.
Φορούσε ενα καρώ πουκάμισσο με σημάδια στο γιακά.
Φορούσε ενα πολυκαιρισμένο δερμάτινο μπουφάν.
Φορούσε ενα ζευγάρι στραπατσαρισμένα μαύρα παπούτσια.
Κρατούσε μια τσάντα υφασμάτινη, σχισμένη στις γωνίες.
Μου φάνηκε φτωχός και λυπήθηκα.
Μετά κοίταξα το πρόσωπό του.
'Ηταν φρεσκοξυρισμένο και καθαρό.
Ήταν σχεδόν χαμογελαστό.
Κοίταξα την αντανάκλασή μου στο παράθυρο.
Ήταν φρεσκοτυπωμένη και καθαρή.
Ηταν σχεδόν χαμογελαστή.
Αναρωτήθηκα ποιός από τους δυο μας ήταν πιο φτωχός εκείνη τη στιγμή...

ArtziMpourtzi and Merry Christmas...

2011-11-16T16:14:00.000+02:00

Νομίζω οτι πρέπει να μπω σε Mood Χριστουγέννων.

Τώρα θα μου πεις πώς είναι δυνατόν να πρέπει να μπω σε mood Χριστουγέννων εφόσον μέχρι πρότινος η είσοδός μου στην εν λόγω διάθεση (αμάν με τα εγγλεζιανά σου κοπελιά!) ξεκινούσε από το Σεπτέμβρη και χρειαζόταν η παρέμβαση της πυροσβεστικής ώστε να με κατεβάσουν από το χριστουγεννιάτικο δέντρο μαζί με το "χρυσό-κιτσ-αγγελάκι-που-κρατάει-αστεράκι-και-κοιτάει-το-ταβάνι-με-ύφος-δώσε-και-σε-μένα-μπάρμπα"!

Παρόλα αυτά, φέτος, ο στολισμός του δέντρου φαντάζει στο μυαλό μου σαν αναγκαίο κακό, οι γιορτές ουδόλως με απασχολούν και το μόνο που σκέφτομαι να κάνω έτσι άμεσα είναι να πάρω κανα δυο κιλά μελομακαρονοκουραμπιέδες από το φούρνο ώστε να αντικαταστήσω τη Nutella με κάτι πιο επίκαιρο...και προσωρινό!

Την ίδια στιγμή όμως, το μέσα μου παλεύει με το ακόμα πιο μέσα μου (το εξω μου κρυώνει και παλεύει να μπει μέσα αλλά έτσι όπως βλέπει την κατάσταση ανάβει τσιγάρο και κοιτάει από το παράθυρο) μου τη δίνω που είμαι σε αυτή τη διάθεση και ο σανταμπίλης Χόλυ Σπιριτ παλεύει να βγει από τη ναφθαλίνη στην οποία των εχω καταχωνιάσει και δικδικεί τη θέση του στο Hall of Fame των ημερών. Μέχρι που σκέφτηκα να παω από τα Jumbo να πάρω ενα μικρό κάτι ώστε να μου χαρίσουν μια δεκάδα ρολόγια από εκείνα που διαφημίζουν στο ραδιόφωνο να μετράω τους καημούς και τους ανεσταγμούς....ωπα, λάθος...αυτό είναι Bithikotsis που έλεγε και μια τουρίστρια φέτος στην Πλάκα και προσπαθούσε ο ταβερνιάρης να τη μάθει να τονίζει σωστά. Λες και ξέρει τι είναι ο τόνος. Οχι το ψάρι. Αυτό το ξέρει. Tuna fish σου λέει.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι οτι ενω είχα ορκιστεί να μην αφήσω την γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης κατάσταση να με επηρεάσει, τελικά ήρθε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς και μαράθηκα κι εγω. Έγινα ίδια με εκείνους τους Αντι Χολυ Σπιριτ Μερυ Κριστμας του γιου Νοτ που ανέκαθεν αντιπαθούσα. Κοινώς...χάνω την ελπίδα μου επιστήμονα. Κι αν χάσω την ελπίδα μου τότε το μόνο που θα μου απομείνει είναι 4 σειρές φωτάκια, 23874651 στολίδια και καμια ιδέα τι στο καλό να τα κάνω. Αρα, η ανάγκη μου για ενα ελπιδοφόρο come back είναι επιτακτική. Είναι αναγκαία. Είναι...είναι η τελευταία μου ελπίδα επιστήμονα. Κι αφού στα είπα ενα χεράκι κι εσυ, φυσικά, δεν κατάλαβες τίποτα αλλά όπως κάθε φορά κουνάς το κεφάλι καταφατικά και χαμογελάς συγκαταβατικά, ήρθε η ωρα να ακούσουμε παρέα το κλασσικότερο ασματάκι των Χριστουγέννων και να κυλιστούμε παρέα στο χιόνι εδω στην Ασκληπιού και μετά, με την κόκκινη κούπα του Nescafe στο χέρι να καβαλήσουμε το αλόγατο και να κάνουμε το γύρο του θριάμβου στη χιονισμένη πλατεία Συντάγματος...Εμπρός Ντάσερ, Ντάνσερ, Πράσνερ, Βίξεν, Κόμετ, Κιούμπιτ, Ντόνερ και Μπλίτζεν. Κι εσυ Ρούντολφ, φύσα τη μύτη σου και πάτα Play.

Αυτά!

A deafening distance

2011-11-11T16:56:00.000+02:00

Τα εκατοστά, τα μέτρα, τα χιλιόμετρα, τα μίλια και όλες εκείνες τις μονάδες μέτρησης που μας χωρίζουν μπορώ να τις περπατήσω, μετρήσω, υπολογίσω, προσθέσω ολες μαζί και αφαιρέσω τις μισές, κι όμως πάλι η απόσταση δεν μικραίνει.

Τα εκατοστά, τα μέτρα, τα χιλιόμετρα, τα μίλια και όλες εκείνες τις μονάδες μέτρησης που μας χωρίζουν μπορώ να τις βάλω σε λέξεις και να ακουστεί η φωνή μου μέχρι την άκρη του κόσμου, μα η κραυγή μου είναι ψίθυρος και η σιωπή σου ξεκουφαίνει...

Είναι ωρα να αλλάξουμε τα μέτρα και τα σταθμά δεν νομίζεις?

Conclusion:

2011-11-09T18:08:00.000+02:00

In between the start and the finish line, there is always the inevitable hope of The everlasting...
Too bad that the past is here to prove me wrong once again...eventually, nothing lasts forever.

Certainty...

2011-11-02T16:17:00.000+02:00

I know, you love the song but not the singer
I know, you want the sin without the sinner

(Special senses in full speed...)

Flatline

2011-10-31T23:01:00.001+02:00

Το καλό με τον επίμονο θόρυβο είναι οτι με τη λήξη του ακολουθεί μια ανακουφιστική ησυχία...
Και πλέον είμαι πεπεισμένη οτι δεν είναι τα αυτιά μου ευαίσθητα.
Είναι ο θόρυβος ενοχλητικός.
Παρακαλώ λοιπόν κάποιον να με βγάλει από την πρίζα...
Το καλώδιο ας επιστραφεί στον κατασκευαστή μου.
Ευχαριστώ προκαταβολικά.

Buscaglia's Love

2011-10-25T18:37:00.000+03:00

One does not fall "in" or "out" of love. One grows in love...

We might as well be strangers

2011-10-24T16:49:00.001+03:00

I don't know your thoughts these days
We're strangers in an empty space
I don't understand your heart
It's easier to be apart

We might as well be strangers in another town
We might as well be living in another time
We might as well, we might as well
We might as well be strangers, be strangers

Μαγικές οι ιδιότητες της μουσικής...παίρνει τα λόγια που δεν εχουν ειπωθεί, τα ντύνει με μια μελωδία που δεν έχει ακουστεί και συνθέτει ενα αποτέλεσμα το οποίο, την κατάλληλη χρονική στιγμή, σε αφήνει να αισθάνεσαι παράξενα εκτεθημένος...λες και κάποιος γνώριζε για σένα εκείνο που ακόμα κι εσυ δεν είχες καταλάβει. Τελικά τίποτα δεν μένει στη σιωπή, με τον ενα ή τον άλλο τρόπο ολα αποκτούν φωνή, ακόμα κι αν δεν είναι η δική σου.

Παράλογο?? Δεν απαντά! Αρα, λογικό!

2011-10-20T12:40:00.000+03:00

Χθες το βράδυ περνώντας από τη λεωφόρο Συγγρού με τα πόδια είδα τα εξής:

Τα σκουπίδια, τα οποία έχουν ξεχυλίσει τους κάδους να εξάπτουν το τουριστικό, μάλλον, ενδιαφέρον μιας ομάδας Αμερικανών οι οποίοι οχι μόνο τα φωτογράφιζαν μεμονωμένα (τύπου "τοπίο στο σκουπιδαριό ντου γιου λαϊκ μαμαζελ δι Γκρης?") αλλά ποζάροντας παράλληλα δίπλα από το σωρό με σκέρτσο, νάζι, βερμούδα και κάλτσα ως τη γάμπα. Μη χαίρεσαι κοπελιά...βούκινο θα γίνουμε στο flickr!

Τον πορτιέρη ενός στριπτιτζάδικου λίγα μέτρα παρακάτω να έχει ανοίξει το καπώ ενός αυτοκινήτου και να μετράει άπειρα πακέτα τσιγάρα - διάφορες μάρκες - τα οποία ήταν τοποθετημένα μέσα σε ενα χαρτυφύλακα. Ηλικιωμένος περαστικός ο οποίος πήρε χαμπάρι το "τσιτσι" σταμάτησε για λίγο σόπινγκ! Περίπτερο την έκανε τη Μπέμπα ο πορτιέρης!

Μια κατακόκκινη γυαλισμένη και τεράστια Ferrari με ενα μουσάτο νεανία - golden (θα'θελε αλλά δε νομίζω Τακη!) Boy περνούσε την ίδια στιγμή, από το ίδιο σημείο μαρσάροντας....στον παράδρομο της Συγγρού...που από τα σκουπίδια δεν μπορείς να περπατήσεις καλά καλά πόσο μάλλον να "πατήσεις" λίγο παραπάνω το γκάζι της Ferrari. Πανε πάρε ενα Zastava να βρεις την υγειά σου παλλικαράκι μου. Κι αν είσαι τυχερός μπορεί να θεωρηθείς vintage από τα αμερικανάκια και να δεις τη μούρη σου στο flickr μαζί με το σκουπιδαριό. Πες ταζίκι και χαμογέλα!

Το κερασάκι στην τούρτα μου...το δημοφιλές στριπτιτζάδικο των νοτίων προαστίων Lido (να και διαφήμιση το Ντοτί!) προτιμάει και λανσάρει προφυλακτικά Versace! Διότι η φαντασία δεν έχει ορια, η πολυτέλεια στον έρωτα δεν είναι αμαρτία και εν πάσει περιπτώσει, αν ο Versace ζούσε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς αν μη τι άλλο θα ήταν περήφανος να δει το λογότυπό του να ποζάρει έξοθεν του Lido παραπλεύρως ενός ψηφιοποιημένου οπίσθιου που ανεβοκατεβάζει ενα στρινγκ!

Αντι να αναρωτιέσαι γιατί περπατάω δεν μου λες καλύτερα...τελικά το σύμπαν μας κάνει πλάκα ή εμείς προσπαθούμε να τρελάνουμε το σύμπαν?

?

2011-10-15T08:51:00.001+03:00

Είναι άραγε ο καιρός που κάνει το φευγιό μου μια, ακόμα πιο επιτακτική, ανάγκη?
Είναι άραγε η ίδια η ανάγκη που κάνει τον καιρό μια τόσο ταιριαστή πινελιά σε έναν πίνακα με μουντζούρες που, μάλλον μόνο εγω, βλέπω σαν αριστούργημα?
Είναι τελικά η αγάπη ενα ταξίδι ενα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή...?
Είναι τελικά η αγάπη ενα ταξίδι από πληγή σε πληγή...?
Πόσοι τρόποι υπάρχουν να πληγιάσουν τις γιορτές μου?
Πόσοι τρόπου υπάρχουν να γιορτάσω τις πληγές μου?
Είναι ο καιρός μάλλον...αλλιώς δεν εξηγείται.
Εξηγείται?

Ο σκοπός (του ρου του ρου του ρου) αγιάζει τα μέσα...καμιά φορά και τα εξω.

2011-10-12T16:44:00.000+03:00

Σκέφτομαι μήπως θα ήταν σκόπιμο να συνεχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο μέχρις οτου είτε να κατεβάσω καμία καλή ιδέα είτε να κατεβάσω το ντουβάρι. Σε κάθε περίπτωση, απώτερος σκοπός μου είναι η επίτευξη επικοινωνίας...είτε με το μέσα μου (στην περίπτωση της καλής ιδέας) είτε με το γείτονα (στην περίπτωση του ντουβαριού).

Autumn moments...

2011-10-10T17:43:00.000+03:00

Press PLAY together...

(δεν) Υπόσχομαι

2011-10-09T11:44:00.000+03:00

Πρίν από λίγες ημέρες, γυρνώντας σπίτι με το τραμ, πέτυχα ενα ζευγαράκι στο πρώτο βαγόνι. Απλές, καθημερινές φυσιογνωμίες, χαμογελαστές, πιασμένες χερι χερι, ερωτευμένες...αυτό ίσως και να τα λέει ολα. Στο αριστερό τους χέρι φορούσαν από μια λεπτή βέρα...δεν ξέρω για ποιό λόγο μου δημιουργήθηκε η αίσθηση οτι επρόκειτο για εκείνες τις βέρες που δεν συνοδεύονταν από κάποιον αρραβώνα με επισημότητες και τα σόγια δεξιόθεν και αριστερόθεν να δίνουν συγχαρητήρια και ευχές τσιμπολογώντας κεφτεδάκια. Για κάποιο λόγο αυτές οι βέρες πήραν στο μυαλό μου το σχήμα εκείνων των υποσχέσεων που μπορούσαμε και δίναμε μεταξύ μας όταν είμασταν πιο μικροί, πιο νέοι, λιγότερο αναλωμένοι και αναλώσιμοι. Τότε που μιλούσαμε χωρίς το φόβο του να μην μπορέσουμε να κρατήσουμε το λόγο μας, χωρίς την ανησυχία του να μην καταφέρουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και με τη βεβαιότητα οτι όπου υπάρχει αγάπη ολα γίνονται, ολα συμβαίνουν, ολα συγχωρούνται, ολα λύνονται.
Σκέφτηκα οτι πρίν το γάμο μας δεν είχα φορέσει μια τέτοια βέρα στη ζωή μου. Μια βέρα υπόσχεσης. Κοίταξα τη βέρα μου. Στο αριστερό χέρι τα παιδιά, στο δεξί χέρι εγω. Βέρα στο δεξί...κλεμμένο είναι τελικά. :) Ίσως για πρώτη φορά να αναρωτήθηκα πραγματικά πόσες υποσχέσεις, πόσες δεσμεύσεις, πόσες προσδοκίες, πόσες χαρές και την ίδια στιγμή πόσες ενδεχόμενες απογοητεύσεις μπορεί να κλείνει μέσα του ενα τόσο δα κομματάκι μέταλλο. Θυμήθηκα τη μέρα του γάμου μας, πόσο τεντωμένα ήταν τα δάχτυλά μου από τη στιγμή που ο αγαπημένος μας κουμπάρος μας πέρασε (με επιτυχία!) τις βέρες...λες και βρέθηκαν ξαφνικά σε εγρήγορση. Ως μέρος ενός συνόλου που είχε δεσμευτεί απέναντι σε έναν άνθρωπο, θεωρητικά και μακάρι και πρακτικά για το υπόλοιπο της ζωής μας, τα δάχτυλα μου άφησαν στην άκρη τη νυφική τους ακαμψία και χαλάρωση και τσίτωσαν. Ακόμα και στις φωτογραφίες φαίνεται...λες και οσο άγχος δεν είχα, είχε συγκεντρωθεί στα 10 δάχτυλα των χεριών μου. Κι εκεί, στο προτελευταίο δάχτυλο του δεξιού μου χεριού η συνεχής υπενθύμιση του νέου μου ρόλου. Πλέον, ήμουν ένας άνθρωπος που είχε δώσει μια υπόσχεση σε κάποιον. Μια υπόσχεση που δεν έχει αρχή και τέλος ενω το περιεχόμενό της είναι τόσο μεταβλητό οσο η ίδια η ζωή. Μια υπόσχεση που δεν ειπώθηκε αλλά καταγράφηκε. Μια υπόσχεση της οποίας η αθέτηση δεν αποτελεί επιλογή παρα μόνο κατάληξη και μάλιστα ατυχής.
Κοίταξα αυτό το μικρό κομμάτι από μέταλλο που φοράω εδω και 1.5 χρόνο. Δεν την εχω συνηθίσει ακόμα. Καμιά φορά τη βγάζω για λίγες ημέρες να δω αν θα μου λείψει η αίσθησή της. Είναι μαγεμένη, μάλλον, γιατί οσο κι αν με ενοχλεί ωρες ωρες η απουσία της με ενοχλεί περισσότερο και την αναζητώ. Σκέφτομαι οτι είναι σαν το δαχτυλίδι από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Έχει ενα μεγάλο ειδικό βάρος από το οποίο μικρές καθημερινές στιγμές μπορεί να θέλεις να ξεφύγεις, την ίδια στιγμή όμως σε προκαλεί να το κουβαλήσεις κιόλας. Η παρομοίωση δεν με τρελαίνει αλλά μέσα στο βαγόνι του τραμ αυτό σκέφτομαι και αυτό καταγράφω.
Κοιτάζω τα παιδιά και ψάχνω στα κατα τα άλλα άγνωστα πρόσωπά τους να διαβάσω τις υποσχέσεις που έχουν δώσει ο ένας στον άλλον. Με βλέπουν που τους κοιτάω και χαμογελάνε ενω στριμώχνονται ακόμα πιο πολύ ο ένας πάνω στον άλλον. Τους βλέπω που με βλέπουν και στριμώνχνω ακόμα πιο πολύ την περιέργειά μου σε ενα αόριστο βλέμμα εξω από το παράθυρο. Κι όμως δεν είναι περιέργεια με χαρακτήρα κουτσομπολιού. Είναι περισσότερο απορία, είναι αναζήτηση, είναι, ίσως, ανάγκη για καθοδήγηση. Βλέπεις, εκείνοι έδωσαν μια υπόσχεση πρίν από την υπόσχεση. Προηγούνται....έχουν εμπειρία, έχουν την επιλογή να αλλάξουν τους όρους και τις προϋποθέσεις. Δεν έχουν την υποχρέωση να κρατήσουν την υπόσχεση, έχουν την επιθυμία και την ελπίδα οτι μπορούν να την κρατήσουν.

"Κι εσυ...κι εσείς..."

"Κι εγω...? κι εμείς...?"

Κι εγω, κι εμείς...μας κινεί η ελπίδα, μας δίνει χώρο και χρόνο η επιθυμία οτι τελικά θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τις υποσχέσεις μας. Οχι μόνο εκείνη ή εκείνες που δώσαμε 1.5 χρόνο πρίν αλλά όλες εκείνες που μας οδήγησαν σε εκείνη τη μέρα. Αυτό είναι το κοινό μας σημείο. Δεν είναι η υπόσχεση, είναι η υποχρέωση και η ανάγκη μας να σταθούμε ευθυτενείς απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό και στον άνθρωπο που πλέον είναι προέκταση της ίδιας μας της ύπαρξης με την γνώση οτι τελικά κάναμε αυτό που έπρεπε, που θέλαμε, που μπορούσαμε, που γινόταν...γιατί καμιά φορά ακόμα και ενα φαινομενικά μικρό αποτέλεσμα μπορεί να δικαιώσει μια ουσιαστικά μεγάλη προσπάθεια.

Δεν σου υπόσχομαι οτι θα τα καταφέρω. Σου υπόσχομαι όμως οτι θα προσπαθήσω.

Fix me!

2011-10-02T19:49:00.000+03:00

Όταν παίρνεις τις σωστές αποφάσεις τη λάθος χρονική στιγμή, μετατρέπεις, αυτομάτως, και τις αντίστοιχες πράξεις σου σε λάθη?

Θες να σου πω...?

2011-09-30T17:05:00.000+03:00

Σήμερα είμαι θλιμμένα χαρούμενη και δεν εχω ιδέα τι να δηλώσω...θλιμμένη ή χαρούμενη. Αποσυντονισμένη και αποπροσανατολισμένη. Λες και αφήνω κάτι πίσω που αγαπώ για να πορευτώ με κάτι που είναι εδω, απτό και με παρουσία παρούσα και αγαπώ ακόμα περισσότερο. Περίεργο συναίσθημα. Μια μικρή ανακούφιση χωρίς βαθύ αναστεναγμό που αφήνει όμως και μια εκκρεμότητα. Λοιπόν ξέρεις τι θα κάνω...? Θα τσακίσω μια τεράστια ΙΟΝ Αμυγδάλου (από εκείνες με τα ολόκληρα αμύδγαλα που κάθε τετραγωνάκι ζυγίζει 1 κιλό και 9387569345 θερμίδες...? Ε μια τέτοια!) χωρίς ίχνος τύψεων, χωρίς ούτε ενα ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου. Γιατί, δεν ξέρω αν στο είπα, είμαι θλιμμένα χαρούμενη σήμερα και κάνω την ανατροπή. Εκτός κι αν είμαι χαρούμενα θλιμμένη....στην περίπτωση αυτή θα φαω μια πάστα ποντικάκι να γελάσει το χειλάκι μου!

Χα!

2011-09-28T15:04:00.000+03:00

Γιατί πολύ τον γουστάρω τον κύριο Tiersen, ιδίως όταν στολίζει και με τέτοια λόγια την ούτως ή άλλως υπέροχη μουσική του...

Για τα δύσκολα που δεν θα γίνουν πιο εύκολα αλλά μπορεί να γίνουν λίγο πιο συμπαθή, σε ενα κόσμο που δημιουργεί και συντηρεί πολλές αντιπάθειες τον τελευταίο καιρό...

Όταν ο χρόνος είναι σχετικός...

2011-09-26T20:21:00.001+03:00

το ίδιο σχετική είναι και η αναβολή για την επόμενη μέρα...γιατί κάθε προηγούμενη μέρα έχει μια

επόμενη που την ακολουθεί άρρηκτα, στενά, αιώνια...

Ες αύριον λοιπόν...

Ζητώντας...

2011-09-21T17:18:00.001+03:00

Ζητάω πολλά...(?)

Είναι που καμιά φορά, η βεβαιότητα οτι "φυσικά και μπορω να τα καταφέρω" κάνει διακοπές και χάνω το σήμα μου.

Ίσως να χάνω και τα σημάδια που εχω αφήσει στην πορεία.

Δεν θέλω να είσαι δίπλα μου σωματικά. Η φυσική σου παρουσία είναι ευπρόσδεκτη αλλά οχι απαραίτητη. Είμαστε εκπαιδευμένοι άλλωστε να ψάχνουμε μέχρι να βρούμε, να ψαχνόμαστε μέχρι να βρεθούμε. Αυτό που θέλω είναι να μπορώ να κλείνω τα μάτια μου και να σκέφτομαι οτι είσαι κάπου...λίγο πιο δω λίγο πιο κει δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.

Αρκεί να είσαι κάπου.

Αρκεί να μπορώ να σε βρίσκω...αυτό που λέμε μια σκέψη μακριά.

Φυσικά και ζητάω πολλά...μια πρόταση που συνδυάζει "θέλω" και "μπορώ" είναι από μόνη της αχόρταγη.

Μη με παρεξηγείς...είναι που καμιά φορά χάνω το σήμα μου, το σημάδι μου, την αρχή και το τέλος μου.

Και μένω κάπου στη μέση, δύσκολο να αποφασίσω πρός τα που θέλω, μπορώ ή (τελικά) πρέπει να παω.

"Θέλω", "μπορώ", μόλις ήρθε και το "πρέπει"...

Έχουμε δρόμο ακόμα, το ξέρεις έτσι? Σε σένα μιλάω...εκεί μέσα στον καθρέφτη...

Παρέα(κι)

2011-09-18T12:00:00.000+03:00

...Κι αν οι αποστάσεις είναι σχετικές, κι αν ο δρόμος είναι μεγάλος, κι αν καμιά φορά τα βήματά μας είναι βαριά και δεν οδηγούν κάπου....η σκέψη οτι στη διαδρομή (μάλλον) δεν θα είσαι μόνος γίνεται ο καλύτερος συνταξιδιώτης.

Με δόξα και τιμή!

2011-09-17T19:36:00.000+03:00

Εκκαθαριστικό Σημείωμα Εισφορών και Τέλους Επιτηδεύματος...

Μας ήρθε σήμερα το πρωί και αποτελεί τιμή για το σπιτικό μας να το πληρώσουμε!!!! Ιδίως αυτό το "Τέλος Επιτηδεύματος", μπορώ να σου πω οτι κάνει τη λίμπιντό μου να βρίσκει ταβάνι και γρατζουνάω τους τοίχους σαν γάτα λίγο πρίν την άνοιξη!!!! Πού, σε ρωτάω, πού αλλού μπορεί ενα τέτοιο τετραψήφιο ποσό να προκαλέσει τέτοια έξαψη???!!! Γατούλη Υπουργέ...κάτι τέτοια μας κάνεις και πώς να μην σε αγαπάμε?! Νιαου!

πι.ες. Αγάπη, κάτσε εκεί που είσαι! Μην κάνεις ρούπι! Πακετάρω τα αιλουροειδή κ σου έρχομαι να πουλάμε μπανάνες στο δρόμο! Εδω ετοιμάζονται να μας κουτουπώσουν οι...επιτήδιοι.

Eternal Loop...

2011-09-15T17:57:00.000+03:00

Όταν πρωτοάκουσα το συγκεκριμένο τραγούδι το βρήκα...σκληρό και έντονα επίπονο.

Ένιωθα σα να προσπαθούσα να ξεφύγω απο την πραγματικότητα και αγωνιζόμουν και έτρεχα και λαχάνιαζα και έπεφτα και ξανασηκωνόμουν δίχως να κοιτάζω πίσω.

Και λίγο πριν να ξεφύγω από οτι με κυνηγούσε, λίγο πριν να φτάσω στην γραμμή εκείνη που με διαχωρίζει από οτι εγω θεωρώ ασφαλές...συνειδητοποιώ απλά οτι δεν έχω κουνηθεί από τη θέση μου. Δεν εχω κάνει ούτε ενα βήμα, δεν εχω αλλαξει θέση, δεν εχω κινηθεί στο χώρο και το χρόνο...

Και κάπου εκεί αρχίζω να πέφτω...τα μάτια μου κλειστά, το κεφάλι μου πρός τα κάτω, νιώθω το σώμα μου πολύ ελαφρύ ώστε να το ορίσω κι όμως πολύ βαρύ για να μείνει σταθερό...πέφτω γρήγορα κι όμως μπορώ να μετρήσω κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό, κάθε ωρα, κάθε ζωή που έχει περάσει από πάνω μου.

Η καρδιά μου χτυπάει αργά.

Το μυαλό μου συνειδητοποιεί και βλέπει καθαρά τις εικόνες που περνάνε μπροστά από τα μάτια μου λες και είναι πορτραίτα που κρέμονται σε ενα τοίχο.

Ο κόσμος μου φαίνεται μικρός ή εγω μεγάλωσα?

Τι προλαβαίνω να κάνω πρίν να φτάσω στο έδαφος?

Πόσα μπορώ να χάσω ώστε να ζήσω ακόμα μια ζωή που να μην είναι ενα κακό αντίγραφο εκείνων που ονειρεύτηκα?

Κι ολα αυτά από ενα τραγούδι...ενα τραγούδι που άκουσα πρόσφατα και καρφώθηκε στο μυαλό μου και κάθε φορά που το ακούω ζω την ίδια πτώση ξανά και ξανά...μόνο που ποτέ δεν φτάνω στο έδαφος.
Αιωρούμαι αιώνια...

Nothing could be bring me closer
Nothing could be bring me near
Where is the road I follow?
to leave, leave

It's under, under, under my feet.
The sea spread out there before me.
Where do I go when the land touches sea?
There is my trust in what I believe.

Shifting the dream
Nothing could bring me further from my old friend time.
Shifting the dream
It's charging the scene
I know where I marked the signs.

I suffer the dreams of a world gone mad
I like it like that and I know it
I know it well, ugly and sweet,
I temper madness with an even extreme.

Lift me, lift me,
I attain my dream.
I lost myself, I lost the
Heartache calling me.
I lost myself in sorrow
I lost myself in pain.
I lost myself in gravity,
Memory, leave, leave.

Lift my hands, my eyes are still,
I'll walk into the sea
Shoot myself in a different place
And leave it

I've longed for this to take me,
I've longed for my release
I've waited for the callin'
To leave, leave.

That's what keeps me,
That's what keeps me,
That's what keeps me down,
To leave it, leave it,
Leave it all behind

Πάμε γι'άλλες πολιτείες!

2011-09-14T22:29:00.000+03:00

Μετά από 5 ημέρες στο βροχερό και συννεφιασμένο και λίγο μουντό αλλά τόσο γοητευτικό Αμστελόδαμο (κοίτα που το συμπάθησα καλέ!), ακόμα και ο ήλιος της Ελλάδας κάτι δεν μου κάνει πια...

Κι αν ακόμα κι αυτός ο ήλιος δεν μπορεί να με (συγ)κρατήσει τότε την κάτσαμε τη βάρκα πατριώτη!!!!!!

Άντε καλώς σας βρήκα, καλώς με βρήκατε και μη χειρότερα!

My way...

2011-09-07T12:04:00.003+03:00

Sometimes, I just need a moment to settle down, get myself together and put my thoughts into the right order.
Then I need to mess up this perfect order and start all over again, hoping that this time I will be wise enough not to think that I will get a second chance to make a good first start...

Salut! ;)

Πρώτη μέρα σχολείο...

2011-09-01T12:00:00.004+03:00

Ο Σεπτέμβριος ανέκαθεν παρέπεμπε σε ενοχλητικά θέματα όπως την επιστροφή στο σχολείο, τότε, την επιστροφή στο γραφείο, τώρα...την ίδια στιγμή βέβαια, το γεγονός οτι υπάρχει γραφείο να επιστρέψω, ακόμα τουλάχιστον, αποτελεί μια παρήγορη σκέψη οπότε δεν γκρινιάζω...πολύ.
Παρόλα αυτά, στο μυαλό μου υπάρχει πάντα εκείνο το συναίσθημα της μαύρης μαυρίλας που ένιωθα από μικρή όταν έφτανε η 1η μέρα του Σεπτέμβρη. Ύστερα ξεκινούσε η ανίστροφη μέτρηση και κάπου εκεί γύρω στις 11-12 του μηνός τα ύστερα του κόσμου...πρώτη μέρα στο σχολείο. Πρώτη μέρα σε νεα βάσανα, νεα μαθήματα, παλιοί και νέοι φίλοι...κάποια στιγμή και νεο σχολείο αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
Βέβαια, το μαύρο συναίσθημα της επιστροφής στο θρανίο είχε πάντα έναν "ροζ" τόνο να σπάει τη μουνταμάρα. Μα μια καινούρια τσαντούλα (ροζ!), μα μια καινούρια κασσετίνα (ροζ!), μα μερικές ξυλομπογιές και μαρκαδόροι (πολλά τα χρώματα και σίγουρα το ροζ ήταν ανάμεσα σε αυτά επομένως τα υπόλοιπα ήταν απλά διακοσμητικά!), μα μερικά αυτοκόλλητα που ήταν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ για τα καινούρια μου βιβλία και τετράδια μήπως και παραμυθιαζόμουν και άνοιγα κανένα από αυτά (...που τούβλο μπήκες τούβλο να βγεις...κουβέντες παρότρυνσης από τον πατέρα...άφησαν εποχή σου λεω!!!!)...Ολα τα παραπάνω ήταν στοιχεία και σημεία (και τέρατα!) μιας εποχής που άφησε εποχή και τη θυμάμαι πότε με νοσταλγία πότε με ανακούφιση που πέρασε!
Υπάρχει όμως μια εικόνα στο μυαλό μου η οποία, παραδόξως, δεν έχει χαθεί στο μεγάλο κουτί του χρόνου και κάθε φθινόπωρο, κάπου εκεί όταν η μέρα αρχίζει να μικραίνει και τα πρώτα σύννεφα του πολέμου κάνουν την εμφάνισή τους, εγω επιστρέφω κάμποσα χρόνια πίσω, φοράω μια μπλε ποδιά με κοντά μανίκια (με τέτοια χέρια κουπιά που να βρω μανίκι να μου κάνει...3/4 ολα και ήμουν πάντα στη μόδα χωρίς να το ξέρω!), αρματώνομαι μια τεράστια τσάντα γεμάτη με ολα τα προαναφερθέντα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και ξεκινάω για πρώτη φορά τη διαδρομή που έμελε να ακολουθήσω πολλέέέέές φορές τα επόμενα χρόνια.
Με το χέρι της μαμάς να σφίγγει και να χαλαρώνει σε κάθε βήμα, επιτρέποντας έτσι στο άγχος της να μας ακολουθεί σε ολη τη διαδρομή. Εγω πάλι, είχα το νου μου μη μου φύγει η τσάντα, μη και δεν πήρα μαζί την κασσετίνα με το ροζ μαρκαδόρο και τη ροζ ξυλομπογιά (τα υπόλοιπα χρώματα τα είχα αφήσει σπίτι καθώς δεν με αφορούσαν!) ενω έκανα πρόβα τι θα έλεγα στο πρώτο παιδάκι που θα αποφάσιζα οτι θα ήθελα να γίνουμε φίλοι και να μείνουμε μαζί για πάντα (κάντι σαν την Elmira των Looney Tunes...αν μάλιστα ήταν αγοράκι θα το παντρευόμουν κιόλας και θα ζούσαμε πάνω σε ενα δέντρο σαν την Πίπη Φακιδομύτη...όπως καταλαβαίνεις, από μικρή, η υποδομή της κουζίνας σε ενα σπίτι δεν με απασχολούσε καν...θα τρώγαμε φύλλα και κάμπιες!) Ήμουν λοιπόν τόσο πολύ στον δικό μου υπέροχο κόσμο που αδυνατούσα να προσέξω τη μαμά μου η οποία, έχοντας μείνει ξάγρυπνη ολο το βράδυ, είχε το δάκρυ στην άκρη του ματιού της ανα πάσα ωρα και στιγμή ενω κάθε της προσπάθεια να μου μιλήσει για την εμπειρία της "πρώτης μέρας στο σχολείο" έπεφτε στο κενό εφόσον η καινούρια μου τσάντα ήταν, πώς να το κάνουμε, πολύ πιο σημαντικό και ενδιαφέρον θέμα πρός συζήτηση!!
Το σπίτι του παππού μου ήταν στο δρόμο για το σχολείο...ο μπαμπάς της μαμάς μου...ο πιο όμορφος, υπέροχος, γλυκός, κομψός, υπομονετικός, καλόκαρδος άνθρωπος του κόσμου! Αν υπάρχει ένας άνθρωπος στον οποίο μοιάζω, όλοι συμφωνούν οτι εκείνος είναι ο άνθρωπος αυτός. Αδυναμία μου μεγάλη εκείνος, αδυναμία του μεγάλη εγω. Αυτή είναι όμως μια άλλη ιστορία...
Καθώς πηγαίναμε σχολείο λοιπόν, η μαμά, το άγχος της κι εγω, σταματήσαμε στο σπίτι του παππού να μου δώσει την ευχή του. Θεωρητικά αυτό σήμαινε φιλί, αγκαλιά και καλή επιτυχία. Πρακτικά πήρα ενα τοστ, 1000 δραχμές (τις οποίες μια που τις είδα και μια που τις έβαλε η μαμά στον κουμπαρά και έμεινα με τη χαρά της προοπτικής ενος ακόμα ροζ μαρκαδόρου!), μια τεράστια αγκαλιά και με άφησαν στο χωλ να αλλάζω τη διαρύθμιση του περιεχομένου της τσάντας μου για 875326η φορά την ίδια μέρα. Οι δυο τους πήγαν στην κουζίνα για λίγη ώρα, για πολλή ώρα...ο χρόνος είναι σχετικός όταν έχεις τόσα πολλά αυτοκόλλητα και έναν τοίχο να διακοσμήσεις! Το θέμα είναι οτι όταν η μαμά βγήκε από την κουζίνα ήταν λες και έβλεπα έναν άλλον άνθρωπο. Πιο ήρεμη μου φάνηκε, πιο γελαστή την είδα...και σκέψου οτι είχα και το νου μου στον τοίχο και είναι πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε Νίτσα μου....
Πέρασαν πολλά πολλά πολλά (αν γράψω ακόμα ενα "πολλά" θα πάθω κρίση ηλικίας τώρα!) χρόνια από τότε και σε μια άσχετη χρονική στιγμή, μιλώντας με τη μαμά για τον παππού, θυμηθήκαμε εκείνη την ημέρα. Μου είπε για το άγχος και τους φόβους της για εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο και τη ρώτησα τι είχαν πει με τον παππού που την έκανε να αλλάξει η ψυχολογία της τόσο γρήγορα. Μου απάντησε πως ο παππούς απλά της θύμισε κάτι που η ίδια είχε ξεχάσει...οτι έπρεπε απλά να με επιστευτεί. Κι όταν του είπε οτι ήμουν μόνο 5.5 χρονών και οτι δεν ήταν θέμα εμπιστοσυνης, εκείνος της απάντησε πώς στην περίπτωση αυτή αν θα την έκανε να νιώσει καλύτερα, εκείνος θα ερχόταν κάθε μέρα εξω από το σχολείο μου θα καθόταν εκεί από την αρχή μέχρι το τέλος και θα με πρόσεχε...άγρυπνος φρουρός της δικής μου παιδικής μου αθωότητας και της μαμαδίστικης ανσφάλειας. Δεν χρειάστηκε...μετά από μια εβδομάδα χάθηκα στη διαδρομή από το σχολείο για το σπίτι οπότε τους έδωσα την πρώτη κρυάδα ενω μετά από περίπου ενα μήνα έδειρα ενα αγοράκι επειδή μου ζωγράφισε την τσάντα. Μπορούσα να τα βγάλω πέρα μόνη μου...άλλωστε ήμουν πιο ψηλή από ολα τα παιδάκια!
Καλό μήνα να έχουμε λοιπόν και καλή επιστροφή...σε θρανία, γραφεία, στο σπίτι, στην κίνηση, στους φίλους που έχουμε καιρό να δούμε, στο άγχος και την ανασφάλεια, σε οτι μας περιμένει και σε οτι ελπίζουμε...γιατί πάντα σε κάτι ελπίζουμε!

Summer in sepia...

2011-08-05T12:39:00.003+03:00

Βλέποντας αυτή τη φωτογραφία συνειδητοποιώ τα εξής:

1. Μικρή υπήρξα πολύ ελευθέρων ηθών και περιορισμένων φραγμώνν τελικά...Like!
2. To sepia μου πάει...Like!
3. To sepia δεν πάει στη θάλασσα...αλλά εκείνη την εποχή ολα ήταν sepia...θα μου πεις και τώρα, έτσι όπως τις έχουμε κάνει, έναν τόνο sepia τον έχουν! Αρα είμασταν προχωρημένοι...Like!
4. Ήμουν τρελό ποζέρι...αν σκεφτείς οτι είμαι τσιτσίδι, παρόλα αυτά ολα κρύβονται επιμελώς και με νάζι θα έλεγα οτι αγγίζω την επαγγελματική τελειότητα μονδέλου...Like!
5. Ο ήλιος με στράβωνε μια ζωη και εξακολουθεί να με στραβώνει...τα γυαλιά ηλίου τα ανακάλυψα πρόσφατα και από τότε οι "κυκλωπίσιες" φωτογραφίες μου έχουν περιοριστεί αισθητά...Like!
6. Η mama Dot είχε μια βουκωλική αισθητική που τώρα, χρόόόόνια και ζαμάνια μετά, πολύ γουστάρω! Αναφέρομαι στο καλάθι το οποίο τότε ήταν της μοδός και τώρα αποτελεί θήκη περιοδικών...μη σου πω οτι θα το φορτώσω μαζί και θα σκάσω αλα πλάγια σαν τη θεία από το Σικάγο...Like!
7. Αυτό το καπέλο συντρόφευε ολα μου τα καλοκαίρια μου μέχρι που συνειδητοποιήσαμε οτι όντως το κεφάλι μου μεγαλώνει και αντί να με προστατεύει από τον ήλιο, στην πραγματικότητα, απλά μου έκανε τη ζωή δύσκολη καθώς μου το φορούσαν σαν "καθίκιον" κι εγω ένιωθα σαν τον Αντωνάκη που τον καπέλωσαν τη μέρα του γάμου του...αντικαταστάθηκε από ενα ψάθινο που το μασούλησε ένας Ντορής σε μια κάποια Σάμο...Like (για την ανάμνηση και μόνο!!)
8. Οτι κι αν λέμε, οτι κι αν κάνουμε, οσο κι αν τραβάμε τα ζόρια και τις ανηφόρες μας...το καλοκαίρι είναι εδω, το τζι τζι τζι παίζει από το πρωί ως το βράδυ στα αυτιά μας κι εγω...εγω θα πάρω το κουβαδάκι μου και θα βρω μια παραλία να απλώσω τα υπάρχοντά μου και να μείνω εκεί μέχρι νεοτέρας...

Σας φιλώ!

Making a memory: 20/7/2011

2011-07-21T16:26:00.002+03:00

Όπως είπε πολύ σωστά και η αγάπη...μια υποχρέωση από την εφηβεία μου μόλις ξεχρεώθηκε. Ήταν πολλά τα χρόνια της αναμονής αλλά όπως κάθε τι καλό...άξιζε τον κόπο! Αυτά τα ολίγα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε και να μην ξεχνάμε...

Τετάρτη, 13/7/2011

2011-07-17T14:49:00.005+03:00

...Και λίγο πρίν να κλείσω τα μάτια μου και βυθιστώ σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα, αναρωτήθηκα αν εκείνη η Τετάρτη ήταν η μέρα μου. Μέτρησα από το 1 μέχρι το άπειρο και κοιμήθηκα. Ξύπνησα τελικά οπότε μάλλον οχι, δεν ήταν η μέρα μου.
Για δευτερόλεπτα φοβήθηκα το άγνωστο και μετά αποφάσισα, αντί για χαμένη, να ντυθώ εξερευνήτρια και να βγω εξω στο εκτυφλωτικό φως ενός κρύου θαλάμου ανάνηψης όπου με περίμεναν μερικά γνώριμα χαμόγελα και ένας νοσοκομειακός φιδές, έτοιμη να ανακαλύψω πόσες σελίδες τελικά φυλλομετράει το δικό μου ημερολόγιο ζωής.

Μουσικά ταξίδια...

2011-06-24T17:08:00.003+03:00

Υπάρχουν στιγμές που μπορεί μια μουσική να δεθεί τόσο έντονα με μια εικόνα στο χρόνο που είναι δύκολο να μην ταξιδεύεις στο παρελθόν κάθε φορά που την ακους...Κι αυτά είναι ταξίδια που δεν μπορείς να αποφύγεις, από τα οποία δεν θέλεις να ξεφύγεις και για τα οποία θα έκανες την παραχώρηση να πας ενα βήμα πίσω...

Not able to forget...

2011-06-23T16:04:00.004+03:00

I never tried to feel...
I never tried to ...

2011-06-20T15:35:00.004+03:00

Πρός: Εσένα
Από: Εμένα

Ψάχνω να βρω μια προσφώνηση αλλά καμιά δεν μου φαίνεται αντιπροσωπευτική. Αποφάσισα να σου γράψω και να σου μιλήσω όπως μου βγαίνει, χωρίς να σβήσω, να διορθώσω, να αλλάξω κάτι.
Να σου μιλήσω από καρδιάς, να σε παρακαλέσω ειλικρινά κι εσυ...εσυ όπως πάντα να κάνεις αυτό που είναι να κάνεις.
Ξέρεις καλά οτι αυτές τις μέρες αγχώνομαι και φρικάρω και ζω σε μια παράλληλη διάσταση εξαιτίας της αυριανής επέμβασης του Γιώργου. Για κάποιο λόγο που ενδεχομένως ξέρεις καλύτερα, εχω χάσει κάθε ίχνος αισιοδοξίας και λειτουργώ λες και τα χειρότερα έχουν έρθει. Νιώθω πως ζω μια μέρα μετά κι οχι στο σήμερα. Νιώθω οτι πονάω ακόμα κι αν δεν έχει γίνει κάτι. Νιώθω πως έχει αλλάξει η ζωή μας ενω ολα είναι ακόμα, φαινομενικά, ίδια.
Να είναι προαίσθημα?
Να είναι παιχνίδια του μυαλού? Για εκείνα που φοβάμαι εχω πάντα άσχημο προαίσθημα. Ακόμα κι όταν για λίγο το άγχος και η μαυρίλα μου με αφήνουν να ηρεμήσω, έρχεται ενα κύμα εκεί που δεν το περιμένω και με παρασύρει σε νεα "ταξίδια".
Σκέφτομαι πολύ και τη μαμά μου...τόσα χρόνια ερωτευμένοι οι δυο τους. Εκείνη για να τον φροντίζει, να του θυμίζει τα χάπια του, να του μαγειρεύει τα ανάλατα και άνοστα που κάνει να τρώει, να τον λέει "Γιωργάκη μου" και να γελάει. Κι εκείνος για να την κάνει να γελάει. Με ανέκδοτα, με αστείες γκριμάτσες, με την αισιοδοξία του.
Προσπαθούσα να προετοιμάσω τη μαμά μου για ολα και με κοιτούσε με ενα βλέμμα...σαν μικρό παιδί που προσπαθείς να του εξηγήσεις τα μυστήρια του κόσμου. Αφού είναι η παρέα μου. Αφού είναι ο άνθρωπός μου. Αφού...

Γράφω για να σε παρακαλέσω να πάνε ολα καλά. Μέσα από εδω ναι. Αφού εδω εκφράζομαι, εδω γράφω. Σε ικετεύω να πάνε ολα καλά. Το καλά είναι σχετικό βέβαια...παρόλα αυτά, εχω εμπιστοσύνη σε οσα ορίζεις, σε οσα αποφασίζεις, σε οσα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και για τίποτα. Δεν ξέρω που ακριβώς απευθύνομαι και πρός τα που να κοιτάξω. Το ψηλά και το χαμηλά δεν έχουν όρια. Εκεί που κρύβεται ο ήλιος στη δύση, από εκεί που βγαίνει ο ήλιος στην ανατολή....σημάδια στον ορίζοντα που θέτω για να ξεκουράζω το μυαλό μου.

Καμιά φορά καταφεύγω σε χαζές τακτικές που υιοθετούσα όταν ήμουν παιδί για να προβλέψω βάσει των πιθανοτήτων τι θα γίνει...αν το επόμενο αμάξι που θα περάσει είναι κόκκινο θα πάνε ολα καλά. Αν ανοίξει τώρα η πόρτα του ταχυδρομείου θα πάνε ολα καλά. Αν χτυπήσει 3 φορές το τηλέφωνο πριν να μου απαντήσουν θα πάνε ολα καλά. Θα πάνε ολα καλά...Θα πάνε ολα καλά...?

Δεν εχω κάτι άλλο να σου ζητήσω αν και ξέρω καλά πώς μέσα μου, σιωπηλά, σου ζητάω συνέχεια. Κάθε λεπτό που περνάει, κάθε στιγμή, γίνομαι ολοένα και πιο απαιτητική και ζητάω. Μη με πάρεις για εγωίστρια. Πες απλά πως είμαι όπως όλοι και μέτρα πόσο αξίζει η απαίτησή μου. Κι εγω θα καταλάβω, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί εκείνα που δεν μπορώ να ορίσω μπορώ μόνο να αποδεχτώ.

Μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο που θα σου ξαναστείλω με τη σκέψη μου ακόμα μια παράκληση, σε αφήνω με την ελπίδα οτι...οτι υπάρχει ελπίδα.

Ειρήνη

Truth lies within the most beautiful of lies...

2011-06-16T19:51:00.001+03:00

It's time to forget about the past
To wash away what happened last

(ακους prime...?)

Πέέέέέφτει...

2011-06-15T21:40:00.002+03:00

Το θέμα είναι τι και σε ποιανού το κεφάλι...

Πού είσαι παππού να δεις τις χαρές μας και να τους...μας διπλοφασκελώσεις, έτσι μην τους...μας ματιάξει κανείς!!!

Μετράμε αντίστροφα μέχρι το διάγγελμα και το καταγράφω έτσι ώστε αν σε λίγη ωρα έχουμε μείνει όλοι κάγκελο να έχει να δει κάτι το βαφτιστηράκι μου...

5
4
3
2
1
Πες τα...Talk ντε!

Που΄σαι Θωμά...

2011-06-10T16:14:00.004+03:00

Ακου τώρα Θωμά...

Είσαι δεν είσαι σπίτι να ξέρεις οτι πάμε κατά διαόλου!

Η χώρα παραπέει...

Η οικονομία δεν υπάρχει γιατί αν υπήρχε θα είχαμε μαζευτεί χρόνια τώρα και δεν θα χρειαζόμασταν ΔΝΤ, ΚΛΠ, ΠΣΚ και λοιπά σύμφωνα να μας βάλουν τα δυο πόδια σε ενα παπούτσι και το ενα παπούτσι σε κουτί από σπίρτα! Και φοράς και 45 νούμερο πανάθεμά σε!

Οι πολίτες αυτής της χώρας, εμποτισμένοι από ενα αίσθημα ευφορίας και γενικότερης αισιοδοξίας, μιλάνε σαν νταλικιέρηδες, οδηγούν σαν ταξιτζήδες και φασκελώνουν αβέρτα εξω από τη Βουλή εκείνους που είναι μέσα στη Βουλή τους οποίους βέβαια οι απ'εξω βάλαν μέσα!

Σε πιο προσωπικό επίπεδο τώρα, μιας και τα ρωτάς, η δουλειά μου παει κατά διαόλου. Κατά συνέπεια εχω νεύρα και άγχος τα οποία, με ιδιαίτερη επιτυχία θα σου ομολογήσω, τα μεταφέρω και σε αυτό το δύστυχο παιδί που πέρυσι τέτοια εποχή με παντρεύτηκε...θυμάσαι μωρέ Θωμά τι ωραία που είχαμε περάσει? Και η μαριδούλα φρέσκια...οχι Καλλιμάνης!!! Τσ τσ... Και σε ρωτάω, πόσο νομίζεις οτι θα αντέξει μέχρι να πάρει τα ασιδέρωτα παντελονοπουκάμισσά του και μαζί με το κουβαδάκι του τηλεμεταφερθεί σε άλλη παραλία?

Και ύστερα θα με ρωτήσεις εσυ, πότε θα γίνεις μάνα μαρή ψηλή?
Κι εγω δεν θα σου απαντήσω, απλά θα σε φασκελώσω, φίλε Θωμά, γιατί είναι και της μοδός και είμαι κι εγω από τις αγανακτισμένες φερέλπιδες μανάδες που θέλουν αλλά κάτι το άγχος, κάτι η αμφιβολία για το δικό μας μέλλον πόσο περισσότερο των παιδιών μας, κάτι τα νεα μέτρα και τα παλιά μας τα παπούτσια (ξέρεις, εκεί που γράφαμε όλους εκείνους που βαρούσαν τα κουδούνια κι εμείς το παίζαμε κουφοί...) πόσο να αντέξει το δύστυχο το ωάριο Θωμάκο???
Βάλε και τον καιρό που τα έχει παίξει, μια βροχή, μια ζέστη, μια δροσιά...έρχεται και σου γυρίζει το μάτι και ποιός είδε την κουκίδα και δεν φοβήθηκε!!!!

Γι'αυτό, Θωμά, αν είσαι σπίτι, πάρε οτι λεφτά έχουμε στο στρώμα και στις γλάστρες με τον ξεραμένο βασιλικό και πάμε να φύγουμε από εδω αλλιώς κι εγω δεν θα γίνω μάνα, κι εσυ θα το ρίξεις στα ψυχοφάρμακα γιατί να το ξέρεις...θα στα σπάσω τα...τα νεύρα Θωμά, πού πήγε το μυαλό σου????

Αντε σε φιλώ τώρα...και να ξέρεις, σ'αγαπώ!

Οι μήνες μου αλλιώς...

2011-06-03T17:55:00.001+03:00

Ας πούμε οτι μια φορά κι ενα καιρό ήταν και είναι μια κουκίδα...προκειμένου να μην είναι μια κάποια κουκίδα σε μια κάποια πόλη, ας τη βαφτίσουμε Ιουλία!

Για κουκίδα, τη λες ψηλή την Ιουλία! Πήρε από τον παππού της, τον αξιοσέβαστο κύριο Αύγουστο ο οποίος δυο αδυναμίες είχε στη ζωή του: τη γυναίκα του την Κυρία (με Κ κεφαλαίο!) Απριλία και την εγγόνα του. Κι εδω, πολύ λογικά θα σκεφτείς οτι η εγγόνα θα έπρεπε, πατροπαράδοτα, να έχει το όνομα της γιαγιάς της και να τη φωνάζουν Απριλία. Παρόλα αυτά, καθώς η Ιουλία ήρθε στον παράξενο αυτό κόσμο μήνα Ιούλιο, κάπου ανάμεσα στους 36 και τους 38 βαθμούς και με τον ήλιο ντάλα, οι περιχαρείς γονείς Οκτάβριος και Μάϊα την ονόμασαν Ιουλία με δόξα και τιμή.

Η Ιουλία λοιπόν, ψηλή από τον παππού της, ονειροπαρμένη από τη γιαγιά της και ολίγον νεραϊδοχτυπημένη από τη νονά της (την περιβότητη Μάρτια που είχε να δει από τότε που την είχε αλείψει με σοκολάτα πάνω από μια αυγοθήκη που εκτελούσε χρέη κολυμπήθρας και στην οποία η Ιουλία αρνιόταν πεισματικά να μπει μέχρι τη στιγμή που της έταξαν ενα κουνέλι, μια πάπια και ενα καρότο!) ζούσε μέσα σε ενα κουτί από μπισκότα με τον αγαπημένο της...τον Ιούλιο!

Τι πιθανότητες υπήρχαν, για μια Ιουλία να υπάρχει ένας Ιούλιος και να συναντηθούν και να αγαπηθούν και να περάσουν μια ζωή και άλλη μια μαζί...? Άπειρες...Περισσότερες από οσες μπορούμε να φανταστούμε. Σαν τα αστέρια στον ουρανό...ξέρει κανείς πόσα είναι? Ξέρει μόνο οτι είναι εκεί, κάθε βράδυ. Έτσι και οι πιθανότητες...είναι εκεί, παίζουν, χάνονται, προκύπτουν, αλλάζουν...

Κάπως έτσι, λίγο τυχαία, λίγο λιγότερο τυχαία, η Ιουλία γνώρισε τον Ιούλιο, το πιο κρύο απόγευμα ενός κάποιου Φλεβάρη.
Η Ιουλία αντιπαθούσε το κρύο και ο Ιούλιος αντιπαθούσε τα απογεύματα. Έτσι, ανάμεσα σε ενα μακρόσυρτο "μπρρρρρρρρ" της Ιουλίας και ενα βαρεμένο "πφφφφφφ" του Ιούλιου, οι ματιές τους συναντήθηκαν πάνω στον πάγκο της κουζίνας, δίπλα από το καλάθι με τα φρούτα, πίσω από μια ξύλινη χαρτοπετσετοθήκη με δυο κότες και 3 αυγά.

Ο Ιούλιος της χαμογέλασε και η Ιουλία κοίταξε από την άλλη. Ο Ιούλιος έκανε ενα βήμα μπροστά και η Ιουλία δυο βήματα πλαϊ...Ο Ιούλιος της άπλωσε το χέρι και η Ιουλία έκανε πως δεν είδε. Ο Ιούλιος έκανε πως θύμωσε και γύρισε να φύγει και της Ιουλίας ξέφυγε ενα έψιλον σε μορφή "ε!" Ο Ιούλιος κοντοστάθηκε και της χαμογέλασε. Η Ιουλία χαμογέλασε κι αυτή. Ο Ιούλιος προσπέρασε τη φρουτιέρα, τις κότες και τα αυγά και βρέθηκε δίπλα της. Η Ιουλία δεν έκανε ούτε ενα τόσο δα μικρό μικρούτσικο βήμα.
Κι έτσι απλά και από τότε, στέκονται μαζί και πλαϊ πλαϊ.
Περπατάνε μαζί και δίπλα δίπλα.
Χωράνε μαζί και ισα ισα στο μικρό κουτί με τα μπισκότα και δεν κάνει ο ενας χωρίς τον άλλον.

Η Ιουλία αγαπάει τα μελομακάρονα και τα καρπούζια. Κάθε Δεκέμβρη χώνει τη μύτη της στο πιάτο με τα μελομακάρονα και γεμίζει μέλι. Κάθε Ιούνη κάθεται κάτω από τη λεβάντα (αν έχει καταφέρει να βγάλει το χειμώνα!) και φτύνει κουκούτσια στο μπαλκόνι!
Ο Ιούλιος αγαπάει το χιόνι και τα μήλα. Κάθε Γενάρη κυνηγάει τις νιφάδες που λιώνουν πριν καν τις αγγίξει. Κάθε Νοέμβρη πιάνει το στομάχι του και βογκάει από τα μήλα που χλαπάκιασε.

Ο αγαπημένος μήνας της Ιουλίας, οσο παράξενο κι αν φαίνεται, είναι ο Σεπτέμβριος.
Που κάνει ακόμα ζέστη αλλά μπορεί να έχει και λίγο δροσιά. Που έχει ήλιο αλλά μπορεί και να σταγονίσει λίγο. Που φοράει κοντομάνικο αλλά παίρνει κι ενα ζακετάκι καλού κακού. Που τα φύλλα κοκκινίζουν και πέφτουν και τα πατάει και κάνουν θόρυβο κι έτσι δεν μπορεί κανένας Ιούλιος θα έρθει από πίσω και να την σκιάξει με ενα "μπου" ή δυο "μπαμ". Που όλοι στο σπίτι αρχίζουν δίαιτα κι έτσι το κουτί με τα μπισκότα μένει μισοάδειο ή μισογεμάτο και έχουν χώρο για βόλτες. Που το χώμα έχει μια μυρωδιά παράξενη και όμορφη μαζί.

Ο αγαπημένος μήνας του Ιούλιου είναι ο Σεπτέμβριος. Γιατί ο Σεπτέμβριος είναι ο αγαπημένος μήνας της Ιουλίας και δεν υπάρχει καλύτερη εικόνα από μια Ιουλία που χαμογελάει και έναν Ιούλιο που απολαμβάνει αυτό το χαμόγελο.

Και κάπως έτσι περνάνε οι μήνες και γυρίζουν τα φύλλα στο ημερολόγιο...ενα ενα τα φύλλα, δίπλα δίπλα ο Ιούλιος με την Ιουλία...

Βρε αει...

2011-05-31T18:11:00.002+03:00

Τελικά, το χειρότερο πράγμα από το να έχεις τη λάθος εντύπωση για κάτι/κάποιον, είναι το να συντηρείς αυτή την εντύπωση για καιρό...έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και ξαφνικά κοιτάζεσαι στον καθρέφτη σου και νιώθεις τόσο μα τόσο μ@λ@κ@ς!!! (Ναι με @ και οχι με α!)

Και μετά γελάς...οχι που θα σκάσεις!!!!!

Παράπονο!

2011-05-27T17:32:00.003+03:00

Εμ έχει champions league και ΠΡΕΠΕΙ να το δούμε...
Εμ βρέχει και θα πρέπει να το δούμε μέσα με μόνη διέξοδο ακόμα μια ποιοτική συζήτηση με τα γατιά...
Καμιά φορά μνημονεύω εκείνη τη Μπάρμπαρα στις Βαρβαρότητες που έλεγε με πόνο ψυχής:
"Γιατί Θεε μου??" αλλά μετά συνειδητοποιώ οτι έτσι φαίνεται η ηλικία μου οπότε το ρίχνω στο OST του Μπομπ Σφουγγαράκη:

"Πάρε ενα ψάρι και πάμε κοντά, να δεις ενα σπόγγο μες στα νερά!"

κι έρχομαι στα ίσια μου!

Η αιώνια ασφάλεια μιας εμμονής από τα παλιά...

2011-05-25T12:52:00.004+03:00

Όταν ήμουν μικρή και ερχόταν να με πάρει το σχολικό, έβγαινε η μαμά μου στο μπαλκόνι και με χαιρετούσε μέχρι να στρίψω στη γωνία.
Η ιεροτελεστία ήταν απλή και συγκεκριμένη. Θα γυρνούσα 3 φορές να την χαιρετήσω. Ούτε μια ούτε δυο ούτε τέσσερις...πάντα 3 φορές και πάντα στα ίδια σημεία της διαδρομής. Δεν ξέρω τι είδους ασφάλεια ή διαστροφή αποτελούσε αυτή η εμμονή. Δεν μου την είχε επιβάλει κανείς, δεν το είχα ξεσηκώσει από κάπου. Άρχισε την πρώτη μέρα που πήγα γυμνάσιο και τελείωσε μαζί με το σχολείο.
Σήμερα, αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που την είχα χαιρετήσει κάνοντας ακριβώς την ίδια διαδρομή, και αρκετά αλλαγμένη από το ψηλό και ολίγον ατσούμπαλο "κοριτσάκι" της (όπως πολύ άστοχα επέμενε να με φωνάζει πρός έκπληξη των υπολοίπων παρευρισκομένων που έβλεπαν εμένα και έψαχναν το κοριτσάκι...) πέρασα να τη δω.

Φεύγοντας συνειδητοποίησα οτι είχε βγει και πάλι στο μπαλκόνι και με χαιρετούσε.

Το δέντρο που υπάρχει εδω και χρόνια στη μέση του πεζοδρομίου έχει πια ψηλώσει και δεν μπορούσα να τη δω καλά, τα λουλούδια στο μπαλκόνι μας έχουν κάνει ζούγκλα και η μαμά μου κρυβόταν πίσω από μια πρασσινάδα που επιμένει οτι στο τέλος θα βγάλει τριαντάφυλλα αλλά δεν ξέρω πόσο αργεί αυτό το τέλος μπαμπα Στρουμφ, η καινούρια πολυκατοικία έχει κάτι μπαλκόνια που σου κρύβουν τη θεα όταν γυρνάς το κεφάλι και προσπαθείς να δεις...παρόλα αυτά, ήταν εκεί.

Μου κούνησε το χέρι, μου είπε οτι αύριο θα φτιάξει γεμιστά και οτι αν μέχρι αύριο δεν σταματήσει ο βήχας μου θα πρέπει να παω στο γιατρό. Και να σκεφτείς οτι μερικά λεπτά πρίν ήμουν στο πατρικό μου!

Και μπορεί αυτή τη φορά να γύρισα μια μόνο φορά και μετά να συνέχισα το δρόμο μου αλλά ξέρω καλά πως εκείνη είχε μείνει στο μπαλκόνι και με κοιτούσε μέχρι που έστριψα στη γωνία, σαν να είχα γυρίσει και να την είχα χαιρετήσει και τις 3, προβλεπόμενες, φορές...

Hope and dream and dream and hope even when everything seems long gone...

2011-05-19T12:35:00.004+03:00

And just when the caterpillar
thought the world was over,
she turned into a butterfly...

2011-05-11T16:09:00.005+03:00

Εργάζομαι στην οικογενειακή επιχείρηση.

11 χρόνια τώρα.
Ήρθα κοριτσάκι και εχω γίνει κοντζαμάν γαϊδάρα!
Στενοί μου συνεργάτες: Μπαμπάς και αδελφός.
Ξεκινάω από μια μεγάλη παραδοχή. Δεν είμαι τέλεια και ουδέποτε εχω ισχυριστεί το αντίθετο.
Εχω άπειρα στραβά (για τα οποία θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά καθώς τώρα δεν είναι αυτό το θέμα μας και εν πάσει περιπτώσει δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρετή από το να είναι σε θέση κανείς να αναγνωρίζει οτι έχει στραβά...επομένως εξ'ορισμού είμαι και γαμώ τα παιδιά!) τα οποία πολλές φορές δεν κάνω καν τον κόπο να διορθώσω. Ιδίως όταν εχω/έχουμε μπόλικη δουλειά και την ίδια στιγμή ο Μέρφυς και οι νόμοι του συνουσιάζονται αυτοβούλως και όλοι μαζί, τότε μπορώ να γίνω ιδιαίτερα σπαστική.

Το μόνο που με σώζει και δεν εχω φαει μέχρι τώρα της χρονιάς μου είναι πως εχω μια σχετική αίσθηση του χιούμορ και (ότ)αν αγχώνομαι/θυμώνω/στεναχωριέμαι δεν το δείχνω. Μπορεί να σκαω μέσα μου αλλά το εξω μου χαμογελάει και αστειεύεται με ολους και με ολα. Θα μου πεις, κοπελιά αυτό μεσομακροπρόθεσμα θα σε αδηγήσει σε ενα εξαιρετικό καναπεδάκι από δερματίνη να εξηγείς σε ενα μυωψ κύριο πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια κι αν κοιμάσαι μπρούμυτα ή ανάσκελα αλλά...έτσι είμαι και καμιά φορά βγαίνει και σε καλό. Τις υπόλοιπες φορές που δεν εντάσσονται στην «καμιά φορά» μην τις συζητάς καν!

Όπως και να έχει, αυτή η χαζοχαρουμενιά είναι και αυτό που με ξεχωρίζει από τους «συνεργάτες» μπαμπά και αδελφό οι οποίοι όταν έχουν τα κέφια τους είναι ολα ζάχαρη αλλά όταν είναι στις μαύρες τους την έχουμε κάτσει. Δεν τους μιλάμε, δεν τους κοιτάμε περίεργα ή με μια υποψία περίεργου βλέμματος, δεν διαφωνούμε μαζί τους έστω κι αν εξω έχει πέσει η μαύρη νύχτα κι εκείνοι επιμένουν να λένε καλημέρα, δεν διασταυρωνόμαστε κι αν τύχει να διασταυρωθούμε κάνουμε στην άκρη να περάσουν καθώς έτσι σκυμένοι όπως περπατάνε μας παίρνουν παραμάζωμα μέχρι να βρουν καρέκλα να κάτσουν ή τοίχο να ξαποστάσουν.

Θα μου πεις κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και αντιδράει διαφορετικά. Αλίμονο αν σε αυτό το γραφείο είμασταν ολοι χαζοχαρούμενοι λες και πέσαμε σε καμιά μαρμίτα με Holland’s best quality!! Παρόλα αυτά, θεωρώ οτι το να αφήνουμε τα προσωπικά μας (βλ. Καυγάς με σύζυγο/φιλενάδα, αμάξι/μηχανάκι χάλασε, φίλος/φίλη μας έθιξε ή υποψιαστήκαμε οτι μας έθιξε και η υποψία και μόνο στάθηκε αρκετή ώστε να μπει στη μαύρη λίστα κι εμείς ως γνήσια εγωιστικά θύματα τα βάζουμε με θεούς και δαίμονες και υποψιαζόμαστε τους πάντες και τα πάντα και δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας...) να επηρεάζουν τη συμεπριφορά μας στον εργασιακό χώρο όπου σημειωτέον υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι με προβλήματα, έννοιες, ανησυχίες, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν έχουν τη δική μας την όρεξη βρε αδερφέ, δεν είναι επαγγελματικά ορθό!

Ουφ...τώρα που τα είπα και έτσι λίγο στάνιαρα παω να κοιτάξω στον καθρέφτη του μπάνιου ολη αυτή την τελειότητα που έχει στριμωχτεί πάνω μου και αφού με φτύσω μη με ματιάξω θα τσιμπήσω και κάτι γιατί κάπου διάβασα οτι ο αυτοθαυμασμός λειτουργεί λιποδιαλυτικά..επομένως σήμερα παίζει και να εξαϋλωθώ!

Εχω μια φίλη...

2011-05-10T22:25:00.004+03:00

Μια φίλη με χαρίσματα και κουσούρια.
Μια φίλη διαφορετική από τα συνηθισμένα αλλά ίδια με εκείνα που προσωπικά θεωρώ οικεία.
Μια φίλη που όταν χαμογελάει φωτίζει τον κόσμο γύρω της κι όταν σκοτινιάζει θέλεις να της δώσεις σφαλιάρα.
Μια φίλη λιγότερο παλιά από τις ιστορίες που θα μπορούσαμε να πούμε.
Μια φίλη που ήρθε τυχαία και έμεινε επι τούτου.
Μια φίλη που ψάχνει και ψάχνεται.
Μια φίλη που δεν συμβιβάζεται και τσαμπουκαλεύεται και προκαλεί και ονειρεύεται.
Μια φίλη που έχει εμμονές με τα άχρηστα υλικά στα οποία δίνει ζωή, στις νότες που συνθέτουν τις μουσικές της ζωης της, στις λεπτομέρειες που μια ζωη (ίσως) μόνο εκείνη να προσέχει.
Μια φίλη που ανέσυρε ενα κομμάτι από μια μνήμη μου χαμένη κάπου στα ερτζιανά και έκανε το βράδυ μου λίγο πιο ενδιαφέρον...

Φίλη μου, εσυ, σε ευχαριστώ για αυτό το ταξιδάκι!

Ludovico Einaudi

2011-05-08T21:59:00.003+03:00

Δεν θυμάμαι αν σας εχω συστήσει τον Κύριο...Λέγεται Ludovico Einaudi και είναι μουσικός. Δεν χρειάστηκε να διαβάσω την ιστορία του για να λατρέψω τη μουσική του. Δεν χρειάστηκε να τον ακούσω δυο φορές για να επιβεβαιώσω την υποψία μου οτι πρόκειται για ενα μοναδικό ταλέντο. Χρειάστηκε μόνο να κλείσω τα μάτια μου και να τον απολαύσω...

(το χειμώνα που μας πέρασε έδωσε δυο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής...χαίρομαι που τον φιλοξενήσαμε κι ας μην είχα την τύχη να τον ακούσω από κοντά. Την επόμενη φορά...γιατί θα υπάρξει επόμενη φορά!)

Επι-θυμίες...

2011-05-07T22:59:00.003+03:00

Θέλω να πω κάτι αλλά δεν είμαι σίγουρη τι...
Θέλω να βάλω τις φωνές και να ακουστώ μέχρι την άκρη του κόσμου...να ακουστώ τόσο δυνατά που όποιος θα στέκεται εκείνη τη στιγμή στην άκρη του κόσμου να αναγκαστεί να κάνει "σσσστ" ενοχλημένος...
Θέλω να κρύψω την ανασφάλειά μου σε ενα ντουλάπι και να θυμηθώ να ξεχάσω που θα κρύψω το κλειδί...
Θέλω να κλάψω όπως χθες που χαιρέτησα σιωπηλά το μπαμπά ενός φίλου που έφυγε...
Θέλω να χαμογελάσω όπως χθές που κράτησα στα χέρια μου το γιο ενός φίλου που μόλις γεννήθηκε...
Θέλω να ζω μέσα στις αντιθέσεις και να ισορροπώ χωρίς να πέφτω...
Θέλω να νιώθω χωρίς εκπτώσεις...
Θέλω να αισθάνομαι χωρίς κενά...
Θέλω να φοβάμαι χωρίς να φοβάμαι...
Θέλω να θυμάμαι χωρίς να επιθυμώ να ξεχάσω...
Θέλω να διεκδικώ κι ας μην κατακτώ...
Θέλω να παραδέχομαι όσες αλήθειες έχουν το κουράγιο να φανερωθούν...
Θέλω να ελπίζω οτι κάποια μέρα θα γίνει...
Θέλω να κλείσω την πόρτα πίσω μου...
Θέλω να βγω από το παράθυρο...
Θέλω να πέσω και να ξανασηκωθώ...
Θέλω να πω κάτι...ψέμματα, δεν θέλω...εχω ανάγκη...και αυτό είναι αλλιώς.

Quick advice:

2011-05-06T11:10:00.004+03:00

Never underestimate the power of not knowing...

Στο φτερό!

2011-04-26T10:21:00.002+03:00

έφυγα... :)
ήρθα... :(

Με νεα μουσική ανακάλυψη ενός κυρίου ονόματι Giles Lamb και το κομμάτι του One to One...Κάντε ενα κόπο και ψάξτε το, είναι ταξιδιάρικο με τον τρόπο του!

Θα ξανα ματα επανέλθω σε λίγο που θα εχω συνηθίσει την ψυχολογία της επιστροφής...!

Αλλάζω και δείχνω αλλιώτικα αλλιώς!

2011-04-18T18:13:00.003+03:00

Αγαπώ το νεο μου Look!
Για το νεο μου Look ευθύνεται το κουμπαράκι μου...(όπως και για το προηγούμενο αλλά γιατί να κολάμε στα παλιά?!)
Εξ' ορισμού λοιπόν αγαπώ το κουμπαράκι μου!

Στο σημείο αυτό ελπίζω πως η κουμπαρούλα μου δεν θα παρεξηγήσει την εκδήλωση αυτή αγάπης και θα δεν θα καταλήξουμε να μαλλιοτραβιόμαστε εν τω μέσω της πλατείας αύριο, πρίν, μετά ή κατά τη διάρκεια του καφέος!

Σας γλυκοφιλώ άπαντες και σας εύχομαι Καλό Πάσχα με μπόλικα παρδαλά αμνοερύφια και με καλό καιρό γιατί...σαν να το δάγκωσα σήμερα που βγήκα με το τσιτάκι η κουκίδα!!!

Φιλί ζουπηχτό!

1 :) .

Η συνωμοσία ενός πιάτου, ενός πιρουνιού κι ενός...πουλιού!

2011-03-31T23:07:00.006+03:00

Αυτές τις μέρες περιμένω το μαραγκό να έρθει να μας αλλάξει τα ντουλάπια.

Μεγάλη ιστορία, θα την αφηγθώ κάποια άλλη στιγμή προκειμένου να διαπιστώσουμε όόόλοιμαζί πόσο αταίριαστοι είμαστε με τον κύριο Dot! Θα μου πεις, σιγά το νεο...άλλωστε γι'αυτό τα βρήκατε, ακριβώς επειδή δεν ταιριάζετε πουθενά!

Εν πάσει περιπτώσει...αλλάζουμε τα ντουλάπια και στα πλαίσια αυτής της μεγάλης, για τα δικά μας δεδομένα, αλλαγής η μαμά Dot και πεθερά του προαναφερθέντος κύριου Dot πετάει τη σκούφια της ψηλά! Καθώς λοιπόν τα νεα ντουλάπια συνοδεύονται και από ενα βαψιματάκι της κουζινίτσας και καθώς το βαψιματάκι "κουβαλάει" εξ'ορισμού και ενα νεο διακοσμητικό concept της ίδιας κουζινίτσας, σκέφτηκε η Ελληνίδα μάνα οτι ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουμε επιτέλους και το σερβίτσιο στο οποίο τρώμε, παράλληλα με τα μαχαιροπίρουνα με τα οποία τρώμε.

Γιατί?

Γιατί ρουτινιάσαμε το ίδιο και το ίδιο κάθε μέρα. Βέβαια, σε αυτό το σημείο σταματάω να γράφω και περιμένω να σταματήσεις να κυλιέσαι από τα γέλια στη σκέψη και μονο οτι ουσιαστικά τρώμε σε αυτό το σπίτι. Διότι για να φάμε πρέπει να μαγειρέψουμε και στο σπιτικό μας αυτό το άθλημα ανάγεται σε ολυμπιακό...μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια και αυτό, με ανάθεση! Οπότε σταμάτα να γελάς λοιπόν αν θέλεις να μάθεις τη συνέχεια!

Νταξ'? Πιες λίγο νερό να συνέλθεις...Ωραία!

Λοιπόν, που είχαμε μείνει? Α, ναι αλλαγή στα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα! Κι εδω σημείωσε οτι από τη στιγμή που το έβαλε στο μυαλό της η κυρία Σόφη, η άρνηση της προσφοράς δεν αποτελεί επιλογή.

Έτσι λοιπον, χθές το πρωί που κίνησα να παω στη δουλειά ("...φεύγαν σαν πουλιά τα ψαροκαϊκα..." ωπα τσαχπινιά!) και πέρασα από την πατρική κατοικία, βγάζει ολο καμάρι και μου δείχνει ενα πιάτο...μα τους χίλιους κάστορες! Λευκό φόντο (ως εδω καλά...) με δυο εξζωτίκ λέλουδα και δυο επίσης εξζωτίκ ιπτάμενα πουλιά στην απόχρωση του τυρκουαζοπράσσινου!

Σ'αρέσει μου λεει?

Αμε της απαντάω έχοντας ξεχάσει την "προσφορά"!

Ωραία μου λέει...Σας το εχω "κομποζάρει με λευκό μεγάλο πιάτο και ασορτί μαχαιροπίρουνα!

Εχω πάθει σοκ αλλά δεν το δείχνω...

Στέκομαι στο μαχαιροπίρουνο και σκέφτομαι οτι τρώμε και την ίδια στιγμή ενα εξζωτίκ πτηνό μας κοιτάει κατάματα μέσα από το πιάτο και συνωμοτεί με το μακρινό του ξαδερφάκι πάνω στο πιρούνι να μας κάτσει ο μουσακάς στο λαιμό!

Πάλι καλά η Ελληνίδα μάνα παρεμβαίνει με διορθωτική κίνηση και το "σώζει" λέγοντάς μου οτι το μαχαιροπίρουνο είναι απλά τυρκουαζοπράσσινο χωρίς πουλί! Μου βάζει και "χέρι" οτι θα ήταν υπερβολή κάτι τέτοιο και ξαναδιπλώνει το πιάτο αφηνοντάς με μόνη με την ανάμνησή του.

Όταν έφυγα, μετά από λίγο, ένιωθα μουδιασμένη. Η σκέψη του πτηνού με κυνηγούσε μέχρι που...έβαλα τα κλάμματα! Αλήθεια σου λεω κι ας γελάς κι εσυ κι εγω μαζί! Μέχρι να πάρω το λεωφορείο το θεϊκό μου μακιγιάζ είχε γίνει χάλια, εγω ήμουν σαν την Κρουέλα ντε Βιλ χωρίς τα σκυλιά ολούθε και μια κυρία με ρώτησε αν μπορεί να με βοηθήσει. "Αμε...θέτε ενα σερβίτσιο φαγητού με ασορτί μαχαιροπίρουνα?" της είπα. Έφυγε πιο γρήγορα απο οτι ήρθε!

Ένιωθα τόσο σκ@τ@, διχασμένη ανάμεσα στην αγάπη για την μαμά μου και τη χαρά που είδα στα μάτια της όταν μου έδειξε το "πιάτο" και στην αισθητική μου που λέει οτι αυτό το πιάτο αποτελεί σαφή ένδειξη οτι το σύμπαν ωρες ωρες δεν έχει καθόλου χιούμορ!

Κι εκεί που το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο και μου είχαν τελειώσει και τα χαρτομάντηλα, σταμάτησα να κλαίω! Έτσι απλά...σκέφτηκα το πιάτο και έβαλα τα γέλια! Ναι είναι ενα άσχημο πιάτο αλλά...είναι ενα πιάτο ρε γαμώτο! Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν καν να φάνε κι εγω σκάω για ενα πιάτο με ενα πουλί και ασορτί μαχαιροπίρουνο???

Τζήζας Κραϊστ που λέει και ο κουμπάρος μου!!!!

Κι εκεί κάπου ήρθε το εξής ασματάκι και προσγειώθηκε στο κεφάλι μου...

Και μπορεί αυτά τα δυο να μην ταιριάζουν αλλά αν η μαμά μου μπορεί και μου "κομποζάρει" πτηνό σε πιάτο και τυρκουαζοπράσσινο μαχαιροπίρουνο, τότε μπορώ κι εγω να σκέφτομαι οτι όντως...

Τhere should be laughter after the pain

There should be sunshine after rain

These things have always been the same

So why worry now...

Και μη μου πεις οτι πίστεψες για μια στιγμή οτι το "πρόβλημα" ήταν το πιάτο ε? :)

Επίσης, αγάπη...αλλάζουμε σερβίτσιο και μαχαιροπίρουνα!!!

Μουσικά πέρα, μουσικά δώθε...

2011-03-29T17:40:00.006+03:00

Καθώς η καθημερινότητα μου χαλάει την ψυχολογία και οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να με απογοητεύουν αισθητά (οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα όπως πάντα!) ψαχουλεύω τις μουσικές μου και ανακαλύπτω ξεχασμένους και νέους "θησαυρούς".

Η φωνή του Sivert Hoyem είναι η τελευταία μου αγάπη...

Το Moon Landing είναι η πιο πρόσφατη διαδρομή μου...

Το κακό μετα μουσικά ταξίδια (όπως και με τα περισσότερα ταξίδια...) είναι οτι πάντα ο γυρισμός ξενερώνει. Το καλό είναι οτι με το Play again μπορείς να φύγεις ξανά και ξανά και ξανά αναιρώντας αυτομάτως τη συμβατική διάσταση της έννοιας "επιστροφή".

...While the universe is expanding

The silence is commanding

Παραμυθένια Αγάπη

2011-03-24T15:59:00.007+02:00

"Η αγάπη είναι σαν τ΄ αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει
και πάντα φωτίζει"

...έλεγε η Μελίνα και ο μπαμπάς της χθες και για μια τόση δα μικρή μεγάλη στιγμή ο κόσμος έγινε πιο όμορφος, πιο λαμπερός, πιο μοναδικός...οσο κι εκείνη!

Να θυμάσαι πάντα πως εγω Θα σ'αγαπώ, οτι κι αν γίνει...

Η (χαζο)Νονά

Ίδια κ όμως διαφορετικά?

2011-03-22T11:58:00.006+02:00

Κόλλημα...
Σκάλωμα...
Εμμονή...

Ποιό είναι λιγότερο βαρύ? Ποιό είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και ποιό αγγίζει το όριο της αρρωστημένης φαντασίας? Και τελικά γιατρέ μου...Ποιό είναι πιο ακίνδυνο για το "στομάχι"?

God is an astronaut: Forever Lost

Νεο κόλλημα...ή σκάλωμα...ή εμμονή. Μέχρι να αποφασίσω τι πάει που θα χρησιμοποιώ και τα τρια. Θα τρώω σκαλώματα, θα εχω κολλήματα, θα πατάω πάνω στις εμμονές μου και θα είμαι ήρεμη οτι δεν μου έχει ξεφύγει τίποτα. Μέχρι να με βρει το ξημέρωμα μπροστά στον καθρέφτη να κοιτάζω τις αλήθειες μου κατάματα, συνειδητοποιώντας οτι ολα ήταν ενα παιχνίδι του μυαλού...μου.

3+3=33

2011-03-18T08:00:00.001+02:00

Με βλέπετε?
Οχι?
Πώς είναι δυνατόν?
Αφού είμαι εδω μπροστά στα μάτια σας...!
Δείτε καλύτερα παρακαλώ!
Τώρα?
Με βλέπετε?
Πάλι οχι?
ααααααα ξέρω τι συμβαίνει!
Δεν με αναγνωρίζετε!
Εμ, 33 χρόνια είναι αυτά, ήρθε η ωριμότητα και στρογγυλοκάθησε σε πρώτο πλάνο και μείναμε εμείς πίσω, οι κομπάρσοι!
Για μισό να υποκινήσω μια εξέγερση, μια επανάσταση, μια φάλαγγα βρε αδερφέ!

(Τσιμπαω ντουντούκα-χωνί και τα χώνω) φου φου 1 2 3 λαμβάνεις κέντρο?

"...Διότι όλοι έχουν δικαίωμα στην αν-ωριμότητα, στη χαζομάρα, στην ελπίδα οτι ολα μπορούν και θα γίνουν καλύτερα, στην παράλογη χαρά, στο όνειρο...ακόμα και οι 30+άρηδες έχουν δικαίωμα να παραμένουν...πολύ μικρότεροι εν πάσει περιπτώσει!!!"

Να σας χαίρομαι λοιπόν κι αν θέλετε μπορείτε να με χαίρεστε κι εσείς. Θέτε?

Νεο κόλλημα από τα παλιά...The Pretenders "I'll stand by you"...Γιατί?

Ξέρω κι εγω...

Έτσι! :)

Φίλε μου...

2011-03-16T14:41:00.005+02:00

Ο σεβασμός, "φίλε μου", δεν είναι αυτοκόλητο Pannini "το εχω διπλό πάρε το ενα"...
Ο σεβασμός είναι η αναγνώριση από τους γύρω σου οτι αυτό που κάνεις το κάνεις σωστά, οτι δεν καταλαμβάνεις απλά μια θέση σε αυτό τον τρελαμένο πλανήτη, οτι υπάρχει λόγος πίσω από την ύπαρξή σου και οτι δεν είσαι μια τυχαία παρουσία σε ενα κόσμο συμπτώσεων...
Κατάλαβες "φίλε μου"?
Οχι...?
Για πάμε πάλι από την αρχή!
Το κατάλαβες τώρα?
Ναι?
Εύγε!
Άντε και γ@μήσου τώρα..."φίλε μου"!! Με την καλή έννοια...

Sneaky Little Devils...

2011-03-14T16:23:00.003+02:00

Τι κάνω? Συμπάσχω με αυτό το χοντρό πλήν ρεαλιστικό γατί...
Είναι ανησυχητικό δόχτωρ?

Κακές συνήθειες...

2011-03-11T12:05:00.004+02:00

Υπάρχει ενα τραγούδι το οποίο κάθε φορά που ακούω με κάνει να δακρύζω...με κάνει να χαίρομαι και να μελαγχολώ μαζί.
Υπάρχει ενα τραγούδι που λατρεύω να ακούω και ενδόμυχα είναι πολύ συγκεκριμένα τα άτομα στα οποία το αφιερώνω κάθε φορά.
Υπάρχει ενα τραγούδι που σιγοτραγουδάω κάθε φορά ενω την ίδια στιγμή μου περνάνε από το μυαλό εικόνες από ενα παρελθόν που εχω ζήσει, ενα μέλλον που δεν εχω δει ακόμα και ενα παρόν που μπορώ να αλλάξω ανα πάσα ωρα και στιγμή. Υπάρχει ενα τραγούδι που απλά θα μπορούσε να είναι το τραγούδι μου, η συνενοχή, το ψέμα και η αλήθεια μου...
Για το παιδί που ακόμα προσπαθεί να κλέψει το γλυκό μέσα από το βάζο, για κάθε αληθινό ψέμα και κάθε ψεύτικη αλήθεια που εχω πει, εχω ακούσει, εχω ζήσει, για κάθε στιγμή που ήρθε, πέρασε ή πρόκειται να έρθει...Για τις κακές συνήθειες που δεν θα άλλαζα για ολες τις καλές του κόσμου!

Σήμερα που γιορτάζεις...

2011-03-09T16:11:00.004+02:00

..θέλω απλά να ξέρεις οτι αν ποτέ κανείς τολμήσει να ανοίξει το ντουλάπι και να σε πειράξει θα του σπάσω τα χέρια και τα πόδια. Απλά και όμορφα...

Ελπίζω πως τις 40 ημέρες που θα κάνουμε να βρεθούμε δεν θα με ξεχάσεις...Εγω σίγουρα θα σε θυμάμαι κάθε μέρα (και θα ξερογλύφομαι η μοσχάρα!)

Με αγάπη,
1 :) .

Πίτσι πίτσι

2011-03-04T16:31:00.004+02:00

...Άντε και προσπερνάμε το γεγονός οτι χθές το βράδυ κοιμήθηκα στις 2 (σήμερα το πρωί δηλαδή αλλά είπαμε, προσπερνάμε) και σήμερα το πρωί (αγγλιστί today!) άνοιξε το μάτι από τσι 06.30 με το ενα γατί να κάνει πατουσάκια πάνω στην κοιλιά μου (εγω η γατομάνα...σε λίγο θα θηλάσω η Hello Kitty!) και το άλλο να με κοιτάει με βλέμμα "πεινάω! μνιαου! το πιάτο μας είναι άδειο! μνιαου! θα με αναγκάσεις να βγάλω νυχάκια και να σου κάνω τον καναπέ καλοκαιρινό (αγγλιστί summertime!) μνιαου!".
Τι να κάνω η έρμη, σηκώθηκα! Κι αφού σηκώθηκα είπα να έρθω και στην "εργασία και χαρά" από νωρίς μιας και και είχα να κάνω ουκ ολίγα πραγματάκια. Δεν λεω, έχει μια άγρια ομορφιά να έρχεσαι νωρίς στη δουλειά. Το "άγρια" έχει να κάνει με το αξημέρωτα! Η "ομορφιά" έχει να κάνει με το βλέμμα εκείνων που γνωρίζουν το καθημερινό μου ωράριο και μπαίνοντας στο γραφείο στις 8 λίγο έλειψε να καλέσουν εξορκιστή!!
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα πχοιότικε αναγνώστη μου!!!! Το θέμα είναι οτι περί τις 8 παρά τσικ που περνούσα εξω από γνωστή "τράπεζαν" επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας δίπλα από το μετρό, στάση Αμπελόκηποι (αν δεν έχεις καταλάβει ακόμα για ποιό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα μιλάω τότε είσαι πιο χαζιά και από μένα...και πραγματικά δεν θα την άντεχες τέτοια σύγκριση!!!!) και οι εργαζόμενοι εντός ήταν όλοι (μηδενός εξαιρουμένου) με το τηλέφωνο στο χέρι! Και σε ρωτάω...πού μιλάνε πρωί πρωί όλοι αυτοί? Διότι αν τηλεφωνούν σε οφειλέτες και περιμένουν να εισπράξουν με το "καλημέραν σας", τότε κοιμούνται ακόμα τον ύπνο του δικαίου και είναι ωρα να αλλάξουν πλευρό!! Προσωπικά, αν χρωστούσα και μου τηλεφωνούσαν στις 8 το πρωί να μου το υπενθυμίσουν/ανακοινώσουν/ενημερώσουν, το πιθανότερο είναι οτι θα τους προωθούσα σε ενα από τα γατιά να συνενοηθούν για τα διαδικαστικά...!!

Τεσπα, απλά το είχα απορία και δεν είχα με ποιόν να τη μοιραστώ...

Παω να τελειώσω την εργασία και τη χαρά μου για σήμερα και αφού νιώσω αυτή την ολοκλήρωση να ξεχυλίζει από μέσα μου (η αφεντιά μου και ο καταρράκτης του Βίκου τέτοιο ξεχύλισμα..!!) θα παω να κάνω Κούλουμα όπως κάθε συνειδητοποιημένη κουκίδα!!!

Καλά να είμαστε...!!

Εμπρός March!

2011-03-01T12:59:00.007+02:00

Εύχομαι καλό μήνα!

Βέβαια για το Μάρτη πρόκειται οπότε οσο κι αν εύχομαι, αυτός ο μήνας θα είναι τόσο τεριφίκ οσο και μια Nutella που έχει μείνει εκτός ψυγείου ολο τον Αύγουστο σε ενα ντουλάπι δεξιά από το ρύζι και πάνω από ενα πακέτο με φακές και δεν έχει βρεθεί ένας σοβαρός άνθρωπος να τη φάει τόσο καιρό!!!!!

(πωπω νεύρα...!)

Διότι για πες μου τώρα εσυ κοπελιά...Πόσο καλός μπορεί να είναι ενας μήνας τον οποίο ο λαός χαρακτηρίζει ως "Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης"???
Επίσης, πόσο καλός μπορεί να είναι ο μήνας που θα σηματοδοτήσει την έναρξη της 33ης βόλτας μου γύρω από τον ήλιο την ίδια στιγμή που δεν εχω καταλάβει πότε άρχισαν και πότε τελείωσαν οι προηγούμενες 32? Και εν πάσει περιπτώσει, ποιός μου λέει οτι τα αριθμητικά στοιχεία είναι σωστά???

Το καλό βέβαια είναι οτι ο Μάρτης είχε ως φαίνεται μπόλικα γεννητούρια εκεί στα τέλη του '70 επομένως υπάρχουν κι άλλοι για τη βάρκα μας.

(Αει μαρή Μανταλένα!!!!!)

Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψω την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, της Nutellas καθώς επίσης και τις δυο αργίες της Καθαροδευτέρας και της 25ης Μαρτίου οι οποίες θα συντελέσουν σημαντικά στο να μη λαλήσουμε στερεοφωνικά και φέτος!

Αυτά είχα να πω και τώρα που τα είπα και ξεθύμανα...σας εύχομαι εναν υπέροχο, εξωτικό μήνα Μάρτη!! Μην ξεχάσετε να σιάξετε βραχιολάκια γιατί θα μας κάψει ο ήλιος...!!

(Ποιός ήλιος μαρή όρθια χαζομάρα...δεν βλέπεις που σε λίγο θα ρίξει γατόσκυλα αγγλιστί cats and dogs??? Είσαι και φιλόζωη! Άσχετο...)

Απορία:

2011-02-25T17:30:00.004+02:00

Πού πάνε οι ευκαιρίες όταν χάνονται, ώστε να ψάξω κι εγω για μια χαμένη ευκαιρία κι αν τη βρω να την πάρω σπίτι και να τη μετατρέψω σε μια νεα αρχή?

Ρίψατε τις εύστοχες απαντήσεις σας στο καλάθι των σχολίων.

Ευχαριστώ!

Θέλω να σου πω ενα παραμύθι...

2011-02-23T14:09:00.009+02:00

Για ενα μέρος μαγικό και μαγεμένο με ήρωες που κερδίζουν τις μάχες που δεν χρειάζεται να δώσουν.
Με δυνατούς και αδύναμους χαρακτήρες που υπάρχουν και ισοροπούν σε μια γέφυρα που στηρίζεται στο πουθενά πάνω από τα κεφάλια ανυποψίαστων περαστικών.
Με μελωδίες από εκείνες που κολάνε στο μυαλό και γεμίζουν τη σκέψη σου από νότες ασυνάρτητα τοποθετημένες σε μια σειρά χωρίς τέλος.

Θέλω να σε παω σε ενα τέτοιο μέρος.

Με ιπτάμενο χαλί με κρόσια από μαγική κλωστή δεμένη σε δυο άκρες και άλλες δυο γωνιές. Με δράκο μαγικό και μαγεμένο που βγάζει φωτιά από τα ρουθούνια, φωτιά που σε ζεσταίνει αλλά δεν καίει.
Με αμάξι, με τρένο, με πλοίο και αερόστατο...θέλω να σε παω.

Θα πάρω μαζί και μια κουβέρτα αν κρυώνεις και φαγητό αν πεινάσεις.
Θα πάρω και το φακό μου αν σκοτεινιάσει και ενα χάρτη αν χαθούμε για να ξαναβρεθούμε και να μη χαθούμε ποτέ ξανά.
Θα πάρω μαζί νερό αν διψάσεις και ενα καπέλο να φοράς αν ο ήλιος είναι ψηλά. Και ξέρεις, ο ήλιος είναι πάντα ψηλά σε αυτό το μέρος. Εκτός από όταν βγαίνει το φεγγάρι...τότε ολα βάφονται σε αποχρώσεις του ασημί, του απαλού γκρί και του μωβ...και είναι μαγεία, θα δεις. Και δεν θα πιστέψεις. Κι αν πιστέψεις θα νομίσεις οτι ονειρεύεσαι και δεν θα θέλεις να ξυπνήσεις.

Έτσι είναι αυτό το μέρος ξέρεις...σε μαγεύει, σε τρομάζει, σε ηρεμεί, σε ξεκουράζει, σε τραβάει και σε διώχνει την ίδια στιγμή.
Βλέπεις την ομορφιά του και ψάχνεις την ασχήμια του γιατί νιώθεις οτι είναι άδικη τόση ομορφιά μαζεμένη σε ενα μέρος ενω ο υπόλοιπος κόσμος ασχημαίνει μέρα με τη μέρα.

Γι'αυτό θέλω να σε παω σε ενα τέτοιο μέρος. Για να σε προστατέψω από εκείνα που σου χαλάνε τη διάθεση κάθε μέρα. Για να σε ξεκουράσω και να σε γαληνέψω. Για να μη σε νοιάζει τι θα ξημερώσει αρκεί να ξημερώσει. Υπάρχει έμπνευση στο μέρος αυτό. Υπάρχει ενα ξεχασμένο συναίσθημα οτι ολα μπορούν να είναι καλύτερα μόνο αν το θελήσεις, κι εσυ ξέρω (ο)τι θέλεις. Υπάρχει ενα σύννεφο λησμονιάς που παίρνει μακριά ότι δεν θέλεις να θυμάσαι και μένει μόνο μια αδιόρατη αίσθηση οτι κάποτε ήταν κάτι στη θέση του κενού που προσπαθείς να καλύψεις.

Κανείς δεν ξέρει γι'αυτό το μέρος...ακόμα κι εγω δεν ξέρω το δρόμο να το βρω. Ξέρω όμως οτι υπάρχει. Και θα σου πω ενα παραμύθι για το μέρος αυτό...Ενα παραμύθι που ξεκινάει μια φορά κι ενα καιρό και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Note of the day:

2011-02-23T08:45:00.004+02:00

Σήμερα που έχει πανελλαδική απεργία είμαι στο γραφείο από τις 08.30, τρώω κριτσίνια και προσπαθώ να θυμηθώ τι εχω ξεχάσει να κάνω...α, ναι...να ερθω καθυστερημένη και με δικαιολογία αυτή τη φορά!!!! Damn!

Το νεο μου κόλημα λέγεται...Voca People (καθόλου μουσική, μόνο ήχοι που βγάζουν οι ίδιοι με το στόμα τους..σοκ και δεος!!! Παω να τους στείλω email να αφήσουν τον πλανήτη Voca από όπου υποστηρίζουν οτι κατάγονται και να έρθουν λίγο πρός τα μέρη μας. Άλλωστε κι εμείς Out of space είμαστε!)

Διαφορετικός τρόπος χαλάρωσης...

2011-02-21T11:26:00.003+02:00

Τώρα φιλενάδα δεν είμαι σίγουρη αν καβαλώντας το ποδήλατο και κάνοντας έστω το 1/8 των ακροβατικών από αυτά που κάνει ο φίλος μου ο Danny(ς) θα χαλαρώσω ή θα βρεθώ στα επείγοντα με γύψο ακόμα και στις βλεφαρίδες, παρόλα αυτά το αποτέλεσμα από καλλιτεχνικής πλευράς είναι άρτιο και το ολο κλιπάκι είναι τόσο ταξιδιάρικο που μαγεύει...

Πι. Ες. Αν δεν παω με το ποδήλατο στο Εδιμβούργο, μπορώ να παω με αεροπλάνο έτσι δεν είναι? Δηλαδή ας μην είμαστε απόλυτοι ως πρός το μέσο μεταφοράς κύριε Πετροχείλο μου!

Η ζωή, τελικά έχει 2 όψεις...

2011-02-18T11:50:00.005+02:00

Χθές είδαμε ξανά την όμορφη...

Έχει ύψος σχεδόν 50 εκατοστά και ζυγίζει 3,400 γραμμάρια. Έχει τα πιο υπέροχα χειλάκια του κόσμου τα οποία σουφρώνουν τόσο φυσικά που η Angelina (του Bradd) και η Despina (του Ντέμη) θα έσκαγαν από τη ζήλια τους.

Μια αγκαλιά ανθρωπάκι με φωνή καμπάνα που ηδη διεκδικεί, απολαμβάνει, προκαλεί, αναστατώνει με τον πιο υπέροχο τρόπο.
Δυο γονείς που ηδη λατρεύουν, ανησυχούν, καμαρώνουν, ελπίζουν, ονειρεύονται τις μέρες που θα έρθουν με την αγκαλιά τους να μεγαλώνει και το αστεράκι τους να λάμπει κάθε μέρα και πιο πολύ.
Έτσι είναι η ζωή κοπελιά...έχει τις ασχημες έχει τις όμορφες στιγμές. Και σε κάθε άσχημη στιγμή που προσπαθούμε να προσπεράσουμε αντιστοιχεί μια τόσο όμορφη που κάνει τον κόπο να αξίζει, τη ζωή να συνεχίζεται και την ομορφιά να μη χάνεται.

Για σένα λοιπόν, που ίσως αυτή τη στιγμή να κοιμάσαι ήσυχος σε μια αγκαλιά εύχομαι τα πάντα και ακόμα πιο πολλά. Ελπίζω να δεις τα όμορφα αυτού του κόσμου και να τα κάνεις ομορφότερα. Να πάρεις αγάπη και να δώσεις ακόμα περισσότερη. Να ζήσεις στιγμές και να δημιουργήσεις εικόνες. Να νιώσεις, να ονειρευτείς, να έρθεις αντιμέτωπος με εκείνα που θα φοβηθείς και να συνειδητοποιήσεις οτι δεν άξιζε ο φόβος. Κι επειδή ολα αυτά μπορεί να φαίνονται τώρα βουνό, μπορείς να θυμάσαι οτι αναγραμματίζοντας το αν γίνεται να και η αμφιβολία δίνει τη θέση της στην σιγουριά οτι ολα γίνονται αρκεί απλά ΝΑ το θέλουμε...μόνο ΑΝ το θέλουμε.

Η πρώτη σου βόλτα γύρω από τον ήλιο ξεκίνησε πρίγκιπάκο μου...καλή συνέχεια!

Κι επειδή σημασία όταν κοιμάσαι έχει να κοιμάσαι όμορφα, σου αφιερώνω το πρώτο σου νανούρισμα, λίγο διαφορετικό από τα κλασσικά... (με αγάπη και από το Μελινάκι...θα σου φέρω σχετική φωτό να καμαρώσεις!)

Το δικαίωμα της κουκίδας να μην είναι happy!

2011-02-15T15:56:00.003+02:00

Το διεκδικώ και από οτι φαίνεται δεν μου αντιστέκεται ιδιαίτερα...

Μεταχρονολογημένες ευχές για μια υπέροχη χρονιά! Τις πιστεύω αν και μέχρι τώρα το 2011 μου έχει δώσει 2012 λόγους να αναρωτιέμαι αν τελειώνει σύντομα αυτός ο χρόνος. Η ερώτηση ρητορική κι εδω γελάμε...

Το ξεκίνημα του 2011 με βρήκε να πενθώ για πρώτη φορά...ενα συνάδελφο, ενα φίλο, μια καθημερινή παρουσία για τα 25 από τα 33 χρόνια της ζωής μου που έγινε τόσο ξαφνικά απουσία. 35 ημέρες από εκείνη την Τρίτη και ξαφνικά η Τρίτη έγινε η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας. Κι εμείς πρέπει να συνεχίσουμε χωρίς τη γκρίνια, τη μουρμούρα, το γέλιο, το μπλαζέ εκείνο υφάκι με το τσιγάρο στο στόμα...

Υπάρχουν μέρες που είναι τόσο δύκολες που λεω οτι δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Θέλω να μείνω εκεί, κάτω από τα σεντόνια και τα μαξιλάρια και να μην μιλήσω σε άνθρωπο, να μην ακούσω άνθρωπο. Γίνομαι η εγωιστική πλευρά του εαυτού μου που απεχθάνομαι αλλά δεν με νοιάζει. Μόνο για τον Κωστή με νοιάζει που με βλέπει να απομακρύνομαι και να γίνομαι κάτι που σε κανέναν δεν αρέσει. Υπάρχουν μέρες που είναι τόσο εύκολες που προσπαθώ να θυμηθώ τι με στεναχωρούσε την προηγούμενη. Το ίδιο μυαλό είναι χωρισμένο σε δυο κομμάτια που εναλάσσονται με ταχύτητα που το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει. Μου είπαν οτι ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνω είμαι ακόμα σε κατάσταση σοκ. Σοκαρίστηκα...

Υπάρχουν και χειρότερα...έτσι άκουσα κάποιον να λέει στο μετρό. Σοφή κουβέντα. Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα. Υπάρχουν όμως και καλύτερα. Γιατί κανείς δεν μιλάει ποτέ για τα καλύτερα? Γιατί συγκρίνουμε πάντα με τα χειρότερα προκειμένου να παρηγορηθούμε? Γιατί να μην σκεφτώ πόσο καλύτερα θα ήταν αν ήταν ακόμα εδω και μετά να λιώσω στο κλάμα αν αυτό με κάνει να νιώσω καλύτερα? Μήπως η στεναχώρια ή η απώλεια κάποιου άλλου θα με χαροποιήσει? Πόσο μικρόψυχη πρέπει να γίνω και τι είδους μηχανισμούς θα πρέπει να εφεύρω ώστε να βολέψω τον πόνο μου σε μια στάση που να μην με πονάει?

Είναι υγιές να πονάς...έτσι άκουσα να μου λένε. Χαζή κουβέντα. Ο χρόνος μαλακώνει τον πόνο. Χαζή κουβέντα. Ο χρόνος παγιώνει μια κατάσταση και οσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο πολύ νιώθεις την απουσία. Και πονάς ακόμα πιο πολύ όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης. Έφυγε και είναι οριστικό. Πώς είσαι? Χαζή ερώτηση. Είμαι καλά. Ψεύτικη απάντηση. Είμαι χάλια. Υπερβολική απάντηση. Δεν ξέρω πως είμαι. Άκυρη απάντηση. Είμαι όπως με βλέπεις. Απάντηση τύπου "τα συμπεράσματα δικά σας" κι αν έχεις απορίες ξαναρώτα με. Αμ δε!

Παρατηρώ τον εαυτό μου και σημαιώνω τις αντιδράσεις μου στα διάφορα ερεθίσματα. Ακόμα δηλώνω/είμαι οπαδός της σοκολάτας επομένως η κατάσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη. Ακόμα πηγαίνω καθυστερημένη στο γραφείο επομένως δεν μεταλάχτηκα στον ύπνο μου. Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω εκείνα που δεν καταλάβαινα και 35 ημέρες πρίν επομένως η αντίληψή μου εξακολουθεί να είναι στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα. Τσαντίζομαι πιο εύκολα και χάνω την υπμονή μου πιο γρήγορα αλλά το αντιλαμβάνομαι γρήγορα και κάνω διορθωτικές κινήσεις...λίγο άχαρες κι αυτές αλλά η μπαλαρίνα μέσα μου έχει πάει διακοπές διαρκείας και άφησε στη θέση της μια αρκούδα που χορεύει όταν ακούει ντέφι. Εξαιρετική εικόνα σου λεω...

Εχω την βεβαιότητα ότι ολα θα αλλάξουν κάποια στιγμή. Εχω την απορία τι είδους αλλαγές θα συντελεστούν στο κοσμικό σύμπαν που ζω κι αν θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Εχω το άγχος αν θα με αντέξει για πολύ ακόμα ο Κωστής ή θα γυρίσω μια μέρα στο σπίτι και θα λείπουν τα ρούχα του, οι τσάντες της ανακύκλωσης και ενα από τα δυο γατιά. Εχω πολλά κι όμως κάτι μου λείπει. Εχω αλλά θα ήθελα κι οσο δεν μπορώ τόσο παραμένω στο ίδιο ακριβώς σημείο...

Βρήκα ενα τραγούδι και το λάτρεψα...έχει μια παράνοια που δεν μπορεί να μη σε παρασύρει...

Για τις 53 βόλτες σου γύρω από τον Ήλιο...

It is Christmas baby...

2010-12-22T09:32:00.006+02:00

Δεν είναι τα συναισθήματα που αλλάζουν, είναι ο τρόπος που τα εκφράζουμε που διαφοροποιείται με την πάροδο του χρόνου. Παρόλα αυτά είναι Χριστούγεννα και τις ευχές τις ξέρουμε, δεν θα μας κοστίσει κάτι να τις πούμε. Τα στολίδια τα έχουμε, δεν θα μας κοστίσει κάτι να τα κρεμάσουμε (και μην αφήνεις τα λαμπάκια στο μπαλκόνι βρε μάνα να καίνε ολη νύχτα...γράφει η ΔΕΗ!).

Οτι κι αν συμβαίνει γύρω μας, οσο κι αν αποδεικνύεται οτι τελικά τα λεφτά (που δεν) υπάρχουν (θα πρέπει να βρεθούν), οσο κι αν έχουμε πήξει σε απεργίες, στάσεις εργασίας, διαδηλώσεις, φωνές, παράπονα, σκουπίδια, νεύρα και λοιπές δυσσάρεστες ειδήσεις...οσο κι αν το ποτήρι με την ελπίδα και την υπομονή μας στερεύει, στην πραγματικότητα είμαστε εδω και (την) παλεύουμε.

Για τη μάχη που δίνει ο καθένας απο εμάς σε κάθε επίπεδο, για την ανάγκη που έχουμε ολοι μας να δούμε τα πράγματα να καλυτερεύουν, για εσένα που είσαι εκεί εξω και διαβάζεις αυτές τις γραμμές, για μένα που τις γράφω...Εύχομαι Χρόνια Πολλά. Εύχομαι οτι εύχεσαι αγαπημένε φίλε-αναγνώστη, φίλε συν-οδηγέ (έβαλες Flash στη μπαταρία?) και ακόμα περισσότερα γιατί το ποτήρι της ελπίδας όλων πρέπει με κάποιο τρόπο να ξαναγεμίσει ώστε ολοι μαζί να πιούμε στην υγειά μας ρε παιδιά!
Δεν θα μασήσουμε, κι αν μασήσουμε θα φτύσουμε το κουκούτσι που έλεγε και ο παππούς και κάτι ήξερε!

Καλές Γιορτές σε όλους! Καλή χρονιά να, θα, ίσως τελικά και να έχουμε!

Εσωκλείω σχετική επιστολή πρός την κύστη μου!

2010-12-10T14:36:00.007+02:00

Αγαπημένε μου Ujean-Σουβλίτσα

Ελπίζω πως η επιστολή μου σε βρίσκει καλά, το ίδιο επιθυμώ και δι ημάς!

Αν και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα σου έγραφα από τότε που αποφάσισες να ξαναμετακομίσεις στην ωοθήκη μου μετά από πολυετή απουσία εις τα εξωτερικά, τελικά αποφάσισα να σε αφήσω να εγκατασταθείς και να βολευτείς πρώτα πρίν επιδιώξω να μάθω νεα σου.

Χάρηκα πολύ όταν πληροφορήθηκα οτι σου αρέσει τόσο η αριστερή μου ωοθήκη που αποφάσισες να απλώσεις ολα σου τα υπάρχοντα καταλαμβάνοντας χώρο 7 εκατοστών, ενω το τελευταίο συμβόλαιο προέβλεπε μόλις 4.7 εκατοστά νόμιμης ιδιοκατοίκησης. Ως φαίνεται το υπόλοιπο είναι ημιυπαίθριος. Μη σκας, αφού δεν έκανες και πισίνα κανείς δεν θα σε ενοχλήσει.

Στο σημείο αυτό και να με συμπαθάς, θα ήθελα να σου εκφράσω ορισμένα παράπονα που υπέπεσαν στην αντίληψή μου τις προηγούμενες ημέρες και έχουν να κάνουν με ορισμένες αναταράξεις που έχει μάλλον προκαλέσει η επιστροφή σου στην "παλιά" σου γειτονιά.

Πάρε για παράδειγμα τον κύριο Μηνά Κύκλο. Παραπονιέται για διατάραξη κοινής ησυχίας και έλλειψη σεβασμού απέναντι στη συχνότητα των επισκέψεών του από 30 ημέρες όπως ορίζει το σχετικό καταστατικό σε "πάρε το αυγό και κάντου περμανάντ" όπως πολύ συγκεκριμένα μου ανέφερε.
Ως εκ τούτου η δεσποινίς Σούλα Ωορηξίδου ισχυρίζεται ότι εκτός από τη σειρά έχασε επίσης "τα αυγά και τα Πασχάλια" με αποτέλεσμα ο μηνιαίος εορτασμός της 14ης ημέρας να πρέπει να μεταφέρεται τουλάχιστον 7 ημέρες αργότερα.
Με παρεξένεψε η αναφορά και των δυο στα αυγά αλλά δεν επεκτάθηκα καθώς ήταν μεσημέρι και πεινούσα.
Εν συνεχεία, οι κυρίες κυρίες Βαρόνη Προγεστερόνη και Λίτσα Προλακτίτσα αναφέρθηκαν με διόλου κολακευτικά λόγια στην ύπαρξή σου ενω τόνισαν ότι η παρουσία σου επηρεάζει τις τιμές τους με αποτέλεσμα η μεν Βαρόνη να κυλιέται στα πατώματα από ντροπή με μια Dom Perignon στο χέρι (2 κασόνια παραγγείλαμε και η κάβα πλέον δεν δίνει βερεσέ!) ενω η κακομοίρα η Λίτσα ανέβασε στροφές κινούμενη στο αντίθετο ρεύμα στην Αθηνών-Πατρών φωνάζοντας "Με τον κουμπάρο ρε Κούλα??" Το τελευταίο μάλλον δεν έχει να κάνει με σένα αλλά με την Πάνια, παρόλα αυτά το αναφέρω προκειμένου να καταλάβεις τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Όπως καταλαβαίνεις, καθώς οι παραπάνω αναφορές είναι τα πιο ηχηρά παραδείγματα ανάμεσα σε ενα σωρό παραπόνων, ενω υπάρχουν και άλλες καταγεγραμμένες στο σχετικό κατάστιχο, έχει ηδη ξεκινήσει η διαδικασία περισυλλογής υπογραφών προκειμένου να πάρεις το δρόμο που σου πρέπει τον μακρύτερο (που λέει και ο Notis) γαλλιστί le poul. Για το λόγο αυτό έκρινα σκόπιμο να σε προετοιμάσω έτσι ώστε αν κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα τη μάυρη την ταμ ταμ ταμ νιώσεις μια θολούρα, μια ανεμοδούρα, μια σημαδούρα (μαρή παλιοχαμούρα....παρντόν αλλά κάνει ομοιοκαταληξία!) να μην σκιαχτείς. Θα είναι η επιτροπή "ΕΠΘΓΜΓΤΕΜΜ" (=Εγω Πότε Θα Γίνω Μάνα Γαμώ Την Ενδομητρίωσή Μου Μέσα) και θα σου πρότεινα να αποχωρήσεις ησύχως και διακριτικώς.

Αυτά είχα να σου πω και πάλι να με συμπαθάς αλλά είναι και πολύ κωλόπαιδο ο Κυριακός και εν πάσει περιπτώσει αν δεν στα πω εγω που είμαι φίλη σου ποιά θα στα πει.

Hasta la vista baby & I'll be back.

Ave Moi!

πι.ες. Αν σήμερα το απόγευμα, περί τις 6 πάνω κάτω και πλαγίως, νιώσεις έτσι ανάλαφρα και μια αίσθηση σαν να ίπτασαι μην ανησυχήσεις. Σε μια προσπάθεια να βρω το Ying & το Yang, το Feng Sui και το χαμένο Tsou tsou xroutsou μου θα κάνω μια ενεργειακή θεραπεία με μια Μεξικανή ονόματι Monika-Huanita-Dolores κλπ η οποία υπόσχεται θαύματα. Αν δεν γίνει το θαύμα ελπίζω να κάνει καλό πεντικιούρ!

πι.ες2-απντεητ: Μόλις γύρισα από την ενεργειακή θεραπεία...Καθώς θέλω να είμαι δίκαιη απέναντι σε εκείνα που δεν γνωρίζω και παράλληλα προσπαθώ να μην αμφισβητώ τις ικανότητες ορισμένων ανθρώπων απλά και μόνο επειδή δηλώνω δύσπιστη απέναντι στο άγνωστο, θέλω να δηλώσω οτι ήταν μια μοναδική εμπειρία και χαίρομαι, τελικά, που το έκανα και που δεν χρειάστηκε να μάθω αν και πόσο καλό πεντικιούρ μπορεί να ξέρει να κάνει η εν λόγω κυρία.

Κουλό βάχατο!

2010-11-26T16:21:00.004+02:00

Είμαι κρυωμένη (περαστικά σου!)
Είμαι κουρασμένη (αν δεν ήσουν θα σε λέγαμε αργόσχολη και θα παρεξηγιόσουν!)
Νιώθω οτι κάτι εχω ξεχάσει να κάνω (τόσα χρόνια που σε ξέρω το ίδιο νιώθεις!)
Νιώθω οτι εχω χάσει πολλές σελίδες από ενα σενάριο που δεν έκατσα να μάθω απ'εξω (ας πρόσεχες...πού τις είχες τελευταία φορά?)
Σκέφτομαι διάφορα (και καλά?!)
Σκέφτομαι διαφορετικά (και καλύτερα?!)
Ακούω πολλά (αρα δεν είσαι κουφή...εκτός κι αν ακούς φωνές οπότε χάρηκα και τα λέμε!)
Ακούω αλλά δεν καταλαβαίνω (θυμάσαι ενα τραγούδι που έλεγε ο Καρβέλας "βλάκα βλάκα βλάκα"?!)
Θυμάμαι που ήμουν μικρή (που το ξέθαψες τώρα αυτό?!)
Θυμάμαι που δεν φοβόμουν να ξεχάσω (γι'αυτό και δεν θυμάσαι που κατέβασες τα βρακιά σου στο λόφο Φιλιπάππου επειδή δεν σου έδινε ενα κοριτσάκι το ποδήλατό του?)
Φοβάμαι οσα δεν καταλαβαίνω (αυτό έχει μια παράλογη λογική...)
Φοβάμαι οσα φαντάζομαι και βγαίνουν αληθινά (spookie!)
Πιστεύω στην καλύτερη μέρα που απλά δεν έχει βρεί ακόμα το δρόμο της (αν έδωσες εσυ οδηγίες, την έκατσε η μέρα!)
Πιστεύω οτι θα τον βρεί (πίστευε και μη ερεύνα!)
Μου λείπει ενέργεια (εσυ και το λαγουδάκι της Duracel τέτοια κατάπτωση!)
Μου λείπει χρόνος (να βάλω 2 κιλά?)
Αναζητάω τις επιλογές μου (βρήκες κάτι? Τόσα χρόνια τριγυρνάω, πάλι στα ίδια σκ@τ@ καταλήγω!)
Αναζητάω τις γνωστές φυσιογνωμίες ανάμεσα σε ξένα πρόσωπα (το ξέρεις οτι κάτι δεν κάνεις καλά έτσι?)
Παραδέχομαι αλήθειες (το μεγαλύτερο ψέμμα που έχεις πει!)
Παραδέχομαι ψέμματα (η μεγαλύτερη αλήθεια που θα μπορούσες να έχεις πει!)
Βλέπω εκείνα που θέλω να δω (όπως όλοι μας...)
Βλέπω πόσο λάθος κάνω (όπως λίγοι από εμάς...)
Ψάχνω να βρω τι δεν παει καλά (ψιτ, Κύρο (Γρανάζη), να κάνω το Γλόμπο?)
Ψάχνω να βρω αυτό που θέλει να βρεθεί αλλιώς χάνω το χρόνο μου (ξέρεις κάτι/κάποιον που να θέλει να βρεθεί, παρόλα αυτά κρύβεται?)

πι.ες. Αγαπητέ μου φανταστικές φίλε από εδω και στο εξής θα σε λεω Μήτσο και μαζί θα λύσουμε τα προβλήματά μου. Όταν τελειώσουμε με μένα θα πιάσουμε και σένα γιατί δεν μου φαίνεσαι και πολύ σοϊ!

ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!!!!

2010-10-29T13:27:00.004+03:00

Δεν εχω λόγια...Μετά από τόσα email πρός το site τους, τόσες επικλήσεις πρός μια ανώτερη δύναμη που διοργανώνει συναυλίες και σίγουρα τους γουστάρει οσο κι εγω, τόσα χρόνια που τους περίμενα και δεν έρχονταν...ε, τώρα έρχονται κι εγω μέχρι τις 20/7/2011 απλά ζω για να τους δω!!!!!

Μάνα-Κόρη σημειώσατε...οτι θέτε!

2010-10-08T13:46:00.003+03:00

Μαμά Dot: Ρε παιδάκι μου, αυτό το βουνό από ασιδέρωτα που έχεις ολοένα και ψηλώνει....τι θα γίνει??

Dot: Θα περιμένω κάποιον φυσιολάτρη να το κατακτήσει και μετά θα το ανακυρήξω διατηρητέο!

Μαμά Dot: Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από σένα παιδάκι μου!

Dot: Είδες που όταν δεν έχεις απαιτήσεις δεν σε νοιάζουν οι απαντήσεις?!

Μαμά Dot: Ναι αλλά ως πότε θα συνεχιστεί αυτό το παραμύθι?

Dot: Μέχρι να φάει ο λύκος την Κοκκινοσκουφίτσα!

Μαμά Dot: Μμμμμ πνεύμα! Ήθελα να ήξερα ο άντρας σου πως σε αντέχει!

Dot: Δεν ξέρω, ρώτα τον!

Μαμά Dot: Φυσικά και θα ρωτήσω τον γαμπρούλη μου!

Dot: ...αυτές οι μικροαστικές εκφράσεις σου μου προκαλούν αλεργία!

Μαμά Dot: Αφού γαμπρούλης μου είναι, πώς θέλεις να τον πω? Μπατζανάκη?

Dot: Δοκίμασε και αν σου απαντήσει θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας, μπορεί κάτι να μην εχω καταλάβει καλά τελικά!

Μαμά Dot: Συγγνώμη αλλά από που ξεκίνησε αυτή η συζήτηση?

Dot: Από το βουνό...

Μαμά Dot: Ποιό βουνό καλέ?

Dot: Τη Γκιόνα!

Μαμά Dot: Ειρήνη!!!

Dot: Επί γης μητέρα...επί γης!

Καλό σαββατοκύριακο, με τρέλλα αλλιώς χανόμαστε!!!!!

Guess who!

2010-09-30T13:57:00.002+03:00

Who?
Me?
You who?
Who me? E me!!!

Ως και το ίδιο μου Blog με ξέχασε...Ζητείται γιατρός για blog με Alzheimer και blogger σε σύγχυση!

Πληροφορίες εντός!
Που εντός?
Ε μπες και ολο και κάποιον θα βρείς να ρωτήσεις! Είπαμε, είμαστε σε σύγχυση! Μπα κάτι μυστήριοι αθρώποι!!!!!

Θα ξαναγυρίσω, μη και φύγεις κι εχω το κοτόπουλο στο φούρνο!

Μια ιστορία να τη λέμε στα παιδιά...

2010-07-17T09:41:00.012+03:00

Λοιπόν, επειδή εχω καιρό να πω μια ιστορία και ξύπνησε η θεία Λένα μέσα μου σαββατιάτικα (είμαι και γραφείο αλλά αποφάσισα να το μ@λ@κίσω λίγο το θέμα!) θα σας πω για ενα Σαββάτο πρίν από 3 Σάββατα που αποφασίσαμε με την αγάπη να πάμε για απογευματικό μπάνιο και ρακέτες στη Βραυρώνα και να το συνδυάσουμε με ενα beach party που έκανε ένας φίλος φίλου που είχε ενα γνωστό ο οποίος γιόρταζε κάτι αλλά ακόμα δεν εχω προσδιορίσει τι...

Αποφασίσαμε να πάμε απευθείας στην παραλία όπου θα γινόταν το πάρτυ έτσι ώστε να αράξουμε με την ησυχία μας και τις μπυρούλες μας και να περιμένουμε τον υπόλοιπο κόσμο να αριβάρει.
Με το που παρκάραμε κάτι στο τοπίο δεν μου έκανε και τόσο για παραλία στην οποία είχε οργανωθεί Grande Beach party αλλά η αγάπη επέμενε οτι είμασταν στο σωστό σημείο. Δεδομένου δε οτι μπερδεύω την Ανατολή με τη Δύση και την Ελβετία με τη Νεα Ελβετία δεν το πίεσα πολύ το θέμα. Παρόλα αυτά, οι 2 παρέες των 4 ατόμων που ετοιμάζονταν για Bbq και άλλα 10 άτομα που είχαν κάνει ηδη θράκα μπροστά σε μια καντίνα/περίπτερο/και μπρατσάκια εχω με έκαναν διστακτική ως πρός τη συνέχεια!
Η αγάπη ανένδοτη. Είμαστε στην σωστή παραλία, να και ο ξάδερφος του Τίμου που είναι μουσικός με το οργανάκι του (όπου οργανάκι ενα περίεργο αντικείμενο σαν γάστρα το οποίο το ακουμπούσε πολύ ελαφρά ο καλλιτέχνης/κατά φαντασίαν ξάδερφος του Τίμου και έβγαζε κάτι ήχους φανταστικούς!)

Αφού παίξαμε τις ρακετούλες μας, κάναμε τη βουτίτσα μας και στρωθήκαμε με ενα Breezer ο καθένας να χαζεύουμε τη θάλασσα και να ηρεμούμε κουσκουσάροντας (όπως εχω ξαναματαδηλώσει δεν περνάμε και πολύ χρόνο μεταξύ μας μεσοβδόμαδα, αυτή ήταν ιδανική ευκαιρία!)
Γύρω στις 10 και κάτι και έχοντας συνειδητοποίησει οτι ακόμα και μέχρι το επόμενο πρωί να μέναμε εκεί beach party δεν θα γινόταν, πήρε η αγάπη την απόφαση να τηλεφωνήσει στο φίλο του φίλου ω φίλε και να ζητήσει περαιτέρω διευκρινήσεις. Η ατάκα "στα'λεγα" κρεμόταν από τα χείλη μου αλλά κρατήθηκα, δαγκώθηκα και δεν είπα τίποτα. Είχα ενα βλέμμα θριάμβου όμως που φώναζε από μακριά! Αφού λάβαμε νέες οδηγίες (τύπου "φίλε κι εγω μια φορά εχω πάει οπότε αμα δεις κόσμο με μπυροσακούλες ακολούθα τους") ξεκινήσαμε την αναζήτηση.

Με τα πολλά και τα περαδώθε η περιβότητη παραλία βρισκόταν πέρα από το οπτικό μας πεδίο και για να φτάσεις εκεί έπρεπε να παρκάρεις το αμάξι και να περάσεις ενα λόφο και να κατέβεις ενα βουνό μέσα στο μαύρο σκοτάδι το ταμ ταμ ταμ με την ελπίδα οτι δεν θα στην πέσει κανένας πεινασμένος χριστιανός/λύκος! Εγω είχα και ενα μαχαιράκι στην τσάντα μου το οποίο έσφιγγα στο χέρι μου γνωρίζοντας καλά οτι αν μας τύχαινε κάτι το πιθανότερο ήταν οτι θα ξεχνούσα την υπαρξη του μαχαιρακίου και θα μυξόκλαιγα σαν 2χρονο (=call me braveheart!).

Μπροστά η θαρραλέα αγάπη, πίσω η χεσμεντέν dot να μουρμουράει πολύύύύύύ χαμηλόφωνα "αν βρούμε παραλία θα κάτσω να με Beeeeeeeeeeeeeeeep" και η αγάπη από τα μπροστινά να με ρωτάει αν μπορεί να επιλέξει στάση. Σημειωτέον δεν οτι κάτι τέτοιες ώριμες συζητήσεις είναι καθημερινό βούτυρο στο ψωμί μας λες και συζητάμε τι θα φάμε σήμερα! (χαχαχαχαχαχα άκου τι θα φάμε σήμερα...μπα σε καλό μου η χουμορίστρια!)

Στο μεταξύ μας έχει πάρει στο κατόπι ζευγαράκι με μπυροσακούλα, το οποίο ζευγαράκι μάλλον νομίζει οτι ξέρουμε που πάμε γιατί μας έχει απο κοντά και σε κάθε δική μας δήθεν καθυστέρηση προκειμένου να μας προσπεράσουν και να τους ακολουθήσουμε, το ζευγαράκι σταματάει και κοιτάει τα άστρα! Η δε κοπελίτσα τρέχει στο κατσάβραχο με το all time classic little black dress και χαμηλοτάκουνες πλατφόρμες (=ιδανικό Outfit για κατσάβραχο, παραλία με αντομικό πάτο και ευκολία στο περπάτημα...Not!!!) και κομμωτηριακό μαλλί ισιωμένο μέχρι αηδίας από το οποίο δεν ξεφεύγει τρίχα μήτε δεξιά μήτε αριστερά.

Τρέχει η κοπελίτσα να φτάσει το αμόρε τρέχει και η αφεντιά μου να φτάσει την αγάπη ώστε να κάνουμε λίγο κουτσομπολίκ εντατίκ που λέει και η θεία!
Και ξαφνικά κοκαλώνω! Δεν κινούμαι, δεν αναπναίω κοντέυω να σκάσω και παίρνω ανάσα γιατί είπαμε να δραματοποιήσουμε την περιγραφή αλλά είχα κοκκινήσει ντε! Από εδω και στο εξής το γυρίζω σε διάλογο/περιγραφή ώστε να γίνει λίγο πιο ζωντανό γιαούρτι το σκηνικό...

-Ψιτ...Κωστή!
-Μμμμ?
-Σταμάτα εκεί που είσαι!

(Φυσικά με γράφει μεγαλοπρεπώς και συνεχίζει να περπατάει...)

-Τι έπαθες ρε Ρηνάκι πάλι?
-Μπροστά σου...ενα άγριο ζώο με γυαλιστερά μάτια! Εγω δεν παω άλλο...
-Που το είδες το ζωό καλέ?

(Έχει ηδη φτάσει κοντά στο "κτήνος" και το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς-μπορεί και να είχα πυρετό από τον οργασμό της σκέψης!!!- πως θα τον σώσω από τα δόντια του μπηστ στο οποίο κατευθυνόταν ντουγρού!!! Κι εκεί που επιταχύνω-επιβραδύνω το βήμα...)

-Ενας σκουπιδοντενεκές είναι γεμάτος από άδεια μπουκαλάκια νερού που γυαλίζουν στο σκοτάδι...καλά η Πανσέληνος σε στέλνει τελείως έτσι???

(Ναι είχε και Πανσέληνο, tres romantic αλλά μην ξεχνάμε και τσου Λυκανθρώπους νταξ'???)

-Σίγουρα?
-Σίγουρα...προχώρα και μάλλον φτάνουμε, ακούω μουσική!

(Όπου μουσική μια μελωδία μάλλον προσυλητιστικής φύσεως με Gothic χαρακτηριστικά η οποία σε συνδυασμό με με την Πανσέληνο με έκανε να πιάνω το μαχαιράκι σαν την τελευταία ελπίδα σωτηρίας μας στον πλανήτη!)

-Κωστή, αυτό που ακούς είναι μουσική από εκείνο το κασσετόφωνο (κασσετόφωνο? Πόσο είσαι ρε κοπελιά? Πάλι καλά που δεν είναι και γραμμόφωνο να έρθουμε στο τσακίρ κέφι με τη Σοφία Βέμπω!) και εκεί κάθονται 3 μαλλιάδες τους οποίους και θα ενοχλήσουμε αν πάμε πρός το μέρος τους! Πάμε να φύγουμε καλύτερα, είναι και 11μιση η ωρα!!!!

(Το ζευγαράκι στο μεταξύ μας προσπερνάει, η αγάπη τσιτώνει περπάτημα και εγω από πίσω με μπύρες, καρεκλάκια και κάτι πατατάκια εξακολουθώ να μετουσιώνω το all time classic γυναικείο μουρμουρητό σε ενα μπινελίκισμα ανευ προηγούμενου!)

-Πού τους είδες τους μαλλιάδες ρε μωρό μου? Ενα πορτοκαλί KTM είναι!!!! Σύνελθε ντε!

(Πλησιάζουμε το πορτοκαλί ΚΤΜ, χαλαρώνω τη λαβή στο μαχαιράκι αν και σίγουρη οτι από στιγμή σε στιγμή κάποιος θα μας την πέσει και...παω να φάω τα μούτρα μου κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά αντί ευθεία. Έχουμε πλέον φτάσει στην άκρη του μονοπατιού και ακριβώς από κάτω υπάρχει μια μικρή Prive παραλία στην οποία οι "διοργανωτές" έχουν στήσει dj set, ηχεία, κάτι strobo lights -αν δεν τα λένε/γράφουν έτσι, εννοείτε τι εννοώ!- ενα τραπέζι με ποτάκια ενω οι πρώτες παρέες που είναι ηδη εκεί έχουν κάνει πηγαδάκια. Παθαίνω πολιτισμικό σοκ και εκφράζω φωναχτά την απορία μου...)

-Τι σοϊ Beach party είναι αυτό χωρίς μια φωτιά? Αυτό εδω είναι σαν σέκτα και σε λίγο θα σχηματίσουν μια πεντάλφα γύρω μας και θα γίνουμε θυσία ώστε να έρθει στον κόσμο ο γιός του όξω από δω!

(Η αγάπη έχει ηδη πάει πρώτο βότσαλο πίστα-κυματάκι σκάει και σου γαργαλάει το νταχτυλάκι, έχει ανοίξει μπυροκουτάκι και χαλαρώνει! Με το ζόρι ακολουθώ το παράδειγμά του ενω εχω ζωστεί τις τσάντες σαν Newby Ταλιμπάν έτοιμη να φύγω πρός την στεριά ή τη θάλασσα αν αρχίσει κάποιος να κάνει αστεράκια γύρω μας! Ανοίγω και μπυρούλα ώστε να χαλαρώσω/ενταχτώ στο περιβάλλον μη δίνω και στόχο και κάθομαι στο καρεκλάκι με το ίδιο άνετο στυλ που κάθεται και η θεία μου η Σοφία και το παίζει πολιτισμένη όταν ακούει να της λένε οτι ο ΓΑΠ "έκανε κάτι τουλάχιστον και ξυπνήσαμε"! Σημ. η θεία Σοφία βαμμένη κόκκινη από τότε που ήταν ωάριο μέχρι τα τώρα της!)

-Ωραία είναι έτσι? Είδες που ανησυχούσες?
-Καταπληκτικά είναι...δεν εχω λόγια...καλά τι μυρίζει έτσι?

;)

??

;)

???

;) ;)

-Κωστή αν το ξανακάνεις θα σε μπουφλίσω!
-Ε τι θες να μυρίζει έτσι ρε μωρό μου? Είμαστε σε μια παραλία στην άκρη του πουθενά και ο κόσμος κάνει τα κουμάντα του!
-ΑΑΑΑΑ!!!!

;)

;)

(Στο μεταξύ κόσμος συνεχίζει να φτάνει λες και αυτή η μικρή παραλία έγινε μέσα σε ενα βράδυ το best place to be και σιγά σιγά η μουσική δυναμώνει, εγω χαλαρώνω, η αγάπη έχει γεννηθεί χαλαρή, φτάνουν και οι δικοί μας φίλοι του φίλου του γνωστού που έκανε το πάρτυ, η κοπελίτσα από το ζευγαράκι αναρωτιέται που θα βρεί μια πετσέετα να κάτσει-μα κι εσυ...πας σε Beach party χωρίς πετσέτα? Τσ τσ τσ κοπελιά...τσ τσ τσ!-κι εκεί κάνω τη δήλωση...)

-Κωστή θέλω κι εγω να δοκιμάσω!
-Ε?
-Ο!
-Όταν λες να δοκιμάσεις?
-Σου είχα πει πρίν παντρευτούμε οτι μπορεί να μην καπνίζω αλλά...θέλω κι εγω μια φορά να δοκιμάσω! Ε λοιπόν να η ευκαιρία!

(Σημειωτέον δε οτι η μύτη μου κατάφερε να ξεχωρίζει τις εναλλαγές μεταξύ του ενός είδους και του άλλου γεγονός το οποίο με έκανε να πιστεύω οτι είχα γίνει ηδη Guru του είδους...η καguru!!!!)

-Νταξ' κοπελιά...είσαι μεγάλο παιδί πλέον οπότε...voila!

(Δεύτερο σημειωτέον δε οτι η παρέα μας είχε επιδοθεί στο γνωστό "στρίψιμο-γύρισμα" επομένως από τη δήλωση της επιθυμίας μου εως την πραγματοποίηση αυτής δεν πρέπει να πέρασαν 5''!)

-Και τώρα τι κάνω?
-Ρούφα!
-Πώς?
-Χαλαρά!
-Ναι εντάξει...αλλά πώς? Να βγάλω απευθείας τον καπνό? Να το καταπιώ? Να τον κρατήσω?
-Όπως σου βγεί...ότι και να κάνεις απλά κάντο ήρεμα μην πνιγείς πρώτη σου φορά!

(Να χαρώ οδηγίες οι εξπερ!)

Λοιπόν πρέπει να σας πω οτι τα πήγα μια χαρά! Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έκανα και πως αλλά...δεν πνίγηκα, κατάλαβα τη γεύση και των 3 ειδών που δοκίμασα (2 τζούρες από το καθένα, μη φανταστείς!) και αν την "άκουσα" δεν το κατάλαβα άμεσα! Η αγάπη βέβαια μου είπε οτι είχα ενα χαμόγελο μισό στρέμμα και οτι γενικά ήμουν πιο κουνιοτράμπαλη από οτι συνήθως αλλά...όρκο δεν παίρνω!

Τα αποτελέσματα αυτού του πάρτυ ήταν...

Στις 10/9/2010 φεύγουμε όλοι μαζί για Amsterdam...εγω θα πήγαινα για δουλειά μονάχη μονάχη και τελικά θα με συνοδέψει ολόκληρη κομπανία! Δεν χρειάστηκαν πάνω από 5 λεπτά για να πειστούν και να αυτοπροσκληθούν!

Την επόμενη μέρα που σηκώθηκα με 3 ώρες ύπνο γιατί είχα να παω τη βαφτιστήρα μου να κοινωνήσει μύριζα το λιβάνι στην Εκκλησία και είχα την απορία αν είναι κι αυτό παράγωγο κάποιου "χαρμανιού" κι αν ναι για ποιό λόγο αυτό θεωρείται νόμιμο ενω τα υπόλοιπα οχι! Το διακρίσεις είναι αυτές?

Να δεις που θα κάνω στα "γεράματα" οτι δεν έκανα στα νιάτα μου! Κι όμως κάτι μου λέει οτι το ευχαριστιέμαι περισσότερο τώρα...Αμστελόδαμο, θα σου'ρθω! Prepare the "coffee"!!!!

Και το φοβερότερο συμπέρασμα όλων...Ακόμα και στις "καταχρήσεις", η αγαπημένη μου γεύση είναι η ΣΟΚΟΛΑΤΑ!!! Είμαι αυτό που λένε, σταθερός χαρακτήρας!!!

2010-06-30T18:26:00.005+03:00

ok είναι πολύ cheesy αυτή η φωτογραφία αλλά...ανέκαθεν υπήρξα Honey lover!

Αυτό τον καιρό νιώθω οτι κουράζομαι λιγάκι...

Ο μπαμπάς μου είναι στο νοσοκομείο γιατί έκανε μια επέμβαση που ανέβαλε για καιρό στο γόνατο.
Στο γραφείο η τεχνολογία μας εκδικείται για κάποιο λόγο που δεν εχω καταλάβει και έχουμε συνέχεια τεχνικούς που ξενυχτάνε, μαζί κι εμείς και πολλές φορές χωρίς θετικό αποτέλεσμα.
Την αγάπη τη βλέπω κάθε πρωί που φεύγει και κάθε βράδυ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Καλά φαίνεται αν και έχει μακρύνει το μαλλί!
Το σπίτι μας είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης και πάλι καλά που πήγα ενα γρήγορα σούπερ μάρκετ το πρωί διαφορετικά θα τρώγαμε από τη γατοτροφή.
Αδυνατώ να απαντήσω στο τηλέφωνο και να μιλήσω φυσιολογικά σε φίλους οι οποίοι όμως καταλαβαίνουν και δεν παραπονιούνται παρά σιωπηρά συμπαραστέκονται.

Γενικά νιώθω οτι χάνω τον έλεγχο της καθημερινότητάς μου, χάνω τη μπάλα και κάποιος άλλος θα βάλει γκολ...

Παρόλα αυτά, ξέρω καλά ότι υπάρχει και η άλλη οψη του νομίσματος και αρνούμαι να εγκαταλείψω το παπόρι...

Ο μπαμπάς ηδη περπατάει έστω και με πι και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βγει την Παρασκευή. Η περίοδος προσαρμογής που θα ακολουθήσει θα αποτελέσει αφορμή για νεο ποστ στο κοντινό μέλλον.
Στο γραφείο θα κάνω ενα ευχέλαιο μήπως και ηρεμήσουμε γιατί εκεί που είπα οτι δεν πάει άλλο, κόπηκε ενα καλώδιο το οποίο δίνει ρεύμα σε ενα συγκεκριμένο χώρο, ο οποίος με τη σειρά του έτσι και έμενε χωρίς φώτα και air condition για λίγες ωρες ακόμα θα βλέπαμε μηχανήματα καμπόσων χιλιάδων Ευρώ να λιώνουν χωρίς πρακτικά να μπορούμε να κάνουμε κάτι γι'αυτό. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα τη ΔΕΗ να καταφτάνει σήμερα πουρνό πουρνό και να επιδιορθώνει τη βλάβη. Παρόλα αυτά, η τρύπα που έσκαψαν στην είσοδο του γραφείου χάσκει ακόμα και πολύ φοβάμαι οτι αν δεν την κλείσουν γρήγορα κάποιος από εμας θα ανακαλύψει νερό, πετρέλαιο ή αρχαία...με το κεφάλι ανάποδα!
Η αγάπη μου στέλνει μηνύματα συμπαράστασης και μετά από 6.5 χρόνια σχέσης και 1 μήνα γάμου έχει μια γλύκα βέρυ νουτελίσιους! (Θα σε κουρέψω...κλείσε ενα ραντεβού το σ/κ στο σαλόνι και μην ξεχάσεις την πετσέτα σου!)
Το σπίτι μας θυμίζει εξοχικό έτσι χύμα που είναι και αν βάλουμε λεκάνες με νερό και αλάτι ανα 1 μέτρο θα νιώθουμε οτι είμαστε στη Λούτσα. Παίζει ενα σενάριο να στήσουμε τουρνουά ρακέτας στο σαλόνι αρκεί να ρίξουμε τον τοίχο του διαδρόμου ώστε να έχουμε άπλα για τους διαιτητές και την καντίνα. Υπο σκέψη και μελέτη...
Οι γατοκροκέτες έχουν βιταμίνες και ασβέστιο και είναι κατάλληλες για γάτες που μένουν στο σπίτι-->εμείς μένουμε στο σπίτι-->οι γιατοκροκέτες είναι κατάλληλες και για εμάς (η παράμετρος οτι εμείς δεν είμαστε γάτες είναι ανευ σημασίας όταν πεινάς!)
Οι φίλοι είναι φίλοι οτι κι αν γίνει. Εκείνοι που από φίλοι γίνονται γνωστοί απλά δεν είναι φίλοι και δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τέτοιες αλλαγές.

Κάπως έτσι λοιπόν τη βγάζουμε αντίπερα και μπαλατσάρουμε και παίρνουμε κουράγιο.

Καμιά φορά όμως βλέπω στο δρόμο μαμάδες και μπαμπάδες με καροτσάκια και καλαθάκια... παιδάκια τρέχουν, φωνάζουν, απαιτούν, διεκδικούν...κι εκεί απορώ...αν έρθει η ωρα θα προλαβαίνω? Θα εχω τις αντοχές? Κι αν ναι γίνεται να κοπώ στα 2 ή στα 3? Και πόσα θα πρέπει να στερήσω από τους άλλους και πόσα θα στερηθώ εγω? Δεν ρωτάω αν αξίζει...μόνο αν γίνεται κι αν γίνεται που πουλάνε τις οδηγίες αναβάθμισης του συστήματος??

Σημείωση πρός τον χρήστη: Να (με) προσέχεις και να θυμάσαι οτι η Nutella δεν μπαίνει στο ψυγείο ούτε το καλοκαίρι! Είναι all season tolerant!!

Κάποιος να με σώσει...

2010-06-22T16:00:00.004+03:00

Δέχομαι ανελέητες επιθέσεις βαρεμάρας, κούρασης, άγχους ενω το στερητικό σύνδρομο της λιωμένης σοκολάτας που παγώνει στα ψυγεία δεν βοηθάει τη ρημάδα την ψυχολογία που θέλει επειγόντως διακοπές, έστω και μονοήμερες αλλά να μην είναι σαββατοκύριακο γιατί το σαββατοκύριακο κάνουμε δουλειές, βλέπουμε κανένα φίλο ξεχασμένο από τα παλιά και γενικά κουραζόμαστε!!!

Ουφ, τα είπα με μια ανάσα και ξεθύμανα.

Τελικά θα με σώσει κανείς ή να γκρινιάξω στο ταίρι/σύζυγο/αμόρε/στεφάνι μου που υποσχέθηκε να με ανέχεται και να με αγαπάει για πάντα?
Και πόσο κρατάει τελικά αυτό το πάντα?
Κι αν δεν είναι πάντα και είναι απλό αρκούδι?
Γιατί αν το πάντα κρατάει οσο το μουντιάλ θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι που να σκάσω. Κι αυτό το τελευταίο το βρίσκω τόσο γραφικό οσο οι περικοπές του τελευταίου μήνα σε μισθούς και συντάξεις και η άποψη οτι κάπως έτσι θα σωθούμε. Αν πάλι το πάντα κρατάει περισσότερο από το μουντιάλ τότε εξαρτάται από το πόσο εύκολα θα βρω το κρυμμένο τηλεκοντρόλ να αλλάξω κανάλι.
Και γιατί να αλλάξω κανάλι θα μου πεις αφού είμαι συντονισμένη στα ερτζιανά της αγάπης και στα διαλείμματα τρώμε πατατάκια...ελα ντε!
Μήπως έβγαλες νόημα από την υπόλοιπη ανάρτηση και θέλεις να σου λύσω και τη συγκεκριμένη απορία? Είμαι κι εγω αλλά είσαι κι εσυ ωρες ωρες...

Και εν πάσει περιπτώσει, τελικά ο Ταρζάν που σώζει τη Τζεην υπάρχει ή τσάμπα καίει η λάμπα οπότε να σβήσω το φως γιατί και η ΔΕΗ το έχει παρακάνει και δεν βρίσκω λόγο να πληρώνουμε την ΕΡΤ αφού δεν βλέπουμε...αλλά έχει και μουντιάλ...τελικά ολα από εκεί ξεκινάνε!?

2010-06-08T16:59:00.006+03:00

Εχω μόλις 10 μέρες παντρεμένη και...πλέον υπογράφει ολούθε ο σύζυγος μόνο!

Κι αν χρειαστεί να βάλω κι εγω κάπου μια τζίφρα, την βάζω "κάτω από του συζύγου" υπο το βλέμμα ενός κρατικού λειτουργού που με κοιτάει με βλέμμα "Pauvre petit...παντρειές δεν μου ήθελες?"
Δηλαδή εγω πλέον δεν υπάρχω κι αν τύχει και υπάρξω θα είμαι από εδω και στο εξής κάτωθεν του συζύγου?

Για να παραλάβουμε τη δήλωση του γάμου δεν με χρειάστηκαν καν...έδωσα απλά την ταυτότητά μου και μετά με αγνόησαν επιδεικτικά και ασχολήθηκαν μόνο με το "σύζυγο" ο οποίος τακτοποίησε τα υπόλοιπα.
Μάταια περίμενα να με ρωτήσει κάποιος κάτι.
Μάταια καθόμουν με το ωραίο μωβ στυλό μου στο χέρι ελπίζοντας οτι θα έρθει η ωρα μου να καλλιτεχνίσω με την αριστοτεχνική μου υπογραφή.

Είναι πλέον επίσημο...δεν υπάρχω! Κι όταν με θυμηθούν και μου απευθύνουν το λόγο είμαι πλέον η κυρία του κυρίου.

Το επίθετό μου, αν και το διατήρησα με δόξα και τιμή, μάλλον θα καταλήξει διατηρητέο και θα χρειάζεται να πληρώνω για να το ακούω.

Γι'αυτό κι εγω εκδικούμαι...και εφόσον δεν μπορώ να εκδικηθώ το κράτος που του τα εχω και μαζεμένα, εκδικούμαι τον δύστυχο "σύζυγο" με αποκλεισμό σιδερωμένων ρούχων μέχρι νεοτέρας, με άρση του μαγειρικού απορήττου μέχρι να ανακαλυφθεί το web cooking ενω στην ερώτηση "παντελόνια εχω?" κάνω σαματά δείχνοντας πρός το καλάθι με τα πλυμένα πλην ασιδέρωτα εκφράζοντας την δυσσαρέσκειά μου για την αδυναμία του να δει το οφθαλμοφανές. Βέβαια στην δεύτερη ερώτηση που συμπληρώνει την πρώτη "σιδερωμένα παντελόνια εχω?" τον παραπέμπω στον σχετικό και προαναφερθέντα αποκλεισμό και συνεχίζω την ενασχόλησή μου με κάτι προκλητικά άχρηστο και διόλου ουσιώδες όπως... το pedicure των γατιών.

Διότι αν θέλει το κράτος και οι νόμοι και οι θεσμοί και οι παραδόσεις να με αποκλείσουν, τότε κι εγω θα κάνω την επανάστασή μου και θα απέχω από ολα εκείνα τα "καθήκοντα" που προσδιορίζουν το ρόλο μου ως συζύγου, σε μια περίοδο μάλιστα που τα σιδερωμένα ρούχα είναι στοιχείο απαραίτητο της παρουσίας του προκομένου μου στον εργασιακό του χώρο.

Να δείς πως το λέει ο καλλιτέχνης...Τυχαίο? Δε νομίζω!

Πι. Ες...Σας λεω αλήθεια, είναι ωραίος ο έγγαμος βίος και απλά μουρμουράω έτσι για να μην ξεχνιόμαστε! :)

Ενα εχω να πω...

2010-06-02T17:21:00.002+03:00

Αν ο γάμος είναι τόσο ωραίος οσο το πάρτυ...
Τότε σίγουρα το υπόλοιπο της ζωής μας θα είναι μια τεράστια γιορτή με άπειρη αγάπη γύρω μας και μόνιμα ζωγραφισμένα χαμόγελα στα πρόσωπά μας!
Σε όλους εσάς που είσασταν εκεί ενα τεράστιο ευχαριστώ από καρδιάς!
Η παρουσία σας έκανε τη γιορτή μας ακόμα πιο μεγάλη, ακόμα πιο γλυκειά, ακόμα πιο ιδιαίτερη!

Σας αγαπάμε πολύ!!
Mr. & Mrs. Dot

Κλειστόν λόγω γάμου!

2010-05-24T12:13:00.003+03:00

...Επανερχόμεθα μετά τις 31 Μαϊου 2010!!

Μετά τιμής,

Κος & Κα. Κοκοβίκου με δόξα και τιμή!

Σήμερα που γιορτάζω...

2010-05-05T16:00:00.003+03:00

...σήμερα ακριβώς δεν γιορτάζω!

Σήμερα που καίγεται το σύμπαν μου, σήμερα που μείναμε κατά 3 λιγότεροι να απορούμε με την κατάντια μας, σήμερα που οι ελπίδες μου λιγόστεψαν, σήμερα που είναι μόνο η αρχή...

Σήμερα δεν με αφήνετε να γιορτάσω κι εγω σαν πρόβατο ακολουθώ το ρυθμό σας και δεν γιορτάζω...

Παρόλα αυτά, μέσα στον πανικό με κάνετε κι απορώ...πόσο νομίζετε οτι θα αντέξουμε?

Πόσο νομίζετε οτι θα υπομείνουμε?

Αν δεν είμασταν μέρος του προβλήματος, γιατί απαιτείτε να γίνουμε μέρος της λύσης?

Ποιοί είστε εσείς στους οποίους απευθύνομαι?

Πού να ξέρω...εδω σιγά σιγά χάνω την ίδια μου την ταυτότητα.

Πάλι καλά που γιορτάζει η Μεγαλόχαρη σήμερα και θυμάμαι οτι με λένε...Ειρήνη.

Έφυγα...

2010-03-29T17:24:00.004+03:00

Πήγαμε σε μια παραμυθένια πόλη 1 ωρα εξω από τις Βρυξέλλες που τη λένε Brugges και έχει ποταμάκια, παπίτσες, προβατάκια με μικρότερα προβατάκια που τρέχουν σαν παλαβά ενω καλά καλά δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, ανθρώπους που κυκλοφορούν με ποδήλατα και σου χαμογελάνε ακόμα κι αν δεν σε γνωρίζουν, 47 μαγαζιά που πουλάνε σοκολάτες γάλακτος, υγείας, λευκές, με γέμιση, σκέτες τόσο υπέροχες που το σκέφτομαι και δακρύζω, μουσείο σοκολάτας με αναπαράσταση του πως φτιάχνεται η σοκολάτα ενω σε κερνάνε το πιο φρέσκο σοκολατάκι που θα δοκιμάσεις ποτέ στη ζωή σου, μαγαζιά με βάφλες, μαγαζιά που φτιάχνουν γλυφιτζούρια μπροστά στα μάτια σου...
Πήγαμε για 4 ημέρες και γύρισαμε χθές...και σε μια μέρα μέσα θέλω να φύγω ξανά. Οχι γιατί δεν αντέχω το μέρος, οχι γιατί δεν αντέχω τους ανθρώπους...απλά γιατί σε ενα μέρος που δεν ήξερα βρήκα εμένα για να με χάσω τόσο σύντομα επειδή κάποιοι άλλοι ακόμα ψάχνουν να βρουν την άκρη τους.
Κρίμα δεν είναι...?
Θα στέλνω σοκολάτες όμως...

32

2010-03-18T16:59:00.002+02:00

32 χρόνια
32 βόλτες
32 λάθη
32 σωστά
32 αποφάσεις
32 ανακαλέσεις
32 χαμόγελα
32 δάκρυα
32 κεράκια με μια ανάσα...ενα για κάθε χρόνο που μετράω και ξεχνάω και υποδέχομαι και διώχνω και προσμένω και αναπολώ...

P.S. Πρίν από χρόνια, αυτό το τραγούδι ήταν η αφορμή για τη δική μου επανάσταση...χρόνια μετά μετράω ανάποδα και πάλι στο ίδιο 10 καταλήγω και φωνάζω για ολα και για τίποτα.
Τότε το λέγανε επανάσταση, τώρα το λένε μουρμούρα! Δε βαριέσαι! :) :) :)

Auto Moto und Κούλουμα!

2010-02-17T16:48:00.005+02:00

Διότι όποιος βιάζεται σκοντάφτει και όποιος θέλει να κάνει Κούλουμα στο αμάξι καταλήγει να μαζεύει ελιές από το πατάκι!
Διότι δεν γίνεται αγαπημένε μου σύντροφε να θέλεις να γυρίσουμε νωρίς καθαροδευτεριάτικα και να περιμένεις να αγνοήσω το νοστιμότατο έθιμο του τρίπτυχου λαγάνα-ελιές-χαλβάς λες και δεν υπάρχει!

Γι'αυτό κι εγω, ως γνήσια νοικοκυρά, δούλα και κυρά προμηθεύτηκα φρέσκια ζεστή λαγάνα, χαλβά σαπουνέ τοπικής προελεύσεως, ελιές Καλαμών στρόγγυλες και ζουμερές και...γραβιέρα Τραχιάς! Θα μου πεις τώρα και με το δίκιο σου...τι νηστίσιμο είχε μαρή η γραβιέρα Τραχιάς και την πεθύμησες Σαρακοστιάτικα? Τίποτα δεν είχε...απλά την είδα στο ψυγείο και μου μίλησε και της μίλησα κι εγω και πιάσαμε κουβέντα και μου είπε πόσο πολυ βαριόταν εκεί μέσα με τις άλλες τις γραβιέρες και πώς η σουρτούκο από την Αμφιλοφία τα έριχνε στο Μετσοβόνε και...ε τη λυπήθηκα και την πήρα μαζί! Μη φανταστείς πολύ...200 γραμμάρια έτσι για τη λιγούρα!

Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι αυτό το θέμα μας!!!

Πήρα λοιπόν τα καλούδια μου και κινήσαμε με την αγάπη να γυρίσουμε στο σπιτικό μας. Κι εκεί που περιμέναμε την παντόφλα να περάσουμε από Πόρο-Γαλατά (στο είπα οτι είχαμε πάει Πόρο? Οχι? Εεεελα! Ναι καλέ πήγαμε να κανονίσουμε τα του μυστηρίου...μη με κοιτάς με βλέμμα αγελάδα-τρένο-έρχεται-μπουμ! Τα του γάμου!!!)...συνεχίζω? Εκεί που περιμέναμε λοιπόν, έστρωσα η καλή σου καρώ χαρτοπετσετούλα στα πόδια, άνοιξα και τα καλούδια και να το γεύμα!
Ελα όμως που σε ανύποπτη χρονική στιγμή κι ενω απολαμβάναμε τη δεύτερη μπουκιά, το χαρτί από τον χαλβά έσπρωξε το πλαστικό κεσεδάκι με τις ελιές και αυτές με τη σειρά τους κύλισαν στο κενό ανάμεσα στο χειρόφρενο και το κάθισμα του οδηγού αφήνοντας την αφεντιά μου με το παράπονο (γιατί όπως σου είπα ήταν πολύ νόστιμες ελιές!) και την αγάπη με βλέμμα λίγο πρίν το εγκεφαλικό να κοιτάει μια το κενό (το οποίο στο μεταξύ είχε γεμίσει...με ελιές!) και μια εμένα. Στο σημείο δε που κοιτούσε πρός το μέρος μου, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς οτι η αριστερή του πλευρά τρεμόπαιζε, το μάτι του πετούσε και το χέρι του ολο και έκανε να πιάσει το μαχαίρι που στεκόταν αγέρωχα πάνω στο χαλβά!
Ευθύς αμέσως (3-4 μπουκιές αργότερα) έκανα να τον βοηθήσω στο ανελέητο κυνήγι της ελιάς στο οποίο είχε επιδωθεί με ζήλο και με καντήλια! Διότι τις πάνω πάνω και τα οσα βλέπει η πεθερά τα πιάνεις εύκολα...για δοκίμασε όμως να χώσεις το χέρι κάτω από το κάθισμα, κάτω από το πατάκι, πίσω ενα μαρκούτσι που στηρίζει το κάθισμα, δίπλα από τη βάση της ζώνης, κάτω από το πλαστικό μιας μπουρδίας που δεν καταλαβαίνω τι κάνει!!!! Δύσκολο...

Παρόλα αυτά, κατάφερε και έβγαλε κάμποσες ελίτσες τις οποίες ευθύς αμέσως τις πετούσε στη θάλασσα παρά τις εκκλήσεις μου για επιείκια και την επιμονή μου οτι "με λίγο νερό μπορούμε να τις ξεπλύνουμε"!!!

Με αυτά και με κείνα (και με μια εσάνς Ελαϊς στο αμάξι) ήρθε το πλεούμενο. Μπήκαμε μέσα, βολευτήκαμε με τις ευγενέστατες οδηγίες κυρίου ναυτάκι Σκυριανό λοστρόμο Πειραιώτη ο οποίος μας φώναζε να κρατάμε το τιμόνι σταθερά πρός τα αριστερά, εμείς το κρατούσαμε σταθερά πρός τα δεξιά και παραλίγο να πέσουμε πάνω στο διπλανό τζιπ στο οποίο επιβάτης ήτο...ο Αιμίλιος Λιάτσος με μια πουράκλα ΝΑ μετά συγχωρήσεως!
Μη στα πολύλογώ, στο ολιγόλεπτο ταξίδι μας εμείς φάγαμε τα υπόλοιπα καλούδια μας, ο επιφανής δημοσιογράφος μετά βίας συγκρατούσε τα σάλια του και...το επόμενο πρωί το αμάξι ακόμα θύμιζε ελαιοτριβείο!

Και του χρόνου να είμαστε καλά να πάρουμε και λίγο ταραμά μαζί μας!

Πι.Ες. Στη φώτο μοστράρουν ο χαλβάς, η λαγάνα και το λειψό κεσεδάκι! Η γραβιέρα δεν είχε κάνει ακόμα εμφάνιση!!!

Με λένε Κουκίδα και είμαι καλά!

2010-02-03T16:10:00.004+02:00

Χάθηκα αλλά είμαι καλά!
Εχω μπόλικη δουλειά και, ενίοτε, σκάνε μπαλάκια ολούθε με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο όγκος της δουλειάς μου με βλακώδεις ρυθμούς αλλά είμαι καλά!
Οι ορμόνες μου εξακολουθούν να ακροβατούν αλλάζοντας ρόλους (από Κρουέλα Ντε Βιλ σε Weeny το αρκουδάκι, από Σαπφώ "Μπουρλότο" Νοταρά σε Τζένη "Γυρίίίίσατε?" Καρέζη) ενω οι γύρω μου απλά λένε ναι σε οτι λεω χωρίς πολλές πολλές κουβέντες (ενω είμαι σίγουρη οτι παράλληλα με γράφουν κανονικά και έχουν πάψει προ πολλού να με παίρνουν στα σοβαρά!) αλλά...είμαι καλά!
Οι ετοιμασίες του γάμου προχωράνε με τόσο αργούς ρυθμούς που θα έλεγε δικαίως κανείς οτι παντρευόμαστε του χρόνου το Μαη και ανα τακτά διαστήματα τρώω φρίκες και προσπαθώ να τα τελείωσω ολα σε μια μέρα κάνοντας τα νεύρα του μέλλοντος γαμπρού τσατάλια αλλά...είμαι καλά!
Η έμπνευσή μου αγνοείται γενικότερα από τα Χριστούγεννα με αποτέλεσμα να μπορώ να γράφω μόνο το όνομά μου και αυτό αφού το εχω διπλοτσεκάρει με την αστυνομική ταυτότητα αλλά...είμαι καλά!
Το πρόβλημα είναι οτι σε λίγο δεν θα είναι καλά οι γύρω μου που υπομένουν το δικό μου καλά και σεληνιάζονται μαζί μου και...θα μου χαλάσουν τη διάθεση!!!! :)

Θα παραμείνω εκτός για λίγο ακόμα αλλά θα επανέλθω...πάντα καλά!!!

Σας φιλώ ζουπηχτά!!!!

P.S. Ευχαριστώ για ολα τα σχόλια στο προηγούμενο post!!!

Στο μυαλό αλαλούμ γι'αυτό παω στο χαρτούμ!

2010-01-22T15:49:00.006+02:00

Καμιά φορά μου τη δίνει...
Ο καιρός, η δουλειά μου, οι συνεργάτες μου, οι υποχρεώσεις που αυξάνονται, οι δυνατότητες που περιορίζονται, οι επιλογές που (αν)ισοροπούν ανάμεσα σε "πρέπει" και "θέλω".
Καμιά φορά τα βάζω με όλους, τα βάζω με σένα, τα βάζω με μένα. Πιο πολύ τα βάζω με μένα που τα βάζω με όλους που τα βάζω με σένα.
Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο να χαλιέμαι. Αποφασίζω οτι άλλες φορές αξίζει, άλλες πάλι οχι. Η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή και δεν εχω πάντα την ψυχραιμιά να δω καθαρά. Είναι όμως κάτι στιγμές...κάτι στιγμές τόσο αναπαίσθητα μικρές που θα πρέπει να κρατήσω την ανάσα μου προκειμένου να καταλάβω την παρουσία τους στο χωροχρόνο.
Κάτι τέτοιες στιγμές λοιπόν απλά ολα σταματούν. Σαν να πάτησε κάποιος το pause και ολα μπήκαν σε αναμονή. Κινούμαι κάπου ανάμεσα στην υπομονή και την εγρήγορση και περιμένω να ακούσω τον ήχο που κάνει ενα σημάδι οτι κάποιος θα πατήσει το play ξανά.
Νομίζεις οτι το σημάδι δεν βγάζει ήχο? Κι εγω έτσι έλεγα μέχρι που μέτρησα 124 χτύπους της καρδιάς μου όταν περίμενε μια απάντηση λίγο πρίν χτυπήσει το τηλέφωνο, άκουσα σε επανάληψη το ίδιο τραγούδι 17 φορές μέχρι να αποφασίσω οτι κάτι τελείωσε, έπαιξα με τα δάχτυλα 4 φορές μια μελωδία που πλέον δεν θυμάμαι οση ωρα περίμενα να βγεί ενα πιστοποιητικό που επιβεβαιώνει οτι δεν εχω ξαναζητήσει τέτοιο πιστοποιητικό ποτέ ξανά, υπολόγισα οτι η έκπληξή μου σε κάτι αναπάντεχο διαρκεί μόλις 6.5 δευτερόλεπτα πρίν βάλω τα γέλια, 3.2 δευτερόλεπτα πρίν βάλω τις φωνές, 60 δευτερόλετπα πρίν βάλω τα κλάμματα (έχει βελτιωθεί αυτός ο χρόνος...πριν ήταν real time ενα πράγμα!) και 1 δευτερόλεπτο πρίν κατουρηθώ από το φόβο μου!
Κι όταν τελικά το play πατηθεί-ή το πατήσω εγω εσκεμμένα ή κατά λάθος ή...-τότε τίποτα δεν συνεχίζεται από εκεί που το είχα αφήσει. Λες και το πρίν υπήρξε μόνο στη φαντασία μου και το τώρα είναι μια νεα κατάσταση που ουδεμία σχέση έχει με το πρίν και υπάρχει μόνο για οτι πρόκειται να έρθει. Μέχρι βέβαια να πατήσει πάλι κάποιος-ή εγω-το Pause και να χάσουμε τη μπάλα.
Τώρα που το σκέφτομαι...μέτα το κάτι που χάριζα τότε, μήπως να βάλω αγγελία μπάλα αναζητείται τώρα?

Αφιερωμένο στο μέσα μου..έτσι για να γουστάρει και να πάρει τα πάνω του!

Reaching out for something...

2010-01-19T11:24:00.004+02:00

Ending up touching nothing...
Nothing but the air your leave behind when you leave the room...
Nothing but the look on the door closing behind you...
Nothing but the memory of some seconds ago you were standing right beside me...
Nothing but the smell of a cup of tea half empty...
Moments like these, my nothing becomes my everything and the whole universe slows down just to listen to my heart pounding so loud you think it will explode!
And suddenly, cold silence covers the room and I can hear it so loud that no other noise can get between us. No matter how far, no matter how close, all I want to do is stand beside you, watching you leave the room all over again...

Between the lines...

2010-01-14T14:23:00.005+02:00

I go to sleep
Τα μάτια μου ανοίγω
before the devil wakes
και σε βλέπω να στέκεσαι στον αέρα
and I wake up
τα κλείνω ξανά
before the angels take
και πατάς στη γή
all my worldly desires
και βρίσκεσαι πιο κοντά
all my yardsticks of fear
από οσο μπορεί η κοινή μου λογική να αντέξει
all my secrets untold
κι οσο κι αν δεν θέλω να σου μιλήσω
all my motives unclear
για εκείνα που δεν θα μάθεις ποτέ
hangin' down in the fire
η επιθυμία να σε δω να αντιδράς με νικά
burnin' them higher
και λύνει τον κόμπο που εχω στο λαιμό
won't take them away from here
και παίρνει τις λέξεις μακριά
and long after we're gone
κι ενω τα νοήματα χάνονται
the light will stay on
εσυ απλά καταλαβαίνεις
Watched the city ... city of crows
πως όταν ακουστεί το πρώτο κλικ
watched them fly, watched'em all flyin' low
όταν γυρίσει το γρανάζι
out above the flood plain
τότε κανένα λάθος δεν υπάρχει
just above the dirt road
κανένα πισογύρισμα δεν επιτρέπεται
they were hungry as winter,
καμία ανάγκη δεν μπορεί να μείνει ανικανοποίητη
hungry as us
κανένας φόβος δεν θα κλειστεί σε συρτάρι
not afraid to be flyin', not
καμία σκιά δεν θα χαθεί πίσω από τοίχους λευκούς
afraid to be lost
Κι όταν ανοίξω τα μάτια μου ξανά
and long after we're gone
και όνειρο μου αποκαλύψει πως ήταν
the light will stay on
ξέρω πως θα ξεφυσήξω με προσποιητή ανακούφιση
and if you bury me,
για τα δεδομένα που δεν άλλαξαν
add three feet to it
για την επιλογή που έγινε από σύμπαν παράλληλο
one for your sorrow,
και θα πω πως έτσι έπρεπε να είναι
two for your sweat
και πρός στιγμή θα σε πείσω
three for the strange things we never forget
Μέχρι το επόμενο όνειρο
and long after we're gone
που θα σε δω πάλι πιο κοντά
the light will stay on
και θα χάσω τα λόγια μου
and long after we're safe
και τα νοήματα θα χαθούν κι αυτά
the lights will not fade

Estrogen attack or some Zeus sitting his @ss on my f@ckin' sign?!?!

2010-01-11T17:32:00.006+02:00

Σήμερα είδα στο δρόμο ενα θλιμμένο κορίτσι...
Καθισμένη σε ενα παγκάκι, είχε ενα βλέμμα χαμένο στο πεζοδρόμιο σαν να μην περιμένει κάτι, σαν να μην υπάρχει συνέχεια πέρα από εκείνη την πλάκα που είχε ακουμπήσει το παπούτσι της.
Το βλέμμα της μου προκάλεσε στεναχώρια και την κοιτούσα μέχρι που απλά δεν μπορούσα να τη δω...
Την ίδια στιγμή ήξερα πως μέχρι το τέλος της ημέρας θα την είχα ξεχάσει, σαν να μην την είδα ποτέ...
Δεν ξέρω αν ένιωσα ανακούφιση για το περιθώριο που εχω να ξεχνάω οσα με στεναχωρούν ή...θλίψη για εκείνα που στεναχωρούν τον κόσμο γύρω μου κι εγω με ανακούφιση ξεχνάω!

...Μετά τα έβαλα με τις ορμόνες μου όπως πάντα και με τη μαμά μου που με γέννησε Μάρτη μήνα μέρα μεσημέρι με αποτέλεσμα να ανήκω στο ζώδιο των Ιχθύων με ωροσκόπο Καρκίνο που δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά δεν μπορεί να μην φταίει!!!!

Καλή χρονιά σας είπα?

2010-01-08T12:39:00.003+02:00

Κάπως έτσι ξύπνησα ανήμερα Πρωτοχρονιάς 2010!
Θα μου πείς "Σιγά μαρή κουλτουριάρα που ήθελες και τη Φιλαρμονική της Βιέννης για να πάρεις τα πόδια σου!"
Κι εγω, αφού σε πετύχω με το σομόν μου πασουμάκι με ασορτί φουντίτσα που ανεμίζει σκορπώντας πίπουλα που σε κάνουν να φταρνίζεσαι, θα σε κοιτάξω με λύπηση που δεν κατανοείς την αξία της τέχνης Παναγιωτάκη!
Έπειτα θα σου πω με ύφος "Αλεβουζόν και σκούξε μου τη Λεονί εκ του υψηλού προσωπικού να με κάνει ενα κοντινεντάλ πρωινό με σολωμό Σκουτίας! Βιτ βιτ!!!!"
Κι εσυ θα ξύσεις το κεφάλι σου με την απορία "μα τι σκατά σου βρήκα!" ζωγραφισμένη στο ταλαίπωρο προσωπάκι σου και θα στείλεις ενα από τα γατιά να γουργουρίσει δίπλα μου μήπως και ξεχάσω το σολωμό...που δε τον τρώω κιόλας!!
Και κάπως έτσι θα είναι η χρονιά μας φέτος Παναγιωτάκη...αλλοπαρμένη, μυστήρια, λίγο έτσι και λίγο αλλιώς...
Κι όμως, να δείς που θα είναι ωραία χρονιά...Στάσου και θα δείς!
Α! Κι οσο στέκεσαι τσάκω μάνα μου και τη Nutella με δυο κουτάλια να δούμε ποιός κέρδισε το φλουρί!!

(*Πλατς* Χτύπημα στα οπίσθια με βεντάλια από φτερά ντο ντο!)

Gimme Christmas mood I'll give you Easter bunny!

2009-12-23T11:30:00.009+02:00

Θεωρητικά τα Χριστούγεννα είναι μια εποχή που...
Πρακτικά τα Χριστούγεννα δεν είναι εποχή!
Εποχή είναι ο χειμώνας, το καλοκαίρι η άνοιξη και το φθινόπωρο!
Εμείς ουσιαστικά καταλαβαίνουμε μόνο το χειμώνα και το καλοκαίρι εφόσον κλιματικά το φθινόπωρο και η άνοιξη έχουν πέσει σε αχρηστία και ο Zara-s λίγο πριν το 15αυγουστο φέρνει παλτό ενω εκεί που ο Μάρτης βγάζει δόντια βγάζει κι αυτός (ο Zara-s ντε!) στις κρεμάστρες φούξια τσιτάκι που επιμελώς καλύπτει τίποτα ενω μπάζει από παντού!
Αλλά άλλο ήθελα να πω...Α ναι! Τα Χριστούγεννα λοιπόν δεν είναι εποχή!
Είναι περίοδος, είναι γιορτή οχι εποχή! Είναι λοιπόν μια γιορτή χαράς όπου ο κόσμος αγαπάει και αγαπιέται περισσότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο χρόνο, κάνει δώρα, φιλάει και φιλιέται, αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται και γενικότερα πορεύεται εν ειρήνη με ενα χαμόγελο ευδαιμονίας, πίστης και ελπίδας.

Ωραία...

Για πάτα λίγο το rewind τώρα και βάλε το δίσκο να παίζει ανάποδα στο πικ απ να δούμε και την άλλη όψη.

Τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος οπου ο κόσμος αγαπάει και αγαπιέται = Προσπαθεί να βάλει στην άκρη οσα τον χωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο που στην πραγματικότητα αγαπάει να μισεί, να μην ζηλεύει τη χαρά του άλλου ενω εκείνος δηλώνει δυστυχής (το αν είναι είναι μια άλλη ιστορία!), να χαίρεται για τα πλούτη του άλλου ενω ο ίδιος δηλώνει φτωχός πλήν τίμος (το αν είναι είτε φτωχός είτε τίμιος είναι επίσης μια άλλη ιστορία!) και να υπακούει στο πνεύμα των ημερών που θέλει εκείνο το ξεχασμένο τσουβάλι με τις καρδιές να ανοίγει και όποιος πρόλαβε την αγάπη είδε! Γαλλιστί: Ου ζε λοβ!

Τα Χριστούγεννα ο κόσμος κάνει δώρα = Τα Χριστούγεννα ο κόσμος κάνει δώρα γιατί αν δεν κάνει δώρα είναι μίζερος, είναι κακός, είναι παράξενος, είναι τσιγγούνης. Τα Χριστούγεννα ο κόσμος κάνει δώρα γιατί αν δεν κάνει πολύ απλά την έκατσε! Όπως σε εκείνο το επεισόδιο των Απαράδεκτων που ο ενας έκανε δώρο στον άλλο δώρα προηγούμενων χρόνων που σε κανέναν δεν είχαν αρέσει...πλην της θείας Βιργινίας που μόνο εκείνη έπρεπε να πάρει δώρο γιατί μόνο εκείνη μεγάλωσε το Γιάννη και η Δημητρούλα ήταν έξαλη γιατί εκείνη δεν είχε γεννηθεί για να τον μεγαλώσει και ως εκ τούτου να δικαιούται δώρο και ο Γιάννης έπαθε μια κρίση ηλικίας γιατί δεν είναι δυνατόν η Δημητρούλα να δηλώνει τζόβενο ενω δεν είναι!

Τα Χριστούγεννα ο κόσμος φιλάει και φιλιέται περισσότερο = Ενα ζευγάρι σταυρωτά φιλιά για τα Χριστούγεννα και ενα για την Πρωτοχρονιά μας κάνει αμέσως αμέσως 4 ξεχωριστά φιλιά. Βάλε ενα μέσο όρο 10 ατόμων στους οποίους θα ευχηθείς και τις 2 ημέρες, χώρια το σοϊ που θα μαζευτεί ανήμερα το μεσημέρι για φαγητό με φιλιά και στο "καλώς ήρθατε, χρόνια πολλά μα πώς μεγάλωσε ο Θανασάκης" (Θανασάκης ετών 39) και στο "να πηγαίνουμε σιγά σιγά γιατί έχει και Ζαμανφού το βράδυ και η Ανίτα έχει για ρεβεγιόν τη γυναίκα Μαραντόνα". Τα'βαλες? Ωραία, βάλε και τα ξέμπαρκα φιλιά παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς εκεί που θα τραβιέσαι στα μαγαζιά μαζί με το ποσοστό αποχής και συμμετοχής των φετινών δημοτικών εκλογών που έβγαλε το Δήμαρχο τον τσίφτη τον οικολόγο που φρόντισε για τα 250 δέντρα που συναποτελούν το φετινό μας δέντρο να είναι μεταφυτεύσιμα στις περιοχές που έγιναν στάχτη και μπούρμπερι το καλοκαίρι που μας πέρασε αλλά...δεν φρόντισε να ταϊσει και τα δύστυχα Μικρά μου Πόνυ Στάβλος Σπιτάκι Πόσο Σ'αγαπώ και τα βλέπεις να πλησιάζουν ύπουλα και πεινασμένα το δέντρο και να μασουλάνε τα κλαδιά...Μα που ήθελα να καταλήξω? Α ναι! Και να τα φιλιά πώς αυξάνονται στον αριθμό! Εδω η γρίπη των χοίρων δεν μας πειράζει ???

...ανάσα ανάσα γιατί τα είπα μονοκοπανιά και έσκασα!

Τα Χριστούγεννα ο κόσμος αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται περισσότερο = Ε αυτό δεν κοστίζει τίποτα και αν δεν είναι αγκαλιά τύπου "Χρυσουλάκι μου σε ακουμπώ μόλις και μετά βίας και τζους τώρα γιατί θα με τσαλακώσεις και έκανα και μαλλί λίγο πρίν και πλήρωσα και δώρο, μα δεν ντρέπονται?!" αλλά από εκείνες που σε βουτάει και σε ζουπάει και αν είχε ουρά θα την κουνούσε από τη χαρά του που σε βλέπει...αν είναι τέτοια αγκαλιά τότε ας γεμίσει ο τόπος με ανώμαλους πλην γλυκούς αγκαλιαστές και αγκαλιαζόμενους!

Τα Χριστούγεννα ο κόσμος πορεύεται εν ειρήνη με ενα χαμόγελο πίστης, ευδαιμονίας και ελπίδας = Τα Χριστούγεννα πολύς κόσμος είναι πιο δυστυχισμένος σε σχέση με άλλες περιόδους γιατί σαν από θαύμα μόνο τότε έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά του, την ανασφάλειά του, τη φτώχεια του, τη χαμένη του αγάπη, το σπίτι που δεν έφτιαξε ποτέ, τη δουλειά που δεν άλλαξε, τα λόγια που δεν είπε, τα τηλέφωνα που δεν απάντησε, τα σ'αγαπάω που δεν ξεστόμισε. Τα Χριστούγεννα όμως είναι και μια περίοδος όπου ο κόσμος ανανεώνει τις ελπίδες του...βάζει στο μηχάνημα ακόμα ενα κέρμα και κερδίζει ενα χρόνο ακόμα να κάνει οσα δεν έκανε τη χρονιά που πέρασε. Ανάμεσα στο τίποτα και στο λίγο επιλέγει με δυνατή φωνή τα πάντα και δίνει υποσχέσεις στον εαυτό του και στους γύρω του. Υποσχέση οτι θα κρατήσει την υπόσχεση δεν δίνει αλλά είναι η υπόσχεση που μετράει...

Τελικά η ιδέα μια ελπίδας είναι πιο δυνατή από την ίδια την ελπίδα. Κι εγω τόση ώρα παω να σας το χαλάσω η γαϊδούρα...

Γι'αυτό μη δίνετε σημασία σε μένα και τις ορμόνες μου που κάνουν ρεβεγιόν και περάστε υπέροχες γιορτές!
Ζήστε μοναδικά Χριστούγεννα και υποδεχτείτε τη νεα χρονιά όπως πραγματικά επιθυμείτε. Δώστε υποσχέσεις, δώστε χαμόγελα, δώστε αγάπη, φιλιά και αγκαλιές και κάντε το απο καρδιάς γιατί πολύ απλά...είναι Χριστούγεννα ρε γαμώτο!

Α! Και αν δείτε να βρέχει Nutella τότε να ξέρετε οτι είναι η δική μου ευχή που έπιασε και τελικά φέτος ο Santas δεν έφερε (μόνο) ελαφάκι!

Puressence

2009-12-18T15:25:00.001+02:00

...@Fuzz 19/12/2009

κλαψ...
λυγμ...
σνιφ...
γκρρρ...
χμ...
next time!

Για πες...

2009-12-16T14:33:00.004+02:00

Κάθε πρωί που περνάω μπροστά από το Grande Bretagne, από τη μεριά της Πανεπιστημίου, βγαίνουν από τα λούκια στο πεζοδρόμιο μυρωδιές χλωρίνης και απορρυπαντικού. Κάθε πρωί αυτό είναι το ευωδιαστό μου διάλειμμα από την γενικότερη σκουπιδομυρωδιά που επικρατεί στους δρόμους αυτές τις μέρες και η μύτη μου είναι πλέον εθισμένη. Κάθε πρωί σκέφτομαι οτι είναι τραγική ειρωνία το γεγονός οτι σε μια πόλη που μόλις φωτίστηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο φάνηκαν καθαρά οι εκατοντάδες τόνοι από απορρίματα στους δρόμους, μόλις φούντωσαν οι βροχές αναδύθηκαν μυρωδιές από πολυκαιρισμένα σκουπίδια που ουδείς μη μόνιμος μπήκε στον κόπο να περισυλλέξει, παρόλα αυτά το πεζοδρόμιο της Grande Bretagne εξακολουθεί να ευωδιάζει καθαριότητα και απολύμανση. Καμιά φορά απορώ αν είμαστε όλοι κάτοικοι της ίδιας πόλης πόσο περισσότερο περαστικοί από τον ίδιο πλανήτη...

Δανεικό...

2009-12-12T23:25:00.005+02:00

Την εποχή των μεγάλων πραγμάτων θα'θελα, εμείς οι δυο, να μαθαίναμε την αξία των μικρών...

Ζητάω πολλά?

2009-12-10T00:51:00.003+02:00

Πώς το βλέπεις Santa Bill?

Το έχουμε ή θα την βγάλουμε πάλι με ελαφάκι?

I am having a BAD day!

2009-12-08T14:52:00.005+02:00

Αυτό...δεν έχει συνέχεια!
...
...
...
Παω τώρα...
Παω είπα...
Δεν σε νοιάζει ε?
Το ήξερα!
Αλλά πάντα έτσι ήσουν...
Εαυτός να σου πετύχει...
Και σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια...
Μπουμπούκι με γνώρισες, αποξηραμένο βερύκοκο με κατάντησες...
Γι'αυτό κι εγω θα φύγω...
Παω...
Ζντουπ!
(Πάλι κλείστηκα εξω και το μέσα μου θα τα κάνει ρημαδιό...!!)

(not) to do list!

2009-12-06T16:59:00.003+02:00

Φράσεις που δεν έχει νόημα να ξεστομίζεις όταν φροντίζεις το κουτσό έταιρο ημισυ...

Τα στήνουμε στο διάδρομο? (Μόνη πας, μόνη γυρνάς!)
Όποιος φτάσει πρώτος στην κουζίνα τρώει το τελευταίο κομμάτι cheese cake! (Είναι πλέον βέβαιο οτι είσαι η νικήτρια και η έλλειψη ανταγωνισμού εξαφανίζει το σασπενς!)
Θα μπείς για μπάνιο τώρα? (η έννοια του "τώρα" είναι σχετική όταν η ταχύτητά σου συναγωνίζεται εκείνη ενός σαλιγκαριού με έλλειψη προσανατολισμού και αστιγματισμό!)
Πάμε για ενα ποτάκι απόψε? (Αν ρίξω οινόπνευμα στη βυσσινάδα που είχε φέρει η μάνα μου λες να πιάσει το κοκτέηλ?)
Θα φορέσεις παντελόνι? (Θα χρειαστείς χάρτη ώστε να αποφασίσεις από ποιό μπατζάκι θα ξεκινήσεις, πώς θα περάσεις από το ενα πόδι στο άλλο χωρίς να πιέσεις το πονεμένο ενω μέχρι να ολοκληρωθεί το project θα είναι ωρα για ύπνο...βάλε σορτσάκι μια και καλή!)
Θέλεις να δοκιμάσεις να περπατήσεις χωρίς πατερίτσα? (Μπουμ!-Αου!-#$@%&!!!!! Οχι ε?)
Ο πάγος τελείωσε. Έχουμε αρακά, καλαμπόκι και τις μπάμιες που θα κάνω αύριο, τι προτιμάς? (Τις μπάμιες!)
Θα είσαι εδω όταν γυρίσω? (Καμιά φοράάάάάά λεω να αλλάξω ουρανόόόό!!!)
Σκέφτομαι μήπως αντι να κάνουμε μια μια τις ενέσεις να στις πατήσω μια και καλή, κάτι σαν βελονισμό... τι λές? (Και από εκείνο το απόγευμα κανείς δεν είδε ξανά τη σακουλίτσα με τις ενέσεις ενω αγνοείται και το οινόπνευμα!)
Επειδή φέτος δεν χωράς και εσυ με τις πατερίτσες και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, θα ήθελα να κάτσεις να σκεφτείς το ενδεχόμενο να προσαρμόσουμε φωτάκια στο νάρθηκα και να κυκλοφορείς με μπαλαντέζα...(Και μετά ήρθε η σιωπή και ενα βλέμμα απόγνωσης στόλισε το προσωπάκι σου!)

and last but not least...

Πονάς? (Oχι, είναι το πάθος της στιγμής, είναι το ζωώδες ερωτικό κάλεσμα, η κραυγή αγωνίας για τον θα του κάτσεις ή οχι...πάνω στο πόδι όπως τόσο άγαρμπα έκανες χθές βράδυ πάνω στην αποτυχημένη σου προσπάθεια να φανείς τσαχπίνα!)

Κατά τα άλλα η διαδικασία αποκατάστασης προχωράει αγάλι αγάλι (αν η αγουρίδα γίνει μέλι να με χέσεις!), η επικοινωνία μεταξύ ασθενούς και νοσοκόμας έχει αποκατασταθεί πλήρως (ποιό πόδι είναι είπαμε?) και τα γατιά έχουν εκπαιδευτεί απόλυτα και πηδάνε μόνο πάνω στο πονεμένο!

Ah la vie en rose!

Κλειστόν λόγω μπάλας!

2009-11-27T16:33:00.005+02:00

Πολυαγαπημένο αναγνωστικό κοινό...

Το παρόν βλόγι θα παραμείνει κλειστό για λίγες ημέρες καθώς η αγάπη, ως γνήσια αθλητική ψυχή, έφαγε τα μούτρα της στη μπάλα και πρόκειται να χειρουργηθεί εντός των ημερών.
Προσωπικά πιστεύω οτι κάθε μεγάλος αθλητής ο οποίος φέρει σημάδι εις το γόνατο (εκεί το πάθαμε εκεί επικεντρωνόμαστε ντε...!) αποτελεί φωτεινή απόδειξη του αγωνιστικού πνεύματος και του μεγάλου πάθους που διακρίνει τον αθλητή...τον αθλητή βεβαίως βεβαίως! Η αγάπη από την άλλη απλά μουρμουράει...Στην πορεία (μάλλον) θα αλλάξουμε ρόλους και θα μουρμουράω εγω!

Όπως και να έχει, καταλαβαίνεις π(χ)οιότικε αναγνώστα οτι η θέση μου είναι παρά το πλευρό του ανθρώπου μου!

Οχι δεν θα χαζεύω νυφικά!

Οχι δεν θα εχω 5689743 περιοδικά με τίτλο "νύφη", "γάμος", "εμείς" "εσείς", "οι άλλοι" επιμελώς τοποθετημένα σε ολο το σπίτι ώστε αν θέλει κάποιος να διαβάσει κάτι βρε αδερφέ να πιάσει ενα και να ξεστραβωθεί...Pardon να ρίξει μια ματιά!

Οχι δεν θα ζω σε ενα παράλληλο σύμπαν όπου η αγάπη θα μου ζητάει depon κι εγω θα του πηγαίνω κουφέτο με γεύση lemon cheesecake!!

Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος κυρίες και κύριοι!
Θα είμαι μια καλή νοικοκυρά, νοσοκόμα, σύντροφος με απεριόριστη υπομονή (θεία Lexotanill το είπες?), με τα τσουκάλια μου γεμάτα φαγητό (τι είναι το τσυκάλι?) και το σπίτι καθαρό!
Μέχρι και στα γατιά χωρίστρα θα κάνω! Μνιάου!
...
Παρακαλείσθαι μόνο οι γνώστοι άγνωστοι που επιμένετε οτι το φαγητό είναι απαραίτητο συστατικό της καθημερινότητάς μας να κάνετε καμιά βόλτα πρός το σπιτικό μας με γεμάτα κατσαρολάκια έχοντας πάντα υπόψην οτι δεν τρώω τις αγκινάρες, το μπρόκολο και το κουνουπίδι, τα φασόλια χάντρες και τη φάβα!

Οχι για μένα παιδιά...για τη φουκαριάρα την αγάπη!!!

Σας μερσώ δεόντως και ανυπερθέτως!

Με αγάπη
1 :) .

p.s. Φυσικά και θα σε προσέχω...

Αμε!

2009-11-20T13:48:00.007+02:00

-Ψιτ, κοπελιά!
-Μουα?
-Σι, σουα!
-Παρακαλώ!
-Σαν πολύ τράβηξε αυτή η ιστορία, δεν νομίζεις?
-Όταν λες ιστορία?
-Καλά το πόσο με εκνευρίζει που απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση δεν μπορώ να σου περιγράψω!
-Αφού δεν ξέρω για ποιά ιστορία μιλάς τι θες να σου κάνω?
-Να σου πω τι θέλω να μου κάνεις?
-Θέλεις να μου πείς?
-Να πάλι το έκανες!
-Τι έκανα?
-Απαντάς με ερώτηση!
-Πω ρε φίλε μου! Ωραία, ας το πάμε από την αρχή...ναι λοιπόν νομίζω οτι τράβηξε πολύ αυτή η ιστορία!
-Ποιά ιστορία?
-Η ιστορία!
-Αφού δεν ξέρεις για ποιά ιστορία μιλάω, πώς ξέρεις οτι τράβηξε πολύ?
-Αγάπη, αυτό που ξέρω είναι οτι τράξηξε πολύ αυτός ο διάλογος και εχω αρχίσει να εκνευρίζομαι! Θέλω να μαγειρέψω κιόλας...
-Τέτοια μου λες και φτιάχνεις!!! Σκέτη φαντασίωση έχει καταντήσει το μαγειρεμένο φαγητό εδω μέσα!
-Είσαι κακός! (νιαου!)
-Εντάξει λοιπόν...θα σου κάνω μια ερώτηση αλλά έτσι και μου απαντήσεις πάλι με ερώτηση να ξέρεις θα σφαχτούμε!
- (πωπω σκιάχτηκα...μπρρρρρ!) ΟΚ!
-Λοιπόν...έτοιμη?
-Οχι!
-Τι οχι?
-Οχι δεν είμαι έτοιμη!
-Γιατί?
-Τώρα είμαι έτοιμη...πρίν που με ρώτησες δεν ήμουν!
-Γιατί έκανες κάτι?
-Οχι...αλλά δεν ένιωθα έτοιμη!
-Για τι πράγμα?
-Για να μην σου απαντήσω με ερώτηση!
-Αφού δεν ήξερες τι θα σε ρωτήσω, πώς ήξερες οτι θα μου απαντούσες με ερώτηση?
-Πάντα το κάνω!
-Γιατί?
-Τι γιατί?
- (Βλέμμα θολωμένο...) Απαντησέ μου σε παρακαλώ...
-Παρακαλώ...
-Θέλεις να με παντρευτείς?
-Ε?
-Ο!
-Μιλάς σοβαρά?
-Οχι κάνω πλάκα!
-Μιλάς σοβαρά ή κάνεις πλάκα?
-Μιλάω σοβαρά!
-Αρα θέλεις να σου απαντήσω κι εγω σοβαρά?
-Αν έχεις την καλοσύνη!
-Φυσικά την εχω!
-Και?
-Και?
-Και τι λες?
-Για ποιό πράγμα?
-Έχεις βάλει σκοπό της ζωής σου να με τρελάνεις?
-Οχι βέβαια!
-Είσαι σε πολύ καλό δρόμο πάντως!!! Παω να βάλω μια μπυρίτσα να χαλαρώσω γιατί είχες δεν είχες...θέλεις μια?
-Θέλω!
-Τι μπύρα?
-Δεν θέλω μπύρα!
-Και τι σκατά θέλεις?
-Να σε παντρευτώ!
-Μιλάς σοβαρά?
-Οχι κάνω πλάκα!
-Μιλάς σοβαρά ή κάνεις πλάκα?
-Μιλάω σοβαρά!
-Αρα θέλεις?
-Θέλω!

Πι. Ες 1: Όπου γαλάζιο και λευκό ένας φανταστικός διάλογος που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γίνει...

Πι. Ες 2: Όπου κόκκινο μια πραγματική ερώτηση που έγινε και μια πραγματική απάντηση που δόθηκε...

Πι. Ες. 3: Και η συνέχεια αναμένεται εξίσου επεισοδιακή με σκηνές από τα προσεχώς...

Πι.Ες. 4: Η όποια ομοιότης των μελλόνυμφων με καραφλό βατράχι και ευτραφή γουρουνίτσα είναι εντελώς παντελώς συμπτωματική.

and last but not least...

Πι. Ες. 5: Αφ(χ)ιερωμένο το ασματάκι στις φιλενάδες που για τους επόμενους μήνες θα ανεχτούν τις κρίσεις πανικού, αμφιβολίας, χαράς, ενθουσιασμού μου, τις τάσεις φυγής και τα come back(ζ) μου, τις πρόβες, τις φωνές...κορίτσια, ας μας φωτίσει όποιος κρατάει μεγαλύτερο φανάρι!

This year...

2009-11-17T13:08:00.004+02:00

Τώρα που έδωσα το πανό σε άλλο κοριτσάκι να το κρατάει με δόξα και τιμή...

Τώρα που εχω μάθει πλέον οτι στην Καλλιδρομίου όπου υπάρχει καπνός υπάρχει σίγουρα και φωτιά από το γειτονικό αστυνομικό τμήμα...
Τώρα που εχω προνοήσει και εχω αρματωθεί βαζελίνες και υγρά μαντηλάκια έτσι ώστε αν συναντήσω το γνωστο άγνωστο πλήθος να ετοιμαστώ τακα τακα...
Τώρα που εχω καταναλώσε 1.5 λίτρο νερό και κατουριέμαι με εκνευριστική συχνότητα ολη μέρα...
Τώρα πλέον νομίζω οτι μπορώ να ελπίζω πως φέτος θα γυρίσω σπίτι ασφαλής, χωρίς να μου καίνε το λαιμό τα δακρυγόνα, χωρίς τα ρούχα μου να μυρίζουν τον καπνό, τις φωνές, τις διαμαρτυρίες, τις αναμνήσεις εκείνων που έζησαν το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου 1973 χωρίς την απορία αν ολο αυτό, σήμερα πλέον, έχει το ίδιο νόημα...
Πάνω από ολα όμως ίσως τελικά η κυρα Σόφη (aka mamma Dot) να πιστέψει οτι Manu & Quillo είναι τα ονόματα των γάτων μας και οχι τα ψευδώνυμα των συντρόφων μας στη γιάφκα! Ήμαρτον μητέρα, η φαντασία σας κάθε χρόνο!!!

Μήνυμα πρός τον αγαπημένο μου...

2009-11-13T15:58:00.003+02:00

Αν εσυ οδηγείς εγω μπορώ να ακολουθώ
Αν εσυ γελάς εγω μπορώ να είμαι ευτυχισμένη
Αν εσυ ονειρεύεσαι εγω μπορώ να πραγματοποιώ

αλλά...

αν μου ξαναφας το τελευταίο μπισκότο σοκολάτας τότε να ξέρεις
θα σε τσακίσω!!!!!

Με αγάπη
Εγω!

Fairy...truth!

2009-11-06T13:37:00.010+02:00

'Ηξερα κάποτε ενα κοριτσάκι...

Ενα κοριτσάκι που της άρεσε να ζει στα παραμύθια με βασιλόπουλα και πριγκιπέσσες, με κολοκύθες που γίνονταν άμαξες και ποντίκια που μεταμορφώνονταν σε άλογα, με αστερόσκονη που έφερνε χαμόγελα και σκούπιζε τα δάκρυα, με σύννεφα ροζ και άσπρα που άντεχαν και τις πιο παχουλές μάγισσες...

Ενα κοριτσάκι που ερωτευόταν τις λέξεις που θα ήθελε να είχε ακούσει, που πίστευε σε εικόνες που νόμιζε οτι είχε δει, που αγαπούσε τα πρόσωπα όπως εκείνη τα είχε φτιάξει στο μυαλό της...
Ενα κοριτσάκι που ζούσε στιγμές οι οποίες στριμωγμένες στην άκρη του μυαλού της ξεμυτούσαν μόνο τα βράδια και νυχοπατούσαν μην τύχει και ξυπνήσουν τη νοικάρισσά τους και θυμηθεί ολα εκείνα τα α(νεκ)πλήρωτα όνειρα που της χρωστούσαν και τις διώξει...

Ενα κοριτσάκι που έψαχνε την άκρη στο κουβάρι της καρδιά της και όταν την έβρισκε άρχιζε πάλι από την αρχή να το μπερδεύει λες και δεν ήθελε ποτέ να τελειώσει η αναζήτηση...
Ενα κοριτσάκι που χάζευε τους ανθρώπους στο δρόμο και έψαχνε ανάμεσα στα μεγάλα θέση για τα μικρά...

Ενα κοριτσάκι που πίστευε στα θαύματα εστω κι αν δεν είχε δει να εξαφανίζεται ως δια μαγείας ο πόνος μιας ανεκπλήρωτης αγάπης...
...είχε δει όμως ενα ουράνιο τόξο πάνω σε μια στροφή του δρόμου και θα ορκιζόταν, με κίνδυνο να την πουν παραμυθού, οτι ήταν εκεί τη στιγμή που μια σταγόνα άρχισε να κατρακυλάει πάνω στο ουράνιο τόξο, να αντανακλά χρώματα και αποχρώσεις ενδιάμεσες που όνομα δεν έχουν για να καταλήξει πάνω σε ενα πράσσινο φύλλο και να ενωθεί με μια ακόμη σταγόνα, αιώνια δεμένες να κυλάνε μαζί...

MySpace Playlist at MixPod.com

Καμιά φορά, όταν κοιτάζω στον καθρέφτη το βλέπω να μου χαμογελάει και να με χαιρετάει σαν από μακριά. Μετά χάνεται και μένει πάλι το είδωλό μου στον καθρέφτη να προσπαθεί να θυμηθεί πότε, που και πώς είχα γνωρίσει εκείνο το κοριτσάκι.
Κι όταν θυμάμαι, γιατί πάντα θυμάμαι, την προσκαλώ να έρθει ξανά, να μείνει λίγο παραπάνω, να θυμηθούμε παρέα οσα επιλέξαμε να ξεχάσουμε και να φτιάξουμε κάστρα από άμμο, σκόνη και αέρα ξανά...

Πι.Ες...Αφιερωμένο στη Γιάννα την κοντή, τη Μελίνα που θα γίνει ψηλή και...σσσσστ!

Χωροχρονικά σωστό!

2009-11-03T16:01:00.003+02:00

Regrets? I've had a few,

But then again, too few to mention.

Σήμερα που ρίχνει καρέκλες, τραπέζια και σιφονιέρες
Σήμερα που ο ουρανός είναι μαύρος και τα κεφάλια κρύβονται κάτω από ομπρέλες και μουσκεμένα βλέμματα
Σήμερα που οι λακούβες έχουν γεμίσει νερό και με μαθηματική ακρίβεια θα χαλάσω τα παπούτσια μου αφού δεν φόρεσα γαλότσες γιατί για ενα δευτερόλεπτο είχε βγεί ο ήλιος και με παραμύθιασε
Σήμερα που οι υαλοκαθαριστήρες χορεύουν σαν τρελοί πάνω σε βρεγμένα παρμπριζ
Σήμερα που δεν εχω λόγο να είμαι όπως είμαι, να νιώθω όπως νιώθω, να μοιράζω τις σοκολάτες μου λες και είναι στραγάλια, να προσφέρω καφέ, κουλουράκια και πετσέτα σε κάθε μουτρωμένο πελάτη που διαβαίνει το κατώφλι μας λες και είμαι η Annie και το γραφείο είναι Το μικρό σπίτι στο λιβάδι (ζολί?)
Σήμερα που το σύμπαν με κοιτάζει από μια γυάλινη σφαίρα, προστατευμένο από σταγόνες, κρύο, λακούβες, χωρίς κίνδυνο να χαλάσει τα παπούτσια του και περιμένει να "μασήσω"...
Σήμερα απλά δεν θα του κάνω τη χάρη! Γιατί σήμερα με προστατεύουν οι πεταλούδες που χορεύουν σαν παλαβές στο στομάχι μου, η αιώνια λιακάδα του δικού μου μυαλού, η μια λέξη που κάνει πάντα τη διαφορά, εκείνο το κοριτσάκι που γεννήθηκε ξανά...
Οχι μέσα από στάχτες αλλά μέσα από μια στιγμή που άργησε να έρθει μια στιγμή και μια μια ανάσα παραπάνω.
Τελικά ολα είναι θέμα χρόνου, χώρου και...τρόπου!

A piece of advice...

2009-10-23T17:20:00.004+03:00

Beware of those who may want to spoil your weekend...
In such a case scenario, please be kind enough as to extend your middle finger up their face and enjoy the feeling!!!!

Be happy
be dotty
be...whatever you want to be!
Better...be a bee!!! :)

Carousel

2009-10-21T17:00:00.003+03:00

αποφάσεις που δεν εχω πάρει

όνειρα που δεν εχω αντέξει να δω να πραγματοποιούνται

επιθυμίες που δεν εχω επιθυμήσει περισσότερο

λέξεις που δεν εχω ακούσει

λέξεις που δεν εχω πει

αλήθειες που δεν εχω παραδεχτεί

Κλείνω τα μάτια και γυρίζω πάντα εκεί...στο πρώτο κάθισμα και ενω τα πάντα γύρω μου κινούνται και αλλάζουν εγω παραμένω σταθερή. Βλέπω μικρές κουκίδες από μεγάλες πραγματικότητες να έρχονται κατά πάνω μου με ταχύτητα φωτός και σκοταδιού μαζί και κλείνω τα μάτια για να τα ανοίξω και να βρεθώ στο ίδιο σημείο που ήμουν όταν άρχισα να περπατάω. Πάλι κάνω κύκλους, πάλι εδω γυρίζω κι όμως το ημερολόγιο λέει οτι προχώρησα ακόμα μια μέρα...

Κατά ενα τρόπο μαγικό...

2009-10-19T14:46:00.004+03:00

Τα πρωινά της Δευτέρας θα ήθελα να ήμουν τουρίστας σε αυτή την πόλη!

Να ξυπνάω από τα χαράματα και με το αγουροξυπνημένο μου στυλ να συνδυάζω κάλτσες μέχρι το γόνατο και κακόγουστα πλήν άνετα σανδάλια...
Να διακτινίζομαι από την Πλάκα στο Μοναστηράκι και από την Ακρόπολη στο Σούνιο με τη φωτογραφική μηχανή να βγάζει καπνούς...
Να τριγυρνάω με ενα τσούρμο παιδιά δικά μου, του γείτονα, της ξαδέλφης, του μπατζανάκη (αλήθεια πως λέγεται ο μπατζανάκης στα ξενικά?) και να είναι ολα ευτυχισμένα με ενα μπουκαλάκι νερό το καθένα και ενα τσολιαδάκι made in Greece παραμάσχαλα...
Να κοιτάζω τους οργανοπαίχτες στο τραμ και στο μετρό με συμπάθεια και να νομίζω οτι είναι μέρος της διαδρομής, μια ευγενική προσφορά των φτωχών αυτής της πόλης...
Να μην ανησυχώ για το χρόνο...
Να κυκλοφορώ με έναν χάρτη που με κρύβει από τη μέση και πάνω και με οδηγεί στο νεο Μουσείο της Ακρόπολης το οποίο με ξενίζει λίγο στην αρχή αλλά μετά θυμάμαι όλες εκείνες τις διαφημίσεις του ΕΟΤ και αποφασίζω οτι αξίζει τον κόπο να το δω...
Να πίνω ελληνικό καφέ και να ορκίζομαι οτι θα πάρω μαζί μου 10 πακέτα όταν γυρίσω πίσω...
Να αναρωτιέμαι για την ακρίβεια αυτής της πόλης και να απορώ με τους κατοίκους της που παραπονιούνται οτι δεν έχουν λεφτά...
Να ακούω όλου τους κόσμου τις γλώσσες να μπερδεύονται μεταξύ τους και να νιώθω μέρος ενός linguaphone πίνακα που κάποιος παράξενος καλλιτέχνης έφτιαξε με λέξεις από ολo τον κόσμο...
Να ζεσταίνομαι, να κρυώνω, να θέλω ομπρέλα και λίγα λεπτά μετά να μην τη θέλω, να ιδρώνω, να ξεφυσώ, να κάνω αέρα με ενα φυλλάδιο με δωρεάν συνταγές που μου έδωσαν στο μετρό...
Να τρώω σουβλάκι με πίτα και τζατζίκι και να προσπαθώ να κατανοήσω το μεγαλείο της απλότητας αυτής της συνταγής...
Να παρατηρώ τον κόσμο από τον πάνω όροφο ενός κατακόκκινου πούλμαν που με γυρίζει σε οσα αξίζει να δει κανείς όταν είναι στην Αθήνα...
Να ψάχνω εκείνα που αξίζουν περισσότερο και δεν τα έχει ο χάρτης...
Να αγοράζω κάρτ ποστάλ να στείλω σε συγγενείς και φίλους στο σπίτι...

Κι όταν ο ήλιος θα έδυε και η άμαξα θα γινόταν και πάλι κολοκύθα, και τα άλογα θα μεταμορφώνονταν πάλι σε ποντίκια, και αντί για γυάλινα γοβάκια θα φορούσα στα πόδια μου starakia ας γινόμουν κι εγω πάλι εγω...με την τσάντα στον ώμο και τη μουσική στα αυτιά να ακολουθώ τα βήματα που θα με οδηγήσουν σπίτι...

Καλή εβδομάδα!